ตูม——!!!
เสียงระเบิดกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก ย้อมทั่วทั้ง “หุบเขาไฮยีน่า” ให้กลายเป็นสีแดงฉาน
รถบรรทุกที่ปลอมตัวเป็นรถขนส่ง ซึ่งแท้จริงแล้วเป็น “รถบรรทุกระเบิด” ระเบิดสนั่นขึ้นกลางจุดที่แคบที่สุดของหุบเขา
คลื่นกระแทกทำลายล้างจากวัตถุระเบิดแรงสูงหลายตันกวาดไปทั่วทุกทิศ ราวกับอุ้งมือของสัตว์ยักษ์ที่มองไม่เห็น
ทหารรับจ้าง “หมาป่าเลือด” สิบกว่านายที่วิ่งนำหน้ามา พร้อมกับความโลภและความยินดีของพวกมัน ถูกทะเลเพลิงอันน่าสะพรึงกลืนฉีกเป็นชิ้น ๆ ในชั่วพริบตา ไม่เหลือแม้แต่ศพที่สมบูรณ์สักร่าง
คลื่นลมจากแรงระเบิดหอบเศษโลหะร้อนระอุและเศษหินกระหน่ำกลับไปยังผนังหินสองฟากของหุบเขา ซัดสมาชิก “หมาป่าเลือด” ที่ยังไม่ทันได้หลบหนีจนล้มกลิ้งราวกับลูกโบว์ลิ่ง
เสียงกรีดร้อง เสียงครวญคราง และเสียงอื้ออึงในหูหลังการระเบิด เข้ามาแทนที่เสียงปืนและปืนใหญ่ที่ดังระงมเมื่อครู่ในทันที
บนยอดหุบเขา “หมาบ้า” ผู้บัญชาการซุ่มโจมตีจ้องตาเดียวที่เหลืออยู่เขม็งลงไปยังนรกบนดินเบื้องล่าง แผลเป็นจากรอยไหม้บนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาลสุดขีด ยิ่งทำให้เขาดูน่าสยดสยอง
“กับดัก! นี่มันกับดัก!” เขาคำรามราวกับสัตว์ร้าย “ไอ้งูเสือสมิงสารเลว! มันทรยศพวกเรา!”
แต่ความโกรธของเขาไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีกแล้ว
เพราะการพิพากษาที่แท้จริงเพิ่งเริ่มต้นขึ้น
“ปิดล้อม”
บนผนังหินอีกฟากของหุบเขา ฉินเลี่ยออกคำสั่งสุดท้ายผ่านหูฟังนำกระดูกด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก
สิ้นเสียงของเขา สมาชิก “หน่วยล่าสังหาร” สิบนายที่ซุ่มอยู่ข้างกายราวกับภูตผีก็เริ่มเคลื่อนไหว
พวกเขาเหมือนอาจารย์กลุ่มหนึ่งที่ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืดมานาน ยกอาวุธสังหารในมือขึ้นอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง
“ฉึก!”
พลปืนกล “หมาป่าเลือด” คนหนึ่งกำลังดิ้นรนปีนขึ้นจากผนังหิน เขารู้สึกเพียงว่าต้นคอเย็นวาบ จากนั้นโลกตรงหน้าก็เริ่มหมุนคว้าง
จนกระทั่งสิ้นใจ เขาก็ยังมองไม่เห็นว่ามีดสามเหลี่ยมที่ยื่นออกมาจากเงาด้านหลังฟันคอเขาได้อย่างไร