บรรยากาศในห้องพักเริ่มอึมครึมขึ้นมาอย่างประหลาด
เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนหันมามองเจียงฉู่
เจียงฉู่: "...บางทีเขาอาจจะโกรธมากที่ฉันบอกเลิกเขาก็ได้นะ"
เพื่อนบ้านที่เพิ่งมาใหม่ร้องขึ้นด้วยความตกใจ "อะไรนะ คุณบอกเลิกเขางั้นหรือ"
เจียงฉู่พยักหน้า
เพื่อนบ้านคนนั้นก็ดูเหลือเชื่อเช่นกัน "จริงหรือเปล่าเนี่ย..."
แต่ว่า เว่ยจิ่งดูท่าทางโกรธจริง ๆ ยังกับมาตามเอาคืนใครสักคน
เพื่อนบ้านเริ่มคิดวนเวียนอยู่ในใจ
เจียงฉู่ไม่อยากพูดกับพวกเธอมากความ จึงหยิบเสื้อคลุมตัวบางตัวไหนก็ได้ขึ้นมา แล้วตรงไปเรียนเลย
เพื่อหลบเลี่ยงเว่ยจิ่ง เธอถึงกับจงใจไม่ออกทางประตูหน้า แต่ปีนออกไปทางหน้าต่างระเบียงชั้นล่าง
เจียงฉู่เกือบจะมาถึงตึกเรียนแบบเฉียดฉิว
ห้องเรียนอัฒจันทร์เนืองแน่นไปด้วยผู้คน
เบาะแถวกลางกับแถวหลังแทบจะเต็ม เธอจึงต้องจำใจนั่งลงตรงกลางแถวที่สอง ฟังอาจารย์เริ่มสอน
ตอนที่เธอเดินเข้าห้อง ก็ทำให้เกิดเสียงฮือฮาเล็กน้อย หลายคนที่อยู่ด้านหลังต่างซุบซิบกระซิบกระซาบถึงตัวตนของผู้มาใหม่
"...ตัวจริงสวยมากเลยนะ ก่อนหน้านี้ฉันไม่น่าหนีเรียนเลย จะได้มีโอกาสเห็นเธอบ่อยขึ้น"
"ไม่เป็นไร เธอก็ดูเหมือนโดดเรียนบ่อยเหมือนกัน ฉันมาทุกครั้ง แต่ก็ดูเหมือนจะเคยเห็นแค่สองหน..."
หลายคนไม่รู้จักเธอ แต่ก็ยังรู้สึกตะลึงในความงาม
"นั่นใครหรือ"
"งามขนาดนี้ให้เป็นนางเอกมหา'ลัยฉันก็ยอมนะ ก่อนหน้านี้ฉันยังเคยบ่นกับเพื่อนว่ามหาวิทยาลัยคงไม่มีของแบบนางเอกพระเอกมหา'ลัยหรอก..."