เจียงฉู่สาดเร็วมาก หลินอวี่เวยก็หลบเร็วไม่แพ้กัน พูดไม่ทันจบประโยคก็ถอยหลังแล้ว จึงกระเด็นใส่แขนเพียงเล็กน้อย
หลินอวี่เวยมองไปรอบ ๆ บรรดาคนที่มุงดู แล้วเดินจากไปพลางสบถพึมพำ
ที่นี่คนเยอะเกินไป เธอไม่อยากให้ใครเห็นสภาพที่ตัวเองถูกสาดน้ำผลไม้ใส่หน้าจริง ๆ
แล้วยังมีบางคนยกโทรศัพท์ขึ้นมาด้วย
ภาพแบบนี้ถ้าหลุดไปในโลกออนไลน์ ถึงภายหลังจะฆ่าเจียงฉู่ทิ้งเสีย ตัวเองก็คงไม่มีหน้าไปอยู่ที่ไหนอีกแล้ว!
เจียงฉู่มองแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างทุลักทุเล แล้วหันหลังกลับไปหยิบไม้ถูพื้นจากห้องน้ำเงียบ ๆ ออกมาเช็ดน้ำผลไม้บนพื้นทางเดิน
“สุดยอดไปเลยนะ รุ่นพี่!”
นักศึกษาชั้นปีสองสองสามคนที่เดินผ่านไปมาต่างชูนิ้วโป้งให้ พวกเขาคงเห็นการต่อสู้เมื่อครู่แน่ ๆ
“รุ่นพี่ครับ มีบัญชีโซเชียลไหมครับ ผมอยากติดตาม!”
มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น
เจียงฉู่ชะงักไป “มีนะ… แต่เป็นวิดีโอแชร์เครื่องสำอางอะไรพวกนั้น ไม่ได้ลงคลิปโชว์หน้าหรือเต้นเลยสักคลิป”
“ทำไมล่ะครับ เสียดายจังเลย” เด็กผู้หญิงอีกคนแทรกขึ้น “รุ่นพี่ลองลงคลิปเต้นดูสิ ด้วยหน้าตาและฝีมือเต้นของพี่ ต้องดังพลุแตกเลยนะ!”
เจียงฉู่กะพริบตาปริบ ๆ “ขอบใจนะ พี่แค่รู้สึกว่ามันวุ่นวายนิดหน่อย”
ที่จริงเจ้าของร่างเดิมเคยคิดจะทำแบบนั้น แต่เว่ยจิ่งไม่เห็นด้วย เขาบอกว่าในโลกออนไลน์มีแต่คนยุ่งเหยิงมากมาย
เขายังคิดอีกว่าถ้าลงคลิปบางคลิปไป จะมีคนเอาไปทำเรื่องไม่ดี
สุดท้ายก็เลยล้มเลิกไป
หลังจากคนกลุ่มนั้นออกไปแล้ว เจียงฉู่ก็เอาไม้ถูพื้นไปเก็บ แล้วเตรียมตัวกลับ
คาบเรียนวิชาเอกของวันนี้จบหมดแล้ว