“หลี่เยว่ซี ปีนี้ตรุษจีนเธออยู่เวรนะ”
หลินชุนเอ๋อร์เชิดหน้าขึ้น ใช้นิ้วเคาะโต๊ะของหลี่เยว่ซี พลางพูดอย่างวางอำนาจ
หลี่เยว่ซีกำลังยุ่งอยู่กับการปรับปรุงโปรแกรมบนคอมพิวเตอร์ จึงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ
“ฉันไม่อยู่เวร บ้านฉันอยู่ต่างจังหวัด ฉันต้องกลับไปฉลองตรุษจีนกับพ่อแม่”
หลินชุนเอ๋อร์ชะงักไป ดูเหมือนไม่คิดเลยว่าหลี่เยว่ซีจะปฏิเสธตรง ๆ “นี่เป็นคำสั่งของผู้จัดการหวังนะ”
“งั้นฉันไปคุยกับผู้จัดการหวังเอง” หลี่เยว่ซีพิมพ์โค้ดบรรทัดสุดท้ายเสร็จ ก็ลุกขึ้นเตรียมไปห้องผู้จัดการทันที
“เดี๋ยวก่อน หลี่เยว่ซี ในฐานะพนักงานใหม่ เธอไม่ควรแสดงฝีมือให้มากหน่อย เพื่อให้หัวหน้าประทับใจเหรอ?
การอยู่เวรครั้งนี้แหละคือโอกาสให้เธอสร้างความประทับใจให้หัวหน้า
เธอต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้หลุดมือไปล่ะ!”
หลินชุนเอ๋อร์ร้อนใจ รีบดึงหลี่เยว่ซีไว้ พลางปั้นฝันสวยหรูให้ฟัง
ที่จริงผู้จัดการหวังบอกให้หลินชุนเอ๋อร์อยู่เวรเอง เพราะเธอเป็นคนท้องถิ่น บ้านก็อยู่ใกล้บริษัท
แค่แวะมาสแกนนิ้วในวันตรุษจีนกับวันขึ้นปีใหม่ก็พอ สแกนเสร็จแล้วกลับบ้านไปกินข้าวก็ยังทัน
แต่หลินชุนเอ๋อร์ตกลงกับแฟนหนุ่มไว้แล้วว่าจะไปเที่ยวซานยาวันขึ้นปีใหม่ ผู้จัดการหวังจึงให้เธอหาคนมาอยู่แทนหนึ่งวัน และคนแรกที่หลินชุนเอ๋อร์นึกถึงก็คือหลี่เยว่ซีที่เพิ่งผ่านทดลองงาน
นี่จึงเป็นที่มาของฉากเปิดเรื่อง
“หัวหน้าประทับใจฉันดีอยู่แล้ว ฉันไม่จำเป็นต้องเอาเรื่องอยู่เวรวันตรุษจีนไปเอาใจใคร จนทำให้ตัวเองลำบากหรอก”
หลี่เยว่ซีไม่หลงเชื่อคำพูดสวยหรูไร้สาระนั่น เธอยังอยากกลับบ้านไปฉลองตรุษจีน
“ไม่ได้ เธอต้องอยู่เวร! ถ้าเธอไม่อยู่ แล้ววันขึ้นปีใหม่ฉันกับแฟนจะไปซานยากันยังไง!” หลินชุนเอ๋อร์ร้อนใจจนเผลอพูดความจริงออกมา
“หึ!”
หลี่เยว่ซีกอดอกหัวเราะเยาะ
“ฉันก็ว่าแล้วว่าต้องมีอะไรแอบแฝง ปกติเราเจอกันทุกวันแท้ ๆ เธอยังไม่ทักฉันสักคำ
วันนี้ทำไมถึงได้กระตือรือร้นมาคุยกับฉันนัก ที่แท้ก็เห็นฉันเป็นคนโง่ให้หลอกนี่เอง อย่าดึงแขนเสื้อฉัน ปล่อย!”
หลินชุนเอ๋อร์ตะลึง รีบปล่อยมือแล้วออดอ้อน “เยว่ซี ขอร้องล่ะ ฉันกับแฟนตกลงกันไว้แล้วจริง ๆ นะ”
“พวกเธอตกลงกันแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน! ฉันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเกมความรักพวกเธอสักหน่อย ฉันก็อยากกลับบ้านไปฉลองตรุษจีน! หลบไป ฉันจะเข้าห้องน้ำ”
หลี่เยว่ซีเหลือบมองหลินชุนเอ๋อร์อย่างเอือมระอา ก่อนเบียดเธอออกแล้วเดินไปทางห้องน้ำ
“หลี่เยว่ซี ทำไมเธอถึงไม่มีน้ำใจแบบนี้นะ มิน่าล่ะถึงไม่มีแฟน ไม่มีผู้ชายคนไหนชอบคนอย่างเธอหรอก!”
หลินชุนเอ๋อร์โมโหจนกระโดดเร่า ๆ
“ฉัน หลี่เยว่ซี ไม่เคยใช้ผู้ชายมาพิสูจน์คุณค่าของตัวเองหรอก มีแต่เธอนั่นแหละที่ตื้นเขิน ทำเหมือนขาดผู้ชายแล้วจะอยู่ไม่ได้
วัน ๆ เอาแต่พูดว่าแฟนฉันอย่างนั้น แฟนฉันอย่างนี้ เรื่องของเขาจะยาวหรือสั้นมันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา ไม่ต้องคอยเอามาอวดก็ได้!”
“เธอรู้อะไร แฟนฉันรักฉันแทบตาย เขายอมสละชีวิตให้ฉันได้ด้วยซ้ำ!”
“พูดเอาแต่ได้ ของแบบนั้นใครเขาจะเอา! ลองขอเงินเขาดูสิ แล้วดูว่าเขาจะให้หรือเปล่า แค่ขู่เขายังทำให้กลัวตายได้เลย!”
“หลี่เยว่ซี อย่าคิดจะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับแฟนนะ!”
“ไปให้พ้น ใครเขาอยากยุ่งด้วยกัน! คนติดแฟนจนขึ้นสมองอย่างเธอนี่นะ ฟังคำดีคำร้ายไม่รู้เรื่อง ยังนึกว่าตัวเองวิเศษนักหนา!
หัวสมองเป็นก้อนเต้าเจี้ยว เอาแต่เที่ยวทำตัวเป็นแม่สื่อไปทั่วบริษัท ถ้าเธอไม่วิ่งมาหาฉันก่อน คอยดูสิว่าฉันจะสนใจเธอไหม!”
“พอแล้ว พวกเธอสองคนเลิกทะเลาะกันได้แล้ว! หลี่เยว่ซี ผู้จัดการหวังเรียกเธอ” ไป๋โจว หัวหน้าทีมเข้ามาขัดจังหวะทั้งคู่
“หัวหน้าทีม ดูหลี่เยว่ซีสิ!” หลินชุนเอ๋อร์ทำปากยื่น ราวกับตัวเองถูกกลั่นแกล้งอย่างหนัก
ไป๋โจวไม่ใช่คนโง่ เมื่อครู่เขาเห็นเรื่องที่ทั้งคู่ทะเลาะกันทั้งหมด
“พอได้แล้ว หลินชุนเอ๋อร์ เธอก็มีปัญหาเหมือนกัน จำเป็นต้องไปซานยาวันขึ้นปีใหม่ด้วยหรือไง ไปวันที่สองไม่ได้หรือ ซานยาจะบินหนีไปไหนหรือไง?
ช่วงตรุษจีนแบบนี้ ใครเป็นคนต่างถิ่นก็อยากกลับบ้านกันทั้งนั้น! ไม่เหมือนเธอ บ้านอยู่ใกล้บริษัทขนาดนี้ นั่งแท็กซี่ก็แค่ค่าโดยสารเริ่มต้นเอง
เอ้อ หลี่เยว่ซี เธอจะไปไหน ห้องผู้จัดการอยู่ทางนั้น!”
หลี่เยว่ซีตอบว่า “ฉันจะไปห้องน้ำ กลั้นไม่ไหวแล้ว!”
ไป๋โจว...
“อ้อ งั้นรีบไปเถอะ!”
หลังเข้าห้องน้ำเสร็จ หลี่เยว่ซีก็ผลักประตูห้องผู้จัดการเข้าไป เผยใบหน้างดงาม “ผู้จัดการหวัง คุณเรียกฉันเหรอคะ?”
ผู้จัดการหวังกำลังยุ่งหัวหมุน พอเห็นหลี่เยว่ซีก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“อ้อ ใช่ เข้ามาสิ ไม่ต้องปิดประตู หน้าตาเธอแบบนี้เดี๋ยวคนอื่นเข้าใจผิดเอา”
หลี่เยว่ซีเบ้ปาก “นั่นเพราะพวกเขาไม่รู้จักนิสัยฉันต่างหาก ถ้าคุณกล้าแตะเนื้อต้องตัวฉัน ฉันจะฟาดหัวคุณให้แตกก่อนเลย!”
ผู้จัดการหวัง...
“นั่งลงเถอะ คุณท่าน”
หลี่เยว่ซีตอบว่า “เกรงใจเกินไปแล้วค่ะ!”
ผู้จัดการหวังคิดในใจว่า อยากโมโหก็อยาก แต่กลัวหัวจะแตก ทำยังไงดี?
“หัวหน้าจากบริษัทเก่าของเธอมาหาฉัน”
หลี่เยว่ซีถามว่า “มาหาคุณทำไมคะ พวกเขาเสียใจแล้วเหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ เสียใจที่ไล่เธอออก ปีนี้การแสดงโดรนในงานเลี้ยงท้องถิ่นโดนบริษัทเราคว้าไป บริษัทพวกเขาไม่ได้แม้แต่บัตรเข้าร่วมก็ถูกตัดออกไปแล้ว”
ผู้จัดการหวังวางงานในมือลง รินชาให้ตัวเองอย่างสบายอารมณ์ ดูท่าจะอารมณ์ดีไม่น้อย
หลี่เยว่ซีหยิบถ้วยมาส่งให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ เป็นสัญญาณให้ผู้จัดการหวังรินให้เธอด้วย
ผู้จัดการหวังกลั้นยิ้ม ก่อนรินชาหอม ๆ ให้หลี่เยว่ซีเต็มถ้วย
“สมน้ำหน้า พวกเขาหาเรื่องใส่ตัวเองแท้ ๆ พวกดีแต่ปาก เก่งแต่เปลือก ฉันเป็นหนึ่งในกลุ่มแรก ๆ ที่สอบใบอนุญาตบินโดรนได้
ตั้งแต่ขั้นตอนขึ้นบิน ลอยตัว ไปจนถึงการบินอัตโนมัติที่ซับซ้อนกับการหลบสิ่งกีดขวาง ฉันรู้หมดทุกโปรแกรม ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเรื่องนี้ฉันควักเงินเรียนเองทั้งนั้น
ตอนต้องใช้ฉัน เงื่อนไขอะไรฉันเรียกก็ได้ แต่พอฉันลาออกกลับมาทำหน้าบูดใส่
ทำเหมือนคนอื่นโง่กันหมด มีแต่พวกเขาฉลาดนัก พอฉลาดเกินไปก็เลยหน้าหงายสินะ!”
หลี่เยว่ซีเงยหน้าดื่มชาจนหมด ก่อนวางถ้วยลงบนโต๊ะเสียงดัง
“เฮ้ เบา ๆ หน่อย ชุดชานี่แพงมากนะ แล้วก็อย่าไปโกรธพวกเขาเลย
ไม่คุ้มหรอกที่จะเอาตัวเองไปโมโหเพราะคนชั่วพรรค์นั้น ฉันเดาว่าพรุ่งนี้พวกนั้นคงไปดักรอเธอที่บ้าน
เอาอย่างนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขายื่นข้อเสนอสูง ๆ แล้วเธอทนสิ่งล่อใจไม่ไหวจนกลับไป ฉันตัดสินใจให้เธอเริ่มวันหยุดตรุษจีนก่อนกำหนด
โบนัส เงินชดเชย เงินเดือน ทุกอย่างเหมือนเดิม เสี่ยวไป๋ซื้อตั๋วให้เธอเรียบร้อยแล้ว!
ตั๋วช่วงบ่ายวันนี้ เธอกลับไปเก็บของตอนนี้แล้วออกเดินทางก็ยังทัน พรุ่งนี้พวกโง่นั่นไปถึงบ้านเธอก็ได้แต่เสียเที่ยว”
ผู้จัดการหวังเจ้าเล่ห์จริง ๆ กลยุทธ์สามสิบหกอุบายเข้าใจทะลุปรุโปร่ง!
“ผู้จัดการหวัง ยังไงก็ต้องยกให้คุณเลย แผนล่อเสือออกจากถ้ำกับหนีเอาตัวรอดนี่ใช้ได้คล่องมาก!” หลี่เยว่ซียกนิ้วโป้ง ชมเปาะ
“แน่นอนสิ ถ้าไม่ใช้กลยุทธ์กับพวกกระจอกพวกนั้นบ้าง พวกเขาคงไม่รู้ว่าทำตัวอวดดีแล้วจะโดนตบเอาได้”
ผู้จัดการหวังลูบผมไม่กี่เส้นที่เหลืออยู่บนกระหม่อมอย่างภาคภูมิใจ
“ฮ่า ๆ ผู้จัดการหวัง คุณนี่ตลกจริง ๆ ถึงหน้าตาจะขี้เหร่ไปหน่อย แต่สติปัญญาของคุณชนะหน้าตาแบบขาดลอยเลยค่ะ
งั้นฉันกลับไปเก็บของก่อนนะคะ รีบโอนโบนัสเข้าบัญชีฉันด้วย ช่วงตรุษจีนจะได้ซื้อของฝากไปให้พ่อแม่ ชาคุณอร่อยดี ชาสองกระปุกนี้ฉันเอาไปนะ
อ้อ อย่าลืมให้ซองแดงก้อนโตฉันด้วยนะคะ แล้วเจอกันหลังตรุษจีน ผู้จัดการหวัง”
หลี่เยว่ซีเดินกระโดดโลดเต้นออกไปอย่างมีความสุข