เมืองหลวง
สือหยวนเหรินนั่งอยู่ในสตูดิโอ หน้าจอคอมพิวเตอร์กำลังฉายบทสัมภาษณ์ของอ้วนลิ่งฮวา
วันนี้เขายุ่งมาทั้งวัน กว่าจะหาเวลาว่างได้ก็ยากเต็มที พอกดเข้าเวยป๋อไปดูเล่น ๆ ก็พบว่าอ้วนลิ่งฮวากำลังให้สัมภาษณ์ทางออนไลน์ แถมยังถ่ายทอดสดด้วย
เขาจึงกดเข้าไปดูอย่างไม่คิดอะไร
ดูอยู่พักหนึ่ง เขาก็เริ่มค้นหาฉากที่อ้วนลิ่งฮวารับบทเป็นนักธุรกิจหญิงในเมืองเล็ก
ในจอ อ้วนลิ่งฮวาสวมสูทตัวสั้นสีเทาเข้ม ยืนอยู่ในโรงงานผักดองแล้วพูดกับคนงานว่า “ใครเป็นคนทำของล็อตนี้? คุณภาพไม่ได้มาตรฐาน ต้องทำใหม่ทั้งหมด ถ้าคราวหน้ายังเป็นแบบนี้ โบนัสเดือนนี้ถูกหักหมดแน่!” พูดจบก็หันหลังเดินจากไป แต่พอเดินไปได้สองก้าวก็หยุด หันกลับมาพูดว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหาเรื่องพวกคุณหรอกนะ แต่ชื่อเสียงแบรนด์เราจะพังไม่ได้”
สือหยวนเหรินกอดอกจ้องหน้าจอ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา โทรออกไปสายหนึ่ง
ปลายสายรับแล้วส่งเสียง “ฮัลโหล” เขาจึงพูดว่า “คุณน้าเฉิน พรุ่งนี้บ่ายว่างไหมครับ ผมอยากชวนไปดื่มชาสักหน่อย”
เสียงผู้หญิงอ่อนโยนดังมาจากปลายสาย “หยวนเหรินจ๊ะ พรุ่งนี้บ่ายไม่ได้หรอก มีธุระนิดหน่อย เอาเป็นบ่ายวันมะรืนแล้วกัน”
“ได้ครับ งั้นบ่ายวันมะรืนสองโมงครึ่ง ที่เดิม ‘ศาลาฟังสน’ นะครับ”
“ได้จ้ะ”
สือหยวนเหรินวางสายแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
เขาดูบทสัมภาษณ์ของอ้วนลิ่งฮวาต่อ พอได้ยินเธอชมตัวเองก็อดยิ้มไม่ได้
……
ยุคโบราณ
สำนักศึกษาฉงสือ
คุณครูโจวไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินทอดน่องไปมาระหว่างโต๊ะเรียน แวะหยุดดูตัวอักษรที่นักเรียนเขียนเป็นครั้งคราว วันนี้เป็นวันตรวจคัดอักษรซึ่งจัดขึ้นทุกสิบวัน นักเรียนต่างคลี่กระดาษที่เขียนตัวอักษรขนาดใหญ่เสร็จแล้ววางบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง รอให้คุณครูชี้แนะ