เซี่ยจิงนิ่งเงียบไปชั่วขณะ
เซี่ยจิงมองสาวน้อยตรงหน้า รู้สึกว่าทุกอย่างชักจะน่าสนุกมากขึ้นทุกที
เจียงฉู่รู้สึกอายนิดหน่อย จึงพลิกมือถือของตัวเองให้เขาดูหน้าจอ "ฉันมีเงินแค่ไม่กี่หยวนจริง ๆ นั่งรถไฟใต้ดินยังเกือบไม่พอเลยค่ะ"
วันนี้เธอยังไม่ได้พกบัตรรถไฟใต้ดินมาด้วย!
เจียงฉู่ได้แต่บ่นเจ้าของร่างเดิมอยู่ในใจ ใช้เงินจนเหลือแค่หลักหน่วย แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า อีกฝ่ายคงคิดว่าถ้าเงินหมดเมื่อไรก็จะไปขอเว่ยจิ่ง
"ช่วงเวลานี้ รถไฟใต้ดินอาจไม่สะดวกนัก" ในที่สุดเซี่ยจิงก็พูดขึ้นอีกครั้ง "แล้วที่นี่ก็อยู่ไกลจากสถานีไม่น้อย ผมจะให้คนไปส่งคุณที่บ้าน หรือกลับมหาวิทยาลัยดี?"
นัยน์ตาของเจียงฉู่เป็นประกาย "งั้นก็รบกวนคุณแล้วค่ะ!"
"ไม่รบกวนหรอก" เซี่ยจิงพูดแทรกขึ้น "แล้วก็—"
ยังพูดไม่ทันจบ ท้องของเจียงฉู่ก็ร้องขึ้นมาเสียก่อน
เจียงฉู่: "..."
ในชั่วพริบตา ใบหน้าของเธอก็แดงซ่าน!
ตั้งแต่แก้มไปถึงใบหู ไล่ลงไปถึงลำคอ ระบายเป็นสีเลือดหมูอ่อนหวานอย่างรวดเร็ว แดงยิ่งกว่าตอนที่ถูกเขารั้งตัวไว้ริมสระว่ายน้ำเสียอีก
เจียงฉู่อยากจะหาช่องแทรกแผ่นดินหนีลงไปเดี๋ยวนั้น
คืนนี้ไม่ใช่ค่ำคืนแห่งการยั่วยวนอะไรทั้งนั้น แต่เป็นคืนแห่งความขายหน้ามากกว่า
เจ้าของร่างเดิมอยากใส่ชุดสวยไปงานเลี้ยง มื้อเย็นเลยกินแต่ผักไม่กี่คำ เมื่อครู่ก็ต้องลำบากอยู่นาน ตอนนี้เป็นแบบนี้ก็ปกติดี
เจียงฉู่ก้มหน้า ไม่กล้ามองสีหน้าของเซี่ยจิงเลย "...ขอโทษค่ะ คุณพูดต่อเถอะ"
เสียงหัวเราะเบา ๆ แทบไม่ได้ยิน เหมือนดังมาจากด้านข้าง
เจียงฉู่นึกว่าตัวเองหูฝาดไปเอง
แก้มทั้งสองข้างของเธอแดงระเรื่อ เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมด้วยท่าทางงุนงง
เซี่ยจิงเลิกคิ้วเล็กน้อย ในดวงตาสีดำล้ำลึกคู่นั้น ราวกับมีระลอกคลื่นที่แทบมองไม่เห็นแผ่กระจาย