โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
หวังเหลียนฮวาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู เป็นข้อความที่โจวเผยส่งมา
“พี่ครับ ยังจำผู้กำกับซุนได้ไหมครับ คนที่ถ่ายเรื่องหญิงชราร้องไห้ในงานศพน่ะครับ เขาส่งบทละครสั้นมาให้ผม บอกว่าอยากเชิญพี่ไปแสดงมาก แถมยังบอกว่าพี่ต้องชอบแน่ ๆ ผมว่าพล็อตน่าสนใจดี พี่ลองอ่านดูไหมครับ?”
หวังเหลียนฮวาตอบกลับไปว่า “ได้ เดี๋ยวฉันดู”
เธอกดเปิดไฟล์แล้วเหลือบมองชื่อเรื่อง ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย
《ฉันรับบทตัวประกอบในยุคปัจจุบันเพื่อเลี้ยงครอบครัว ส่วนเขาเป็นแม่ทัพในยุคโบราณ》
พอเห็นชื่อเรื่องครึ่งแรก หัวใจของหวังเหลียนฮวาก็แทบเต้นเร็วขึ้น แต่เมื่อเห็นข้อความด้านหลัง เธอก็วางใจลงได้
บทละครเรื่องนี้เล่าถึงหญิงสาวยุคโบราณคนหนึ่งที่บังเอิญทะลุมิติมายังยุคปัจจุบัน ก่อนจะพบว่า “โลกเซียน” แห่งนี้เต็มไปด้วยโอกาส
ด้วยความบังเอิญหลายอย่าง หญิงสาวจึงใช้ประสบการณ์ในยุคโบราณและความสามารถที่เรียนรู้มา รับบทตัวประกอบในกองถ่าย
เธอค่อย ๆ เก็บเงิน นำเงินที่หาได้ไปแลกเป็นข้าวของเครื่องใช้ในยุคปัจจุบัน แล้วนำกลับไปยังยุคโบราณ เพื่อให้คนทั้งครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้น
ประสบการณ์ช่วงแรกของเรื่องนี้เหมือนกับชีวิตของหวังเหลียนฮวาแทบทุกกระเบียดนิ้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะอ่านต่อไป หวังเหลียนฮวาคงสงสัยว่าคนเขียนบทกำลังพาดพิงถึงเธอหรือเปล่า
ที่แท้ตัวเอกมีสามีที่เติบโตมาด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก หลังจากเธอทะลุมิติ เธอก็เดินทางไปมาระหว่างโลกทั้งสองฝั่ง สามีในยุคโบราณกลายเป็นแม่ทัพใหญ่ ส่วนเธอในยุคปัจจุบันกลายเป็นนักแสดงชื่อดัง
หวังเหลียนฮวาคิดว่าตัวเอกฉลาดกว่าเธอมาก เพราะอีกฝ่ายเรียนรู้กฎเกณฑ์ต่าง ๆ ในยุคปัจจุบันได้อย่างรวดเร็ว แถมยังนำของดีไม่น้อยจากยุคปัจจุบันกลับไปยังยุคโบราณ จนร่ำรวยและใช้ชีวิตอย่างรุ่งโรจน์
ช่วงหลังยังมีความทรงจำหวานชื่นระหว่างนางเอกกับพระเอกอีกหลายฉาก รวมถึงชีวิตแต่งงานอันแสนสุขของทั้งคู่
ช่วงเวลาที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กมักดูงดงามเป็นพิเศษเสมอ