"เจียงฉู่!"
เว่ยจิ่งสีหน้าเครียดเครียดเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้
วันนี้เขาสวมสูทลำลองสีเทาแบรนด์ดัง ตัวสูง 185 เซนติเมตร บวกกับแว่นกรอบทองนั้น ก็ดูเป็นชายหนุ่มรูปงามสง่า
เว่ยจิ่งชินกับสายตาที่ผู้คนมองขึ้นมาด้วยความชื่นชม ต่อหน้าคนอื่นมักจะวางท่าเป็นนักเรียนดีเด่นผู้สูงส่งและหยิ่งยโส แต่ตอนนี้โทสะของเขาเก็บกดไว้ไม่อยู่จริง ๆ
เว่ยจิ่งเดินตรงไปที่โต๊ะเรียนของเจียงฉู่ "...ออกมากับผมหน่อย ผมมีอะไรจะถาม"
เขาพูดด้วยน้ำเสียงกัดฟันกรอด
เว่ยจิ่งมีชื่อเสียงมากในแวดวงวิทยาศาสตร์ของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง แต่นักศึกษาในมหาวิทยาลัยมีมากกว่าห้าหลัก คนมันเยอะเกินไป
ในตึกเรียนที่เน้นด้านวรรณคดี ประวัติศาสตร์ และศิลปะนี้ มีไม่กี่คนที่จะจำเขาได้ในทันที ส่วนใหญ่ไม่เคยได้ยินชื่อเขามาก่อน
ทุกคนมองเขาด้วยสายตาเหมือนมองคนแปลกหน้าที่เข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญซึ่งมีสีหน้าไม่น่ามอง
เว่ยจิ่งก็ไม่สนใจสิ่งเหล่านี้
เขาต้องการให้เจียงฉู่บอกเขาด้วยตัวเองว่าวานนี้เธอกลับหอพักแต่หัวค่ำ ไม่ได้ค้างคืนนอกบ้าน แล้วก็ไม่ได้นั่งรถหรูอะไรทั้งสิ้น ทั้งหมดเป็นเรื่องที่คนอื่นแต่งขึ้น
"ไม่" เจียงฉู่ไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น "เดี๋ยวก็ต้องเรียนต่อแล้วนะ"
เว่ยจิ่งหน้าดำลงทันที เอื้อมมือจะไปจับแขนเธอ น้ำเสียงทั้งร้อนรนและดุดัน "เมื่อวานใครเป็นคนไปส่งคุณ"
เจียงฉู่ในฐานะนักศึกษาเอกนาฏศิลป์ ปริมาณการเคลื่อนไหวในแต่ละวันมากกว่าเว่ยจิ่งหลายเท่า ไม่กลัวอยู่แล้ว