บิดาเสิ่นยังกล่าวไม่ทันจบ ก็จากโลกนี้ไปด้วยสีหน้าเศร้าโศกและอาลัยอาวรณ์
ด้านข้าง มารดาเสิ่นก็อยู่ในท่าเดียวกับบิดาเสิ่น คอยปกป้องหญิงสาวสวมแว่น นางเป็นลูกพี่ลูกน้องของร่างเดิม ทั้งยังเป็นผู้ช่วยงานวิจัยของบิดามารดาเสิ่น นามว่าเจี่ยงเถียนเถียน
ร่างของมารดาเสิ่นเย็นชืดไปนานแล้ว
เจี่ยงเถียนเถียนนิ่งเงียบมาโดยตลอด มือกอดหีบหนังแกะไว้แน่น ใบหน้าซีดขาว
“ยามนี้จะทำอย่างไร?” เจี่ยงเถียนเถียนถาม น้ำเสียงแฝงความสิ้นหวัง “ต่อให้เมื่อครู่พวกเรารอดตายมาได้ ก็ไม่มีทางเดินออกจากเขตล่มสลายที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ได้”
เฮลิคอปเตอร์ถูกผู้ไล่ล่าจากเขตใต้ยิงตก จุดตกอยู่ใจกลางเขตล่มสลายพอดี บริเวณที่สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ชุกชุมรอบด้านนั้นกว้างใหญ่ราวกับหลายเมืองเชื่อมต่อกัน
ชาจิ่วกับเจี่ยงเถียนเถียนไม่มีทางเดินเท้าไปถึงเขตปลอดภัยได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเครื่องบินค้นหาของฐานที่มั่นเขตใต้ซึ่งยังบินวนอยู่บนฟ้า
“จริงสิ เจ้าเป็นใบ้ ทั้งยังปัญญาอ่อน ถามเจ้าไปก็มีประโยชน์อันใด?” เจี่ยงเถียนเถียนหัวเราะเยาะตนเอง
ชาจิ่ว: “?”
เป็นใบ้แถมปัญญาอ่อน?
นางลองอ้าปากเปล่งเสียงดู ปรากฏว่าทำไม่ได้จริง ๆ
ระบบโมโหจนแทบกระทืบเท้า “นางพูดเหลวไหล เสิ่นเหมียนเพียงมีสภาพร่างกายพิเศษ ทั้งค่อนข้างเงียบขรึมและเก็บตัว มิใช่ปัญญาอ่อนเสียหน่อย แต่เจ้าในตอนนี้เป็นใบ้น้อยไปก่อนจริง ๆ”
ชาจิ่วกล่าวเสียงเย็น “อ้อ ผู้มีโชคชะตาแห่งสวรรค์ไม่ต้องพิการแล้ว เปลี่ยนให้ข้าพิการแทนใช่หรือไม่?”
ระบบยิ้มเจื่อน “บิดามารดาเสิ่นฉีดยาระงับให้เจ้า จึงทำให้เจ้าสูญเสียความสามารถในการพูดไปชั่วคราว ขอเพียงหยุดใช้ยา รอให้ฤทธิ์ยาหมดไปสักระยะ เจ้าก็กลับมาพูดได้”
ชาจิ่วเหลือบมองบิดาเสิ่นที่สิ้นใจอยู่ตรงหน้าอย่างเงียบงัน
นางสัมผัสได้ถึงความเศร้าของเจ้าของร่างเดิม
วันที่นางพูดได้อีกครั้ง ก็หมายความว่าร่องรอยสุดท้ายที่บิดามารดาเสิ่นทิ้งไว้ให้นางจะถูกลบเลือนไปจนหมดสิ้นเช่นกัน