ฉินเลี่ย!
เมื่อสองคำนี้ระเบิดกึกก้องขึ้นในสมองของคนเชือดราวกับสายฟ้าฟาดจากนรก ดวงตาเดียวขุ่นมัวเพราะฤทธิ์สุราและการเสพสุขเกินขอบเขตของเขาก็พลันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด!
เป็นไปไม่ได้!
เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
เมื่อสิบปีก่อน คนคนนี้ถูกตระกูลจ้าวกับหลี่จั๋วร่วมมือกันส่งเข้าเรือนจำเป่ยเฟิงไปแล้ว!
ที่นั่นเป็นสถานที่ซึ่งคนเป็นเข้าไปได้ แต่มีเพียงคนตายเท่านั้นที่ออกมา!
เขาจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?
แล้วเขามาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร?!
ภาพหลอน!
ต้องเป็นภาพหลอนแน่!
เป็นภาพหลอนที่เกิดจากช่วงนี้ตัวเองมีความกดดันมากเกินไป!
คนเชือดส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง พยายามสะบัดใบหน้าที่ตามหลอกหลอนเขาในฝันมาสิบปีออกไปจากจอตา
แต่สายตาเย็นชาไร้ความรู้สึกมนุษย์ของฉินเลี่ย รวมถึงจิตสังหารเย็นเยียบที่แผ่ออกมารอบตัว ล้วนกำลังบอกเขาอย่างไร้ปรานีว่า—
นี่ไม่ใช่ความฝัน
ปีศาจจากนรกกลับขึ้นมาจริง ๆ แล้ว
“ไม่... ไม่!!!”
เมื่อความกลัวขึ้นถึงจุดสูงสุด สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือสัญชาตญาณบ้าคลั่งของสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนจนมุม
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของคนเชือดบิดเบี้ยวในพริบตา เขาไม่ร้องขอชีวิต ไม่ถอยหนี กลับคำรามดังก้องราวกับสัตว์ป่าที่ไม่ใช่เสียงมนุษย์!
ร่างใหญ่โตอย่างหมีสีน้ำตาลของเขาพุ่งทะยานขึ้นฉับพลัน มือขวาชักดาบกอร์คาอันรูปร่างเหี้ยมเกรียมออกจากฝักดาบยุทธวิธีตรงเอวอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า!
ตัวดาบกว้างหนา โค้งอย่างงดงามแต่แฝงอันตราย สะท้อนประกายเย็นเยียบกระหายเลือดใต้แสงไฟสลัวในห้องทำงาน
“ฉันไม่สนว่าแกเป็นคนหรือผี! วันนี้แกต้องตายที่นี่!!”
คนเชือดคลุ้มคลั่งราวเสือบ้า เขาทุ่มพลังทั้งหมดลงในการฟันครั้งนี้ ไม่มีชั้นเชิงแม้แต่น้อย ใช้เพียงพละกำลังดิบเถื่อนที่รุนแรงที่สุดฟันลงใส่ลำคอของฉินเลี่ยอย่างโหดเหี้ยม!