เจียงฉู่ยังคงรู้สึกหงุดหงิดกับคำพูดเพ้อเจ้อของตัวเอง แต่พอได้ยินคำพูดนั้นก็ชะงักไปอีกครั้ง
เจียงฉู่: "……นายคิดว่ามันยุติธรรมเหรอ?"
เซี่ยจิงกอดอก "ท่าออกกำลังกายนี้ใช้แค่น้ำหนักตัว ตัวยิ่งเบาก็ยิ่งได้เปรียบ คิดดูก็รู้ว่านายเอาเปรียบฉัน"
เจียงฉู่หรี่ตา "คิดบัญชีแบบนี้ไม่ได้มั้ง?"
เซี่ยจิงมองดูท่าทางไม่ยอมแพ้ของเธอ รอยยิ้มในดวงตาก็ยิ่งลึกขึ้นอีกชั้นหนึ่ง
"ทำไมจะไม่ได้?" เขาพูดเนิบๆ "นายมีน้ำหนักถึงห้าสิบกิโลไหม? ฉันหนักเป็นสองเท่าของนาย ทุกครั้งที่ฉันทำหนึ่งครั้ง ก็เหมือนฉันยกน้ำหนักมากกว่านายอีกหนึ่งคน นี่ไม่เรียกว่าเอาเปรียบอีก?"
เจียงฉู่อ้าปากค้าง "คุณก็หนากว่าฉันตั้งเท่าตัว จะยกน้ำหนักมากกว่าคนหนึ่งคนมันก็ปกติไม่ใช่เหรอ?"
เซี่ยจิงพยักหน้า "งั้นเมื่อกี้ที่นายบอกว่าทำได้ ก็แค่คุยโม้"
เจียงฉู่กระตุกมุมปาก "ฉันทำได้แน่นอน! คุณลองไปหาเพื่อนร่วมชั้นฉันสักคนก็ทำได้ทั้งนั้น แต่——"
เซี่ยจิงส่งสายตาเข้าใจมาให้
เจียงฉู่: "……"
เธอรู้ตัวดีว่านี่คือแผนยั่วยุแบบไร้ฝีมืออย่างหนึ่ง
แต่เธอก็ควบคุมตัวเองไม่ได้และกระโดดลงไปในกับดักจนได้
เจียงฉู่: "……แข่งก็แข่ง อย่ามาแพ้แล้วร้องไห้ล่ะ"
เซี่ยจิงก้มตามองเธอ "แน่นอน นายตั้งกฎสิ จับตรง จับกลับ มือเดียว สองมือ นายว่าไงก็ว่าตาม"
เจียงฉู่ลังเลอยู่สองสามวินาที พยายามคิดกฎที่แผลงๆ แต่แบบนั้นก็เท่ากับลำบากตัวเองด้วย
"คางเลยบาร์หนึ่งครั้ง" เธอพูดอย่างจนใจ "เอาจับตรงแบบมาตรฐานแล้วกัน"
เซี่ยจิงพยักหน้าตามน้ำอย่างว่าง่าย แล้วยักคางขึ้นเล็กน้อย "เริ่มเลย?"
เจียงฉู่จ้องไปที่แท่งเหล็กหนานั่นอยู่สองวินาที ก่อนจะลากกล่องกระโดดเล็กๆ มาใช้เป็นที่รองเท้า พอเหยียบขึ้นไปก็พอดีกับบาร์