ฉุนอีเตรียมกวาดทำความสะอาดยอดเขาชางสุ่ยให้ท่านอาจารย์ ทว่ากลับพบว่ามีคนรื้อค้นที่นี่จนเละเทะ
เขาตวาดเสียงดัง คนผู้นั้นหันกลับมา ที่แท้ก็คือท่านอาจารย์
“ท่านอาจารย์?” ฉุนอีประหลาดใจเล็กน้อย นางมิได้ออกจากสำนักหลิงซวีไปแล้วหรือ?
ไม่สิ แม้คนผู้นี้จะมีหน้าตาเหมือนท่านอาจารย์ทุกประการ แต่กลับแผ่กลิ่นอายประหลาดออกมา
“ชาจิ่ว” โบกมือ ส่งฉุนอีออกจากยอดเขาชางสุ่ย
เด็กน้อยขั้นแก่นทองคำคนหนึ่ง นางไม่เห็นอยู่ในสายตา
ครึ่งเดือนต่อมา ข่าวว่าสำนักหลิงซวีมีประมุขคนใหม่ และนักบุญหญิงของสำนักกำลังจะเข้าพิธีสมรส ก็แพร่สะพัดไปทั่วโลกบำเพ็ญเซียน
ข่าวย่อมแพร่ไปถึงเขตศักดิ์สิทธิ์ด้วยเช่นกัน
ตี้เซินนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น เงยหน้ามองม่านแสงกลางอากาศ คางเชิดสูงจนแทบเป็นเส้นตรง
บนม่านแสงกำลังฉายภาพพิธีสมรสของเหิงชิงเย่ากับชาจิ่วตัวปลอม
เทพชื่อฉื้อสีหน้าไร้อารมณ์ โบกมือสลายม่านแสง
ตี้เซินเอ่ยอย่างสนอกสนใจ “ท่านกำลังหึงหรือ?”
เทพชื่อฉื้อตอบเสียงเรียบเฉย “นางเป็นตัวปลอม”
“ถึงเป็นตัวปลอม แต่พอเห็นแล้วท่านก็ยังไม่สบอารมณ์อยู่ดี” ตี้เซินกล่าว “ตกลงท่านกำลังกลัวอะไรกันแน่?”
เทพชื่อฉื้อไม่ตอบอีก
ผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดเขาก็ลืมตาสีทองอ่อน ยกมือขึ้นหลอมตี้เซินให้กลายเป็นแสงเทพแล้วเรียกกลับคืน
เมื่อแสงเทพค่อย ๆ กลับมารวมกัน ทะเลสำนึกที่สงบนิ่งไร้ระลอกของเขาก็เริ่มปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์
ความรู้สึกของมนุษย์อันเกรียงไกรและแปลกหน้าสายหนึ่งโหมกระหน่ำเข้ามา
มีกลิ่นดอกท้อจากยอดเขาชางสุ่ย กลีบดอกอ่อนเยาว์เจือความขมจาง ๆ
มีกลิ่นของมงกุฎดอกไม้
และยังมีกลิ่นของนาง...