เพราะเห็นแก่ที่นางเป็นบุตรีคนโปรดของอัครมหาเสนาบดี ทั้งยังเป็นน้องสาวของพระสนมซู พระสนมเต๋อจึงเพียงกล่าวตำหนิเสียงเบาว่า “ออกนอกตำหนักหย่งเล่อแล้ว อย่าได้ก่อเรื่องตามใจชอบ”
สนมอวิ๋นกลับไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ
“ปล่อยนางไปเถิด” พระสนมซูยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม แต่ไม่คิดจะใส่ใจให้มากความ
น้องสาวคนนี้ของนางมีความทะเยอทะยานไม่ต่างจากบิดา
พวกเขาเฝ้ามองโอรสธิดาทยอยถือกำเนิดจากครรภ์ของพระสนมเอกเจา ตระกูลโม่เหลียนครอบครองทั้งทรัพย์สมบัติและเกียรติยศอันล้นฟ้า จึงริษยาจนตาร้อน
คิดไปเองว่าเพียงส่งหญิงงามวัยเยาว์เข้าวัง ก็จะสามารถแทนที่พระสนมเอกที่ชราภาพและสิ้นความงาม รวบรวมพระทัยฝ่าบาท และให้กำเนิดโอรสได้
ช่างเพ้อฝันเสียจริง
พระสนมซูเคยตักเตือนอัครมหาเสนาบดีหวังอยู่หลายครั้ง ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับเป็นคำตำหนิอย่างไม่สบอารมณ์—
“ตัวเจ้าไร้ความสามารถ ยังจะห้ามน้องสาวเข้าวังมารับความโปรดปรานและเกื้อหนุนตระกูลหวังอีกหรือ?”
พระสนมซูคร้านจะกล่าวสิ่งใดอีก บุรุษที่ลุ่มหลงอนุภรรยาจนทอดทิ้งภรรยาเอกเช่นนั้น อยากก่อเรื่องจนพินาศอย่างไรก็เชิญเถิด
ประตูตำหนักหย่งเล่อเปิดออกในที่สุด หว่านซิง นางกำนัลคนสนิทของพระสนมเอก ค้อมกายคำนับเหล่าเจ้านายทั้งหลาย “พระสนมเอกทรงรอเหล่าเหนียงเหนียงอยู่ที่โถงด้านข้างเพคะ”
เหล่าพระสนมทยอยเข้าไปด้านใน แล้วนั่งลงตามลำดับฐานันดร
นี่เป็นครั้งแรกที่สนมอวิ๋นได้พบพระสนมเอกเจา
นางนึกว่าหลังจากพระสนมเอกให้กำเนิดโอรสสององค์และธิดาสององค์แล้ว คงกลายเป็นหญิงชราที่ความงามโรยรา รูปร่างผิดแผกไปจากเดิม
คาดไม่ถึงว่าเมื่อได้เห็นในวันนี้ อีกฝ่ายกลับประทับอยู่บนที่นั่งประธาน ผิวพรรณเต่งตึงดุจหยกขาว เอวคอดอ่อนช้อยบอบบางจนแทบโอบได้ด้วยมือเดียว มองไม่ออกแม้แต่น้อยว่าเคยให้กำเนิดบุตร
สิ่งที่ชวนให้ริษยาที่สุดยังคงเป็นโฉมงามล่มเมือง ผิวพรรณอ่อนเยาว์ดุจดอกไม้ตูมที่กำลังผลิบาน ไม่ปรากฏร่องรอยกาลเวลาขัดเกลาแม้แต่น้อย กลับยิ่งงดงามจับตา ทั้งยังแผ่กลิ่นอายบริสุทธิ์ประหนึ่งเซียน จนผู้คนไม่กล้าจ้องมองตรง ๆ