ท่วงท่าของเธอตอนนี้เสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง นอนตะแคงในอ้อมกอดของเขา แก้มข้างหนึ่งแทบจะชิดอกแข็งแกร่ง ได้ยินเสียงหัวใจเต้นมั่นคงและมีพลังผ่านเสื้อเชิ้ตอย่างชัดเจน
และคำขู่ครั้งนี้ก็ทรงพลังมากทีเดียว
เจียงฉู่ยอมแพ้แล้ว
เธอไม่กล้าขยับอีกต่อไป หดตัวแข็งทื่อในอ้อมแขนของเขา ไม่ต่างจากลูกแมวน้อยที่ถูกจับต้นคอจนขยับตัวไม่ได้ ใบหน้าทั้งหมดแดงก่ำ
"ดีแล้ว"
เซี่ยจิงมองเธอที่ทำหน้าเหมือนถูกกลั่นแกล้งอย่างนั้น อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
เขาอุ้มเธอ ก้าวขายาวเดินเข้าไปในประตูคฤหาสน์
เจียงฉู่แอบอยู่ในอ้อมแขนเขา หันกลับไปมองอาร์เอส 7 ที่จอดเงียบ ๆ ในลานบ้านเป็นครั้งสุดท้าย
เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบา ๆ แทบไม่ได้ยิน
กินข้าวในสวนก็ดีเหมือนกันนะ
เซี่ยจิงสัมผัสได้ทันที "เธอกำลังคิดอะไรอยู่"
"..."
"หืม"
"...ยกโต๊ะออกมาก็ดีนะ สวนของเธอวิวงดงามมาก จะทำให้เจริญอาหารขึ้นหรือเปล่า"
"อย่างนั้นหรือ" เซี่ยจิงเงียบไปสองวินาที "วิวที่เธอว่าส่วนใหญ่หมายถึงคันนั้นใช่ไหม"
เจียงฉู่ถูกน้ำเสียงฮึดฮัดนั้นทำให้หัวเราะ
เธอเงยหน้าขึ้น ไม่หลบเลี่ยงสายตาของเขาอีก "ท่านประธานจะไม่ถึงกับหึงรถสักคันใช่ไหมคะ"
เซี่ยจิงรัดแขนที่อุ้มเธอแน่นขึ้นทันที
ชายหนุ่มหรี่ตาลงอย่างอันตราย "นั่นต้องดูว่าในใจของเธอ รถมันน่าสนใจกว่าหรือเปล่า"
เจียงฉู่ถูกเขากอดแน่นยิ่งขึ้น ใบหน้าทั้งหมดหลีกเลี่ยงไม่ได้แนบไปกับเสื้อเชิ้ตด้านหน้าของเขา
เธอได้กลิ่นหอมเย็นอ่อน ๆ ของไม้โอ๊กผสมกับกลิ่นสะอาดของเสื้อเชิ้ตหลังรีดจากตัวเขา
"...แน่นอนว่าคุณน่าสนใจกว่า" เจียงฉู่พองแก้มแล้วเสริม "เพราะว่า...รถไม่ใช่คนที่ให้รถกับฉันนี่"