รองเสนาบดีกระทรวงขุนนางลองหยั่งเชิงถามอย่างอ้อมค้อม แต่กลับได้รับคำตอบจากฮ่องเต้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“เจ้าคิดว่าเหตุใดเราจึงไว้ชีวิตเขามาจนถึงวันนี้?”
รองเสนาบดีกระทรวงขุนนางไม่รู้ว่าซ่งเหิงเคยคิดร้ายต่อองค์หญิงเฉิงฮุย ทั้งไม่รู้เรื่องที่เขาลักลอบมีสัมพันธ์กับเฉินเมิ่งหว่าน
เขาเพียงเห็นว่าซ่งเหิงน่าสงสาร จึงยื่นมือช่วยเหลือ
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่รู้ว่าฮ่องเต้ทรงรังเกียจซ่งเหิงเพียงใด
“เรายังไว้ชีวิตเขา ก็เพื่อให้เขาแบกตรวนทุกข์ทรมานไปชั่วชีวิต ใช้สิ่งนี้ชดใช้ความผิด”
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรรองเสนาบดีกระทรวงขุนนางอย่างเย็นชา “เจ้าขอความเมตตาให้เขา แสดงว่าเจ้ามองคนไม่เป็น ตำแหน่งรองเสนาบดีกระทรวงขุนนางนี้ก็ไม่ต้องนั่งอีกแล้ว”
รองเสนาบดีกระทรวงขุนนางตกตะลึงยิ่ง ทว่าก็ไม่อาจแก้ไขสิ่งใดได้อีก
นับแต่นั้นมา ในราชสำนักก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากแทนซ่งเหิงอีก
ก่อนสิ้นใจ ฮูหยินผู้เฒ่าซ่งก็ยังไม่ได้เห็นซ่งเหิงมีบุตรชายหญิงแม้แต่คนเดียว
เพราะไม่มีสตรีคนใดกล้าเข้าไปพัวพันกับซ่งเหิงผู้แบกป้ายหญิงพรหมจรรย์ไว้บนหลัง มิฉะนั้นก็ต้องรับโทษจำคุก
ซ่งเหิงอาศัยอยู่ในห้องเล็ก ๆ ภายในตรอกทรุดโทรม รักษาความบริสุทธิ์เพื่อภรรยาผู้ล่วงลับไปตลอดชีวิตอย่างแท้จริง