เครื่องบินขนส่งหนักซี-17 “จอมราชาแห่งพิภพ” สองลำราวกับนกเหล็กยักษ์สองตัว บินต่ำเฉียดเนินทรายในความมืดมิดที่สุดก่อนรุ่งสาง เพื่อฝ่าแนวป้องกันขั้นสุดท้ายด้วยการบินระดับต่ำสุดขีด
ภายในท้องของสัตว์เหล็กยักษ์มืดสนิทและเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ครางต่ำ ๆ กับแรงสั่นสะเทือนรุนแรงที่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราวจากกระแสลม
นักรบชั้นยอดแปดสิบนายจากองค์กร “ภูตผี” นั่งประจำที่นั่งยุทธวิธีพร้อมอาวุธครบมือ หลับตาพักผ่อนอย่างสงบ
ทุกคนดูราวกับรูปปั้นที่พร้อมระเบิดพลังออกมาได้ทุกเมื่อ สงบนิ่งและจดจ่อ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเครื่องจักรสงครามอันเย็นเยียบนี้
ทันใดนั้น ไฟเตือนสีแดงที่บ่งบอกว่าใกล้ถึงจุดหมายก็สว่างวาบขึ้นในห้องโดยสาร เสียงสัญญาณเตือนแหลมบาดหูฉีกความเงียบสงัด
“เตรียมพร้อม! เตรียมพร้อม!”
เสียงคำรามดังกึกก้องราวฟ้าผ่าของแรดส่งผ่านหูฟังนำกระดูกไปถึงหูของสมาชิกทุกคนอย่างชัดเจน
แทบจะในเวลาเดียวกัน ทุกคนก็ลืมตาขึ้นพร้อมกัน
ดวงตาทั้งแปดสิบคู่ที่สว่างวาบขึ้นในความมืดไม่มีแววง่วงงุนหรือแตกตื่นแม้แต่น้อย มีเพียงความกระหายเลือดและความตื่นเต้นดุจหมาป่าหิวโหย
พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนรุนแรง ประตูท้ายเครื่องบินขนส่งก็เปิดออกดังสนั่นท่ามกลางเสียงระบบไฮดรอลิกแหลมบาดหู
ลมร้อนระอุที่หอบเอาเม็ดทรายและกลิ่นกำมะถันมาด้วยพัดย้อนทะลักเข้ามาในพริบตา ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งในห้องโดยสาร
ที่นี่คือ “ทะเลทรายสีเลือด” เขตไร้ผู้ปกครองที่เลวร้ายและมีชื่อฉาวโฉ่ที่สุดบนแนวชายแดนระหว่างประเทศทีและประเทศวาย
ตอนกลางวัน อุณหภูมิพื้นผิวทะลุห้าสิบองศาเซลเซียสได้อย่างง่ายดาย ร้อนพอจะทอดไข่ให้สุกบนผืนทราย
ที่นี่คือสวรรค์ของพวกพ่อค้าลักลอบ ผู้ก่อการร้าย และเหล่าคนสิ้นคิด ขณะเดียวกันก็เป็นนรกของอารยธรรมและระเบียบแบบแผน
“กระโดด!”
ฉินเลี่ยลุกขึ้นเป็นคนแรก น้ำเสียงสงบนิ่งและสั้นกระชับ แต่เปี่ยมด้วยอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้ง
เขาไม่ทำท่าทางเกินจำเป็น กระโจนออกจากประตูเครื่องบินเป็นคนแรก ก่อนจะถูกความมืดไร้ขอบเขตเบื้องนอกกลืนหายไปในพริบตา