เซี่ยจิงทั้งกลั้นขำทั้งจนใจ
เซี่ยจิง: "ตอนนั้นฉันยังไม่ได้ข้องแวะกับพวกนี้เลยนะ—"
เจียงฉู่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที "งั้นนายก็เคยทำจริงๆ สินะ!"
เซี่ยจิงตบหัวเธอเบาๆ "ถ้าหมายถึงการเดินเก็บค่าคุ้มครองตามถนน ฉันไม่เคยทำ ฉันแค่เคยใช้ปืนและมีดตอนอยู่ต่างประเทศ"
เจียงฉู่หรี่ตามอง
เซี่ยจิงลดมือลง ใช้นิ้วหยาบกร้านบีบใบหูเธอ "ไว้ค่อยๆ เล่าให้ฟัง"
"ก็ได้" เจียงฉู่เหลือบมองเขาแล้วพลิกหน้าอัลบั้มต่อ "ถึงนายจะดูดุไปหน่อย แต่ก็หล่อจริงๆ นะ!"
เซี่ยจิงหัวเราะเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ "ฉันก็หวังให้เราเจอกันเร็วกว่านี้ เพียงแต่… โชคดีที่ตอนนั้นฉันไม่รู้จักเธอ"
เจียงฉู่เอียงคอ "เพราะตอนนั้นนายไม่อยากคบใครเหรอ?"
เซี่ยจิงส่ายหน้า "ฉันไม่อยากจริงๆ แต่ถ้าเจอเธอ ฉันต้องชอบเธอแน่ๆ แล้วตอนนั้นวิธีเดียวที่ฉันจะสู้กับตาแก่ก็คือต่อยกับเขา ลองนึกภาพดู"
"อ๋อ" เจียงฉู่เข้าใจ "หมายความว่า พ่อนายต้องไม่ถูกใจฉันแน่ แล้วเราอาจกลายเป็นคู่รักคู่ทุกข์ที่ต้องหนีหัวซุกหัวซุน หรือไม่ก็ไปสร้างชื่อในวงการมาเฟียด้วยกัน…"
เซี่ยจิงถอนหายใจ "เธอชอบภาพลักษณ์มาเฟียนี่มากแค่ไหนกัน?"
เจียงฉู่กลั้นขำแล้วก้มหน้าพลิกดูต่อ
รูปของเซี่ยจิงมีไม่มาก ดูแป๊บเดียวก็ถึงช่วงอายุสิบหกสิบเจ็ดแล้ว
ในภาพ เด็กหนุ่มคนนั้นผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แล้ว
ร่างกายของเขาเริ่มขยายใหญ่ โครงร่างที่เคยผอมเกร็งถูกเติมเต็มด้วยกล้ามเนื้อทรงพลัง ไหล่ก็หนาขึ้น
ชายหนุ่มในรูปสวมเสื้อกล้ามสีดำรัดรูป มือเดียวยกกระสอบทรายหนัก แขนมีเส้นเลือดปูดโปน กล้ามเนื้อลื่นไหลและอิ่มแน่น
ดูเหมือนต่อยทีเดียวพังบานประตูได้เลย
ส่วนสีหน้าของเขา ก็ยังคงดุดันเหมือนตอนวัยรุ่น เพราะแววตาที่เพิ่มความลึกล้ำและเย็นชา ทำให้ดูเหมือนคนไม่ควรไปแหย่เข้า