“ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยสำนึกผิดแล้ว ขอฝ่าบาทโปรดไว้ชีวิต!” จางหมิ่นเจียหมอบอยู่กับพื้น ตัวสั่นงันงก
ตระกูลจางเป็นผู้สร้างคุณูปการในการปราบแคว้นซีโจว บัดนี้ยังแตะต้องไม่ได้
อวี่เหวินหยวนเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี จึงทำได้เพียงข่มจิตสังหารลง
“ในเมื่อเจ้าเห็นว่าเมล็ดพันธุ์พืชไร้ค่า เช่นนั้นก็ลงโทษให้ไปเพาะปลูกที่ไร่นาหลวงหนึ่งเดือน จะได้รู้ว่าความสงบรุ่งเรืองของแคว้นเซิ่งในวันนี้ได้มาไม่ง่ายเพียงใด” เขากล่าวเสียงเรียบ
แม้จางหมิ่นเจียจะไม่เต็มใจสักเพียงใด ก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนความขมขื่น แล้วโขกศีรษะขอบพระทัยในพระกรุณา
“กุ้ยเฟยฮุ่ย เจ้าสั่งสอนน้องสาวให้เป็นคนดีไม่ได้ เช่นนั้นก็ลงโทษให้คัดตำราจารีตหนึ่งร้อยจบ”
บูมเมอแรงที่กุ้ยเฟยฮุ่ยขว้างออกไป ในที่สุดก็ย้อนกลับมาหาตัวนางเอง
……
“อย่าหัวเราะสิ เจ้าเองก็ต้องถูกลงโทษเช่นกัน”
เมื่อกลับถึงตำหนักหย่งเล่อ อวี่เหวินหยวนมองชาจิ่วที่แอบหัวเราะมาตลอดทาง แล้วแสร้งทำเป็นตำหนิ
ชาจิ่วกลับกล่าวว่า “ฝ่าบาทจะลงโทษหม่อมฉันอย่างไร หม่อมฉันก็ยินดีรับทั้งสิ้น อย่างไรเสียหม่อมฉันก็รู้ว่าฝ่าบาททรงเต็มใจปกป้องหม่อมฉัน”
ถ้อยคำนี้ฟังแล้วช่างไร้เดียงสาราวกับเด็กน้อย
อวี่เหวินหยวนล้างมือในอ่างทองแดงเสร็จแล้วจึงกล่าวว่า “เจิ้นปกป้องเจ้า ก็เพียงเพราะเห็นว่าเจ้าแต่งงานเดินทางไกลมาอยู่ที่นี่เพียงลำพังในวังหลัง”
แน่นอนว่ายังมีเหตุผลบางประการจากเมื่อคืนที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
แต่เขาย่อมไม่เอ่ยเรื่องเช่นนี้ออกมา
เขาไม่ชอบหลงใหลสิ่งใด และไม่ปรารถนาให้ผู้อื่นรู้ว่าเขาชอบอะไร
“กล่าวเช่นนี้ ฝ่าบาททรงสงสารหม่อมฉันหรือเพคะ?” ชาจิ่วขยับเข้าไปใกล้อวี่เหวินหยวน เงยใบหน้าน้อย ๆ ขึ้น ดวงตาใสซื่อไร้เดียงสา
อวี่เหวินหยวนยกมือเปียกขึ้นจากน้ำ แล้วดันใบหน้านางให้เบนไปทางหนึ่ง
ใบหน้าของชาจิ่วเล็กถึงเพียงนี้ ฝ่ามือใหญ่ของอวี่เหวินหยวนปิดได้มิด แถมยังเหลือที่อีกมาก