เสิ่นฉื่อซู่เดินกะเผลกกลับถึงห้อง แล้วเหม่อลอยอยู่นาน
ก่อนหน้านี้นางคิดมาตลอดว่าเป็นเพียงเสิ่นเยี่ยนซูที่รักข้างเดียว
ใครจะคิดว่าหนิงฉางถิงก็ชอบน้องสาวผู้เชื่องช้าไร้รสนิยมอย่างนางเช่นกัน!
เสิ่นฉื่อซู่รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
ใช่ นางไม่ปรารถนาจะแต่งให้หนิงฉางถิง แต่ตราบใดที่ฮูหยินโหวหนิงยังมองนางเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ ก็ยังคงเอ็นดูนางสารพัด
แต่หากหนิงฉางถิงกับเสิ่นเยี่ยนซูได้ครองคู่กัน ทุกสิ่งที่นางมีอยู่ในยามนี้ก็จะมลายหายไป!
เสิ่นฉื่อซู่กัดฟัน นางจะปล่อยให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด!
ข้อตกลงครึ่งเดือนสิ้นสุดลงแล้ว เสิ่นฉื่อซู่ทำโทษตนเองครบถ้วน จึงมาที่เรือนอวิ๋นรุ่ยของฮูหยินโหวหนิง
หลังเกิดเรื่องครั้งนั้น ฮูหยินโหวหนิงก็มีท่าทีเย็นชาต่อนางขึ้นมาก
แต่ก่อนเพียงเห็นเสิ่นฉื่อซู่บาดเจ็บเล็กน้อย ก็เป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่ครึ่งค่อนวัน
บัดนี้นางเดินกะเผลกเช่นนี้ ฮูหยินโหวหนิงเพียงเหลือบมองแวบหนึ่ง แล้วก็ไม่เอ่ยสิ่งใด
เสิ่นฉื่อซู่รู้สึกขมขื่นและเศร้าใจยิ่งนัก ความมุ่งมั่นที่จะขัดขวางไม่ให้เสิ่นเยี่ยนซูแต่งเข้าจวนโหวยิ่งแน่วแน่ขึ้น
ฮูหยินโหวหนิงคืนหนังสือที่นางเคยส่งเข้าวังให้นาง แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า 「เจ้าสมปรารถนาแล้ว」
น้ำตาของเสิ่นฉื่อซู่ร่วงเผาะ 「ท่านแม่ จำเป็นต้องเย็นชากับลูกถึงเพียงนี้หรือเจ้าคะ? แม้ลูกจะมีใจเห็นแก่ตัว แต่หนิงฉางเหวินใส่ร้ายลูกก็เป็นเรื่องจริงมิใช่หรือเจ้าคะ?」
「อีกทั้งลูกก็มิใช่ไม่ห่วงน้องสาว เพียงแต่ตอนนั้นทั้งวุ่นวายและตื่นตระหนก พอลูกอ้าปากก็มัวแต่แก้ต่างให้ตนเอง แล้วจะเอ่ยเรื่องอื่นออกมาได้อย่างไรเจ้าคะ?」
นางร่ำไห้สะอึกสะอื้น แม้แต่ฮูหยินโหวหนิงที่ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่สนใจนาง ก็ยังใจอ่อนลงเล็กน้อย
「เข่าทายาแล้วหรือยัง?」 ถึงอย่างไรเด็กคนนี้ก็เป็นผู้ที่นางรักและเอ็นดูมาหลายปี ฮูหยินโหวหนิงจึงอดห่วงใยไม่ได้