เจียงฉู่ยังคงพิงเสาหายใจหอบอยู่
เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ด้วยส่วนสูงที่ห่างกันเกือบสามสิบเซนติเมตร ในระยะใกล้เพียงนี้ทำให้ชายตรงหน้ายิ่งดูน่าเกรงขาม
และจากมุมของเธอ สายตาก็เต็มไปด้วยแผงอกกว้างหนา เสื้อกล้ามสีเทาเข้มที่ชุ่มเหงื่อแทบจะกลายเป็นแผ่นฟิล์มแนบไปกับผิวหนัง
ภายใต้เนื้อผ้าโปร่งแสงนั้น มองเห็นมัดกล้ามเนื้อที่เคลื่อนไหวอยู่ข้างในได้อย่างชัดเจน รวมถึงรอยเหงื่อที่ไหลผ่านแผงอก
เธอถึงได้สะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบเบือนสายตาหนีไปจ้องที่แนวกรามแข็งคมราวแกะสลักด้วยมีด
"...มองพอหรือยัง?"
เสียงของชายหนุ่มดังมาจากเหนือศีรษะ แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย
ใบหน้าของเจียงฉู่ร้อนวาบขึ้นมาทันที
"ฉันเปล่ามอง—" เธอแก้ตัวตามสัญชาตญาณ "อึก ฉันกำลังคิดเรื่องที่นายถามต่างหาก!"
"อืมม์" น้ำเสียงของเซี่ยจิงเจือรอยยิ้มอย่างเห็นได้ชัด "แล้วคิดอะไรออก?"
เขาพูดพลางโน้มตัวเข้ามาใกล้อีกนิด
ลมหายใจของชายหนุ่มรินรดลงบนหน้าผากของเธอโดยตรง
แผ่นหลังของเจียงฉู่แนบชิดกับเสา "นายถอยออกไปอีกหน่อยได้ไหม?"
"ทำไม?"
"...มันร้อนเกินไป"
เจียงฉู่พูดพลางเม้มปาก
ที่จริงในนี้มีแอร์กลาง ความร้อนจากการออกกำลังก็สลายไปอย่างรวดเร็ว
แต่—
หัวใจของเธอยังคงเต้นเร็วผิดปกติ
รวนเร ไร้จังหวะ กระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศทาง
เซี่ยจิงมองหญิงสาวตรงหน้าจากมุมสูง
แก้มของเธอแดงราวกับลูกท้อสุกงอม แม้แต่ลำคอก็ยังระเรื่อด้วยสีแดงระเรื่อ
อีกทั้งยังกัดริมฝีปากล่าง แววตาเลื่อนลอย ปลายหูค่อย ๆ แดงซ่าน แต่ก็ยังมีสีหน้าเล็ก ๆ ดื้อรั้น
...ช่างน่ารักจริง ๆ
เซี่ยจิงกลั้นลมหายใจอยู่ในใจ บังคับเก็บความคิดที่ไม่เหมาะสมบางอย่างกลับไป
"ดังนั้น" น้ำเสียงของเขากลับมาเป็นจังหวะเนิบนาบอย่างเดิม "คิดได้หรือยัง? แพ้แล้วต้องชดใช้สินะ"