ภายในห้องอาหารเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมแผ่วเบาจากเครื่องปรับอากาศ
"ของคุณ"
ในที่สุดเซี่ยจิงก็เอ่ยขึ้น
"อืม... ค่ะ"
เจียงฉู่ลุกขึ้นยืนอย่างเก้ๆ กังๆ แล้วเดินเข้ามา
เมื่อระยะห่างลดลง เธอก็ได้กลิ่นโอ๊คอ่อนๆ บนตัวชายหนุ่มชัดขึ้น ผสมกับกลิ่นอาฟเตอร์เชฟจางๆ เฉพาะตัวของบุรุษผู้บรรลุนิติภาวะ
เซี่ยจิงยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับ ต่างหูถูกหนีบไว้ระหว่างปลายนิ้วของเขา
เจียงฉู่คิดเล็กน้อย จากนั้นก้มตัวเข้าไปใกล้ เอียงศีรษะ เผยใบหูซ้ายให้อยู่ในตำแหน่งที่อีกฝ่ายเอื้อมถึงได้ถนัด
เธอยกมือขึ้นปัดปอยผมสีดำที่ปรกข้างหูออก เผยให้เห็นลำคองามระหงขาวดุจหยก
และติ่งหูเล็กน่ารักที่ย้อมเป็นสีชมพูจางๆ ตามอารมณ์ของเจ้าตัว
เจียงฉู่เงยหน้าขึ้นมองเขาเล็กน้อย แก้มระเรื่อด้วยสีชมพู ดูทั้งขวยเขินและประหม่า
"...คุณจะใส่ให้ฉันหรือเปล่าคะ?"
เธอเอ่ยเสียงแผ่ว
ชายหนุ่มตรงหน้ามองเธอเงียบๆ
เด็กสาวยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสมควร โดยไม่รู้ตัวถึงการพึ่งพาและการยินยอมอันอ่อนหวาน รอคอยอย่างเงียบงัน
——ก็ไม่แปลก
เขาถือต่างหูค้างไว้อย่างนั้นมาตลอด เธอจึงคิดไปเองว่าเขาตั้งใจจะใส่ให้
หรือต่อให้เธอไม่ได้เข้าใจผิด เธอก็คงฉวยโอกาสอันดีนี้ ทำเป็นเข้าใจผิดไป
นิ้วที่หนีบต่างหูของเซี่ยจิงกำแน่นขึ้นเล็กน้อยแทบมองไม่เห็น
เมื่อครู่เขาเหม่อลอย
ตัวเขาเองก็อธิบายไม่ถูกว่าทำไม เมื่อมองเครื่องประดับถูกๆ ชิ้นนี้แล้วรู้ว่าเป็นของเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะหยิบขึ้นมาถือเล่น
เซี่ยจิงไม่ได้พูดอะไร สายตาเลื่อนจากใบหน้าด้านข้างที่แดงระเรื่อของเด็กสาว ไปยังขนตาที่สั่นระริก
สุดท้ายจึงมองไปยังผิวหนังข้างลำคอขาวสะอาดเปราะบางที่เปิดเผยในอากาศ และติ่งหูที่ราวกับเชื้อเชิญอย่างไร้เสียง ซึ่งแต่งแต้มด้วยสีชมพูยั่วยวนใจ