น้ำในสระเย็นเยียบด้วยไอของต้นฤดูใบไม้ร่วง ซึมผ่านชุดกระโปรงบางเบาจนแนบแน่นไปกับผิว
“ดอกไม้ประจำคณะเจียง ตกน้ำเป็นหมาตกกระไดแล้วหรือไง”
“ชิ่ บางคนไม่รู้จักเจียมตัว คิดว่ามีดีแค่หน้าตาก็จะเบียดเข้าไปในแวดวงที่ไม่ใช่ของตัวเองได้”
เจียงฉู่ยืนอยู่ในน้ำที่ระดับเอว เสียงหัวเราะเยาะดังแว่วมาไม่ขาดสาย
เด็กสาวในชุดเดรสสั่งตัดยืนอยู่ริมสระ เขย่าแก้วไวน์ทรงสูงในมือ เสียงแหลมเสียดแทงแก้วหู
รอบ ๆ มีคนหนุ่มสาวยืนประปราย ล้วนสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมเต็มยศ ท่วงท่าสบาย ๆ
เบื้องหลังพวกเขา คือคฤหาสน์สามชั้นที่สว่างไสว โอ่อ่าหรูหรา ผนังกระจกสูงจรดพื้นทั้งแถบสะท้อนแสงไฟยามค่ำคืนระยิบระยับ
บนโต๊ะยาวข้างสระว่ายน้ำ จัดวางของว่างชั้นดีและเครื่องดื่มนำเข้าไว้อย่างประณีต
เจียงฉู่: "……"
เธอจัดเรียงความทรงจำใหม่ ยืนยันว่าตนเองทะลุมิติเข้ามาในนิยาย
ทะลุเข้ามาในนิยายแนวดราม่าหญิงเก่งที่เพิ่งอ่านจบเมื่อคืน
นางเอกเซี่ยชิงหยาง เกิดในตระกูลอัครมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งวงในเมืองหลวง ฉลาดและงดงาม โลดแล่นได้อย่างคล่องแคล่วทั้งในวงการธุรกิจและเรื่องความรัก
พระเอกเว่ยจิ่ง เป็นคุณหนูฐานะดี หน้าตาหล่อเหลา ไอคิวสูงล้ำ ยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยก็หาเงินให้บริษัทครอบครัวได้มากมายแล้ว
ก่อนจะเจอเซี่ยชิงหยาง เว่ยจิ่งมีแฟนสาวที่โง่เขลา ตื้นเขิน มีดีแค่หน้าตาอยู่คนหนึ่ง ชื่อเจียงฉู่เหมือนกัน
เจียงฉู่คนนั้นพื้นเพยากจน หลงใหลในเงินทอง อยากแต่งเข้าตระกูลใหญ่ เลยตามตื้อพระเอกไม่เลิก ถึงขั้นกระทบการเรียนและธุรกิจของพระเอก
ส่วนเซี่ยชิงหยางทั้งฉลาด มั่นใจ และชาติตระกูลสูงส่ง มีเรื่องให้พูดคุยกับพระเอกได้มากมาย
หลังจากเธอปรากฏตัว พระเอกก็รังเกียจเจียงฉู่อย่างรวดเร็ว และบอกเลิกเจียงฉู่
เจียงฉู่ถูกสาวกของเซี่ยชิงหยางตามหา พวกเขาทรมานเธอ หักขาเธอ แล้วถ่วงน้ำ
เซี่ยชิงหยางรู้เรื่องนี้ ก็ได้แต่ถอนหายใจ บอกว่าความงามที่ไร้สมองมีดีแต่หน้าคือทางตัน
หันไปไม่นาน ข่าวแต่งงานจับมือผนึกกำลังระหว่างเธอกับเว่ยจิ่งก็ขึ้นพาดหัวข่าวใหญ่ทุกสำนัก กลายเป็นคู่จิ้นแห่งชาติที่ทุกคนกล่าวขวัญ
นักอ่านอ่านถึงตรงนี้ พากันบอกว่า น้องสาวคือหญิงเก่งตัวจริง คนอย่างเจียงฉู่ยิ่งสวยยิ่งอายุสั้น
เจียงฉู่: "…………"
ทะลุมิติก็แล้ว จะทะลุมาเป็นตัวละครอัปมงคลแบบนี้ด้วย!
เธอก้มลงมองเงาสะท้อนในน้ำ
นั่นคือใบหน้าที่งดงามประณีตแทบจะต้องมนต์ขลัง
ดวงตาคู่ลึกใสแจ๋วดั่งทะเลสาบ ขนตาละเอียดเหมือนพัด หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย สันจมูกโด่งเรียว ริมฝีปากซีดเพราะความเย็น แต่กลับยิ่งขับเน้นความงามที่เปราะบางออกมา
"เจียงฉู่ ทำไมยังไม่ขึ้นมาอีก ทำท่าทางน่าสงสารให้ใครดู"
"หรือกำลังรอเทพเว่ยมาตกเบ็ดช่วย"
เด็กหนุ่มอีกคนริมสระหัวเราะเยาะ "เขากำลังดูโมเดลเฮดจ์ฟันด์กับชิงหยางอยู่ห้องหนังสือชั้นบนนะ ไม่ว่างสนใจเธอหรอก"
เมื่อครู่ เซี่ยชิงหยางอ้างว่ามีเอกสารสำคัญจะให้เว่ยจิ่งดู จึงเรียกเขาและเพื่อนอีกสองคนในกลุ่มวิชาเลือกขึ้นไปชั้นบน
หลินอวี่เวย ลูกสาวตระกูลหลินที่เป็นลูกไล่ของเซี่ยชิงหยาง ผลักร่างเดิมที่อยู่ชั้นล่างลงสระว่ายน้ำ
ใน原著 ร่างเดิมอับอายขายหน้าอย่างหนัก หลังจากคลานขึ้นจากน้ำก็หลบเข้าห้องน้ำชั้นหนึ่งทันที จนงานเลี้ยงเลิก เว่ยจิ่งได้รับข้อความของเธอ ถึงได้พาเธอไป
และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของฝันร้าย ตลอดหลายเดือนต่อจากนี้ เธอจะถูกเพื่อน ๆ ของเซี่ยชิงหยางดูหมิ่นเหยียดหยาม กีดกัน และจบลงด้วยความตาย
"เฮ้ย เหม่ออะไร"
หลินอวี่เวยนั่งยอง ๆ ริมสระ นิ้วที่ทาเล็บสีแดงสดเกือบจะจิ้มมาที่หน้าผากของเจียงฉู่
"เทพเว่ยแค่เล่น ๆ กับเธอ เธอคิดว่าตัวเองเป็นตัวเป็นตนจริงหรือ"
"……อือ" เจียงฉู่เงยหน้าขึ้น "นี่เมื่อกี้เธอผลักฉัน"
หลินอวี่เวยยิ้มเย็น "แล้วยังไง ก็แค่ให้เธอตื่นเสียบ้าง ด้วยสถานะของเธอ ไม่มีทางคู่ควรจะก้าวเข้าประตูนี้ด้วยซ้ำ นี่มันที่ของตระกูลเซี่ยนะ! เขาคืออภิมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งวงในเมืองหลวง! ถ้าชิงหยางไม่ใจดีให้เธอเข้ามา ชาติหน้าเธอก็ไม่มีปัญญาก้าวข้ามธรณีประตูนี้หรอก!"
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นรอบด้าน
เจียงฉู่พยักหน้า ใช้สองมือยันขอบสระ ปีนขึ้นมาทั้งสภาพเปียกปอน ถอดรองเท้าที่บวมน้ำเสียรูปทรง แล้วเดินตรงไปไม่กี่ก้าว
"ถึงจะถูก" หลินอวี่เวยคิดว่าเธอจะไปแล้ว "คนเราควรรู้จักที่ต่ำที่สูง——"
เจียงฉู่เดินไปที่โต๊ะยาวด้านข้าง ก้มตัวคว้าเหยือกคริสตัลใส่น้ำผลไม้ แล้วฟาดลงบนหัวของหลินอวี่เวยทันที!
หลินอวี่เวยกรีดร้องลั่น แก้วไวน์ในมือร่วงหล่นแตกกระจายบนพื้น
หัวของเธอถูกตีจนอื้ออึง
ของเหลวสีส้มเหลืองเหนียวข้นผสมเนื้อผลไม้ก็สาดกระเซ็นตามมา
ลอนผมหยักศกที่เธอบรรจงจัดแต่ง ชุดเดรสราคาแพง พังหมดแล้ว!
ชิ้นมะม่วงติดอยู่ปลายผม เมล็ดกีวีแปะอยู่แก้ม น้ำผลไม้ไหลย้อยเต็มศีรษะและใบหน้า ในชั่วขณะนั้นดูไม่ได้
"อ๊ากกกกกก!"
หลินอวี่เวยปาดหน้าลวก ๆ น้ำผลไม้ทำให้เธอลืมตาไม่ขึ้น เท้าไถลเกือบล้ม
"เจียงฉู่! อีนังแพศยา!"
เจียงฉู่ถอยไปที่ริมสระ จังหวะที่หลินอวี่เวยพุ่งเข้าใส่ เธอก็กระโดดถอยหลังอย่างแผ่วเบา
ตูม
น้ำกระเด็น
เจียงฉู่ยืนมั่นในน้ำอีกครั้ง ผิวน้ำที่กระเพื่อมแทบจะแค่ระดับอกถึงท้อง
"แก แกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!"
หลินอวี่เวยเดือดดาลสุดขีด แต่มองน้ำในสระแล้ว เท้ากลับชะงัก
เธอว่ายน้ำไม่เป็น กลัวน้ำเป็นสัญชาตญาณ ต่อให้สระนี้จุดลึกสุดแค่หนึ่งเมตรหกสิบ
"พวกแก!" หลินอวี่เวยหันไปตะโกนใส่คนอื่น "พวกแกยืนดูอยู่ได้? ลากมันออกมาให้ฉันที!"
อีกหลายคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ในจังหวะที่กำลังตึงเครียด จู่ ๆ นอกคฤหาสน์ก็มีเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น
ไม่ใช่คันเดียว
แสงไฟสว่างจ้าตัดผ่านความมืดมิดของราตรี จากไกลมาใกล้ สุดท้ายจอดที่ทางเข้าหลักของคฤหาสน์ มีเสียงทักทายอย่างเคารพเล็ดลอดมาเบา ๆ
ข้างสระน้ำ เหล่าคุณหนูไฮโซพากันหน้าถอดสี
"เวลานี้……"
เด็กหนุ่มแว่นตาคนหนึ่งดูนาฬิกาข้อมือ สามทุ่มครึ่ง
"ทะเบียนรถ 88688 วงใน……"
เด็กหนุ่มอีกคนสูดหายใจเฮือก "เป็นรถของท่านผู้นำตระกูลเซี่ย!"
"คุณอาเซี่ย" หลินอวี่เวยก็อึ้งไป งุ่นง่านเช็ดน้ำผลไม้บนหน้า "ท่านมาที่นี่ได้ยังไง ชิงหยางบอกว่า……"
"อาจจะไปพบแขกที่คฤหาสน์กอล์ฟโน่น แล้วแวะมาระหว่างทาง"
"เร็ว รีบเข้าไปข้างใน!"
อากาศราวกับแข็งตัวในชั่วพริบตา แล้วก็ถูกทลายด้วยฝีเท้าที่ผ่านการฝึกฝนอย่างเป็นระบบ
ประตูเหล็กดัดฉลุลายของสวนเปิดออกอย่างไร้เสียง
บอดี้การ์ดในชุดสูทสี่คนก้าวเข้ามาก่อน สายตาคมกราดกวาดมองทั่วบริเวณ เข้าประจำจุดสำคัญหลายจุดอย่างรวดเร็ว เคลื่อนไหวฉับไวและเงียบเชียบ
ตามด้วยเจ้าหน้าที่เทคนิคสองคนถือกล่องอุปกรณ์สีเงิน และผู้ช่วยสามคนที่กอดแท็บเล็ต แฟ้มเอกสารในมือ ก้าวเดินฉับ ๆ แต่ไม่สะเปะสะปะเลย
จากนั้น ร่างสูงสง่าโปร่งยาวร่างหนึ่งก็เดินเข้ามา
นั่นคือชายผู้มีบุคลิกสง่าผ่าเผย รูปร่างใหญ่โตเปี่ยมด้วยพลังอำนาจ ร่างกายกำยำแข็งแกร่งห่อหุ้มด้วยสูทสั่งตัดราคาแพง เส้นสายทรงพลังแฝงด้วยพละกำลัง
แสงไฟในสวนกระทบผ่านคิ้วตาคมเข้มงดงามไร้ที่ติ และสันจมูกโด่งเป็นสันตรงราวกับแกะสลัก
กรามของชายหนุ่มกระชับ เปี่ยมด้วยความเยือกเย็นของผู้ที่อยู่เหนือคนมาเนิ่นนาน
เขาไม่ได้ตั้งใจแสดงอำนาจ ทว่าออร่าแห่งการควบคุมทุกสิ่งรอบตัวอย่างเบ็ดเสร็จที่สั่งสมมาเนิ่นนาน แผ่ซ่านไปอย่างเงียบงัน
สายตาของชายหนุ่มกวาดผ่านริมสระน้ำอย่างเฉยเมย มองคนหนุ่มสาวไม่กี่คนที่หน้าซีดเผือด คิ้วขมวดน้อย ๆ อย่างแทบไม่สังเกตเห็น
ผู้ช่วยคนสนิทก้าวเร็วขึ้นมาครึ่งก้าว "ท่านครับ เป็นเพื่อนร่วมชั้นของคุณหนูใหญ่ คืนนี้คุณหนูเหมือนจะจัดซาลอนวิชาการเล็ก ๆ ที่นี่……"
พูดไม่ทันจบ สายตาของชายหนุ่มก็ข้ามผ่านคนหนุ่มสาวที่เงียบกริบดั่งจวนเจี๊ยบพวกนั้น ไปหยุดอยู่กลางสระน้ำ
เจียงฉู่พิงขอบสระ
ผมดำเปียกโชกติดอยู่กับแก้มขาวหิมะและลำคอระหง ม่านขนตาที่หย่อนต่ำก็เปื้อนละอองน้ำเล็ก ๆ ทอดเงาเปราะบาง
ผ้าเดรสสีขาวที่ชุ่มโชกกลายเป็นกึ่งโปร่งแสง แนบแน่นไปกับเรือนร่าง โอบรับสัดส่วนที่เกินจริงจนน่าใจหายใจคว่ำ
สายตาของชายหนุ่มหยุดนิ่งอยู่บนตัวเธอ