เฉินฮุ่ยเลิกทำเสื้อผ้าตุ๊กตาแล้ว เฉินไช่ย่อมรู้เรื่องนี้ดี
วันนั้นหวังเหลียนฮวาเรียกทั้งสองคนมาคุยเรื่องนี้ เฉินไช่เห็นด้วยมาก เธอคิดมานานแล้วว่าน้องชายควรตั้งใจเรียนให้มากกว่านี้
เฉินฮุ่ยไม่อยากรับส่วนแบ่ง 30% อีกต่อไป เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรเลย จึงไม่ควรรับเงิน
เฉินไช่บอกให้เขาเก็บไว้ 20% แล้วพูดกลั้วหัวเราะว่า “นายเป็นน้องชายฉัน ถ้านายได้ดี ฉันเดินอยู่ในหมู่บ้านก็เชิดหน้าได้เต็มที่แล้ว เงิน 20% นี้ถือว่าฉันขอเอาเคล็ดก็แล้วกัน ต่อไปถ้านายร่ำรวยแล้ว อย่าลืมฉันก็พอ”
เฉินฮุ่ยตบอกตัวเองทันทีแล้วพูดว่า “ไม่มีทางลืมหรอก!”
ยามเย็น ทุกคนในบ้านนั่งล้อมวงกินข้าว
เจิ้งเสี่ยวหมานตุ๋นน้ำซุปกระดูกหม้อใหญ่ ผัดไข่ใส่ต้นหอมอีกจาน แล้วนำผักป่าหนึ่งตะกร้าที่เหลียงฉางโหยวไปขุดมาจากหลังเขามาคลุกน้ำมันพริกกับน้ำส้มสายชู รสเปรี้ยวเผ็ดชื่นใจ
เฉินเจี๋ยแทะกระดูกชิ้นใหญ่จนเนื้อติดกระดูกตามซอกมุมเกลี้ยงเกลา ก่อนวางลงแล้วถามว่า “น้องเล็ก ตอนนี้นายเขียนหนังสือสวย แถมอาจารย์ก็ชมอีก ใกล้จะได้เป็นบัณฑิตของหมู่บ้านเราแล้วหรือเปล่า?”
ที่แท้เมื่อครู่เฉินฮุ่ยเพิ่งเล่าอย่างภาคภูมิใจไปแล้วรอบหนึ่งว่าอาจารย์ชมเขาในห้องเรียน
พอพี่รองถามแบบนี้ เขาก็ไม่กล้าผยอง รีบส่ายหน้า “บัณฑิตสอบผ่านกันง่าย ๆ ที่ไหนล่ะ ผมเพิ่งเรียนมาได้ไม่นานเอง”
เฉินอิงยิ้มแล้วพูดว่า “ก็ไม่แน่หรอก ลูกชายบ้านจ้าวแก่ที่อยู่หมู่บ้านข้าง ๆ เรียนมาตั้ง 5 ปียังท่องคัมภีร์สามอักษรไม่ครบเลย นายเรียนมาแค่นี้อาจารย์ก็ชมแล้ว แปลว่านายมีพรสวรรค์นะ”