คืนนี้ต้องไปเรียนอ่านเขียนที่ฝั่งโน้น มื้อเย็นวันนี้เลยทำให้เสร็จเร็วหน่อย
คนในบ้านที่ไปทำงานในนาก็กลับมากันแต่เนิ่น ๆ
หวังเหลียนฮวาหยิบใบปลิวแผ่นนั้นออกมาให้ทุกคนดู
พวกเขารับไปส่งต่อกันดูทีละคน แต่เพราะอ่านหนังสือไม่ออก จึงย่อมไม่เข้าใจเลยสักนิด
“แม่ ในนี้เขียนว่าอะไรหรือ?” เฉินฮวาถาม
แม้หวังเหลียนฮวาจะอ่านไม่ออกเหมือนกัน แต่ยังจำสิ่งที่หญิงสาวคนนั้นบอกได้ “เขาว่าเป็นกิจกรรมของชุมชน มีคลาสเรียนฟรี ไม่ต้องเสียเงินก็สอนอ่านเขียน ร้องเพลง เต้นรำอะไรพวกนี้ได้”
ทุกคนทำหน้าเหม่อลอย ดวงตาเบิกกว้าง ราวกับกำลังฟังเรื่องที่ฟังไม่รู้ความ
“ไม่ต้องเสียเงินก็สอนอ่านเขียนได้ด้วยหรือ?”
สีหน้าของเฉินฮวาพลันดูแปลกไปเล็กน้อย
ต้องเป็นสถานที่แบบไหนกัน ถึงจะสอนเรื่องพวกนี้โดยไม่คิดเงิน แถมยังมีร้องเพลงกับเต้นรำอีก
ใบหน้าของเขาเริ่มแดงขึ้นมา
ก่อนหน้านี้ตอนเข้าเมืองไปหางาน เขาเคยบังเอิญได้ยินพวกอันธพาลคุยกัน คนพวกนั้นพูดจาไม่มีอะไรดีนัก แต่ตอนนั้นเขากำลังรอคนอยู่แถวนั้นพอดี เลยได้ยินเข้า
พวกนั้นบอกว่าแถวสถานที่แบบนั้น แม่เล้าจะไปซื้อตัวเด็กสาวหน้าตาดีมา แล้วฝึกสอนตั้งแต่ยังเล็ก ทั้งอ่านเขียน ร้องเพลง เต้นรำ เลี้ยงดูพวกนางราวกับคุณหนู สุดท้ายก็หวังจะกอบโกยเงินคืนจากตัวพวกนาง