อ้วนลิ่งฮวากำลังยุ่งอยู่กับการถ่ายฉากหมอผี ส่วนเฉินฮุ่ยก็ได้เข้าร่วมการสอบคัดเลือกขุนนางระดับเมืองหลวงที่จัดขึ้นทุกครึ่งเดือนในสำนักศึกษา
การสอบของแต่ละชั้นเรียนสิ้นสุดลงแล้ว แต่ผลคะแนนยังไม่ประกาศ บนลานโล่งของสำนักศึกษาในช่วงบ่าย ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนขึ้นมาก่อนว่า “ชั้นเจี่ยจะประลองกับชั้นติงแล้ว!” ไม่นานผู้คนก็พากันมามุงแน่นขนัด จ้าวเสี่ยวเอ้อร์เบียดไปอยู่แถวหน้า ยืนอยู่หลังเฉินฮุ่ย แม้จะถูกคนข้างหลังดันจนเซ แต่ก็ไม่ยอมถอยแม้แต่ครึ่งก้าว
หวังจิ่นเฉิงยืนอยู่ตรงกลาง เชิดหน้าประสานมือไพล่หลัง ด้านหลังมีนักเรียนชั้นเจี่ยหลายคนติดตามมา หงฉางเฟิงยืนอยู่ไม่ไกล เอนพิงเสาอยู่ครึ่งตัว มือยังถือม้วนตำรา สีหน้าเรียบเฉย
ฝั่งตรงข้ามมีเฉินฮุ่ยยืนอยู่เพียงลำพัง จ้าวเสี่ยวเอ้อร์ที่อยู่ข้างหลังเขากำลังจะตะโกนว่า
“พี่เฉิน สู้เขานะ!”
แต่เสียงของอีกคนดังแทรกขึ้นมาก่อน เสียงทั้งดังทั้งแหบเหมือนเป็ดตัวผู้ร้อง เป็นอ้ายจิ้นเสวียนั่นเอง จ้าวเสี่ยวเอ้อร์เหลือบมองอีกฝ่าย ก่อนรีบตะโกนตาม ถึงอย่างไรก็ยังมีคนเยอะอยู่บ้าง จึงออกเสียงได้ไม่เต็มกำลังนัก
หวังจิ่นเฉิงเชิดหน้า ใช้รูจมูกกวาดมองเฉินฮุ่ยตั้งแต่หัวจดเท้า ก่อนพูดว่า “พื้นฐานของชั้นติงอ่อนมาก วันนี้ฉันจะไม่ถามอะไรยาก ๆ หรอก จะได้ไม่มีใครหาว่าฉันรังแกคนอื่น”
นักเรียนชั้นเจี่ยข้าง ๆ หัวเราะเยาะรับกันเบา ๆ นักเรียนชั้นติงบางคนหน้าแดงก่ำ บางคนก็สีหน้าไม่พอใจ แต่สิ่งที่อีกฝ่ายพูดเป็นความจริง พวกเขาจึงไม่มีคำโต้แย้ง
เฉินฮุ่ยไม่ได้โมโห เพียงมองเขาอย่างสงบ “ขอคำชี้แนะด้วย”
หวังจิ่นเฉิงชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว “สามรายการ คัดลายมือ แปลความอักษร แล้วก็แต่งคู่คำ แข่งสามรอบ ชนะสองรอบถือว่าชนะ กล้าไหม?”
เฉินฮุ่ยพยักหน้า “ได้”
หวังจิ่นเฉิงตบมือสองที ทันใดนั้นก็มีคนยกโต๊ะเขียนหนังสือสองตัวมาวาง ปูกระดาษและฝนหมึกเตรียมไว้เรียบร้อย เขาหันไปทางหงฉางเฟิง “ฉางเฟิง นายเริ่มก่อน”