คำพูดนี้ทำให้พระสนมจางพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
แม่นมหลานซึ่งอยู่ข้างกายไทเฮาสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงรีบกล่าวว่า “พระสนม น้ำคร่ำแตกแล้วเพคะ!”
ชายกระโปรงใต้ร่างพระสนมจางเปียกชุ่ม ในน้ำใสยังปะปนด้วยรอยเลือด
สถานการณ์ไม่สู้ดีนัก
“ตามหมอหลวงมา!” แม่นมหลานผลักนางกำนัลน้อยให้ออกไป
พลุสัญญาณดอกหนึ่งพุ่งขึ้นเหนือ ตำหนักโซ่วอัน นี่คือสัญญาณก่อกบฏในวังที่นัดหมายกันไว้
อวี่เหวินหยวนตรัสขึ้นกะทันหัน “พาตัวพระสนมเจาเข้าวังมาด้วย”
ไทเฮาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนแค่นเสียงเย็นชา “ยามนี้เจ้าไม่มีสิทธิ์มาเจรจาเงื่อนไขกับอัยเจีย”
“หากไม่ได้พบนาง ไม่ว่าพวกเจ้าจะทำสิ่งใด เจิ้นก็จะไม่เขียนราชโองการ”
ไทเฮาเงียบไป ครู่หนึ่งจึงสั่งว่า “ให้ใต้เท้าพาพระสนมเจาเข้าวังมาด้วย”
ชาจิ่วไม่คาดคิดเลยว่า การหายตัวไปของตนจะก่อให้เกิดการก่อกบฏในวังขึ้น
จื่อโหรวถือมีดสั้นไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกข้างจับแขนชาจิ่วไว้ บังคับนางมาถึงตำหนักโซ่วอัน
“ฝ่าบาท!” ชาจิ่วตะโกนเรียกจากที่ไกล
ไม่รู้ด้วยเหตุใด เมื่อได้พบอวี่เหวินหยวนอีกครั้ง หัวใจที่เคยเข้มแข็งและสงบนิ่งของชาจิ่วกลับเอ่อคลอด้วยความขมขื่นขึ้นมาวูบหนึ่ง
เมื่อเห็นว่านางปลอดภัยดี สีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งของอวี่เหวินหยวนก็อ่อนโยนลงหลายส่วน ในดวงตาที่แดงก่ำก็จางหายไป
เขากลัวภาพเหตุการณ์ตรงหน้าจะทำให้นางหวาดกลัว จึงปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เยว่หัว อย่ากลัว”
ชาจิ่วพลันขอบตาแดงก่ำ
กองทัพของจางหย่วนซานล้อมตำหนักโซ่วอันไว้แล้ว
เขาสวมเกราะก้าวยาวเข้ามา เมื่อเห็นองครักษ์ที่เหลืออยู่ข้างกายอวี่เหวินหยวนเพียงสิบกว่าคน แววตาก็เผยความดูแคลน
แค้นที่บุตรถูกสังหาร วันนี้ถึงเวลาชำระแล้ว!
“เจ้าใช้มือขวาเขียนราชโองการได้ เช่นนั้นมือซ้ายก็ทำให้พิการเสียสิ” จางหย่วนซานแค่นหัวเราะ “ลงมือเถิด ใช้ดาบหลงอิ๋นที่เจ้าสังหารพี่ชาย ตัดเส้นเอ็นมือซ้ายของตัวเองด้วยมือเจ้า!”
จางลู่คุกเข่าทูลทัดทาน “ฝ่าบาท โปรดอย่าทรงทำเช่นนั้นเด็ดขาด!”