เหิงชิงเย่าถูกทำให้โมโหจนหัวเราะออกมา ไม่รอให้หลิงซีห้ามปราม เขาก็ถอดวงล้อจันทราพิฆาตออกแล้วโยนกลับไปให้ชาจิ่ว
ระบบโชคชะตาแทบเป็นลม “ค่าชะตาของข้า!”
หลิงซีรีบปลอบ “ท่านอาจารย์บอกว่า ในดินแดนลับยังมีแผนที่ขุนเขาธาราที่สมบัติล้ำค่าซึ่งสัตว์ปีศาจอายุพันปีเฝ้าอยู่ พวกเราหามันให้พบ ย่อมช่วยให้เจ้าเลื่อนระดับได้หลายขั้นเป็นแน่”
เมื่อตัวระบบเลื่อนขั้น นางจึงจะช่วงชิงโชคชะตาของโลกใบนี้ได้ดียิ่งขึ้น
ชาจิ่วก้มเก็บวงล้อจันทราพิฆาตจากพื้น แล้วขยิบตาให้ตี้เซิน “กลับไปแล้วข้าจะหลอมมันเป็นพลังวิญญาณมอบให้ท่าน”
แววตาตี้เซินแฝงความรังเกียจอยู่บ้าง “สกปรกเกินไป ข้าไม่เอา”
ของที่คนโง่ใช้มาหลายร้อยปี เขาย่อมไม่เห็นค่า
“……” ชาจิ่วหันไปหาอีฉุนอย่างจนใจ “เอากลับไปหลอมเสีย ข้าจะทำกระบี่เล่มใหม่ให้เจ้า”
อีฉุนยิ้มแป้น “ดีเลย ดีเลย”
ก่อนโม่ชิงหลีจะติดตามขบวนจากไป เขามองอีฉุนด้วยสายตาซับซ้อนอยู่คราหนึ่ง
ในใจมีความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่ง แต่เขากลับบอกไม่ถูกว่าคืออะไร
คล้ายกับว่าเมื่อหลายปีก่อน เขาเองก็เคยเกาะติดอยู่ข้างชาจิ่วอย่างใกล้ชิดไม่ต่างกัน
ทว่าภายหลังความรู้สึกเช่นนั้นค่อย ๆ เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความชิงชังที่ไม่รู้สาเหตุ
เพราะเหตุใดกัน?
ความทรงจำของเขาเลือนราง
หลิงซีหันกลับมา พอดีเห็นโม่ชิงหลีกำลังจ้องมองชาจิ่ว
นางดึงแขนเสื้อโม่ชิงหลี แล้วกล่าวอย่างใส่ใจ “เจ้าก็บาดเจ็บเช่นกัน มานี่ ข้าจะใช้โลหิตกึ่งเทพรักษาแผลให้”
เพื่อให้เหิงชิงเย่าเกิดความประทับใจ หลิงซีจึงกรีดข้อมือ นำโลหิตกึ่งเทพออกมา แล้วใช้พลังชำระล้างในนั้นล้างบาดแผลให้เขา
หลังล้างแล้ว ไอปีศาจก็ถูกขจัดออกไปไม่น้อยจริง ๆ
เหิงชิงเย่ามองหลิงซีที่ใบหน้าซีดขาวหลังเสียโลหิตแล้วรู้สึกปวดใจ ลอบปฏิญาณว่าจะปฏิบัติต่อนางให้ดีในภายหน้า
เมื่อเห็นหลิงซีจะเสียโลหิตเพื่อรักษาบาดแผลให้ตนด้วย โม่ชิงหลีก็รีบโบกมือ “ไม่ได้ ๆ ข้าบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย จะให้ศิษย์พี่สิ้นเปลืองโลหิตกึ่งเทพได้อย่างไร!”
“เจ้าเป็นศิษย์น้องของข้า รักษาบาดแผลให้เจ้า จะนับเป็นการสิ้นเปลืองได้อย่างไร?”