“เข้าไปคุยกันในบ้าน” หวังเหลียนฮวาหันหลังเดินเข้าไปในห้องโถง วางของลง
เฉินไช่กับเฉินฮุ่ยเดินตามเข้าไป เฉินไช่ยังคงเช็ดน้ำตา ส่วนเฉินฮุ่ยก้มหน้าคอตก
หวังเหลียนฮวานั่งลง มองเฉินฮุ่ย “ที่พี่สี่ของลูกพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?”
เฉินฮุ่ยพยักหน้า ตอบเสียงเบามาก “จริงครับ”
“แอบทำอยู่ในห้องส้วมเหรอ?”
เฉินฮุ่ยพยักหน้าอีกครั้ง
หวังเหลียนฮวาถอนหายใจ ไม่ได้รีบตำหนิเขา เธอหันไปพูดกับเฉินไช่ก่อน “ไฉ่เอ๋อร์ อย่าเพิ่งร้องไห้ แม่จะคุยกับเขาเอง”
เฉินไช่เช็ดน้ำตา ยืนอยู่ข้าง ๆ หน้าอกยังสะท้อนขึ้นลง
หวังเหลียนฮวามองเฉินฮุ่ย น้ำเสียงสงบนิ่ง “ฮุ่ยจื่อ แม่ขอถามอะไรหน่อย ลูกอยากเรียนหนังสือมากกว่า หรืออยากเย็บเสื้อผ้าตัวเล็ก ๆ มากกว่า?”
เฉินฮุ่ยเงยหน้า ตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด “อยากเรียนหนังสือมากกว่าครับ”
“แล้วเย็บเสื้อผ้าตัวเล็ก ๆ ล่ะ?”
“เย็บเสื้อผ้าตัวเล็ก ๆ ผมก็มีความสุข แถมยังช่วยครอบครัวได้ด้วยครับ” เฉินฮุ่ยตอบ
หวังเหลียนฮวาพยักหน้า แล้วถามต่อ “ถ้าให้ลูกเย็บเสื้อผ้าตัวเล็ก ๆ ไปเรื่อย ๆ แต่ห้ามเรียนหนังสือแล้ว ลูกยอมไหม?”
เฉินฮุ่ยส่ายหน้าทันที “ไม่ยอมครับ”
หวังเหลียนฮวามองเขา แล้วถามอีก “ทำไมถึงต้องแอบไปเย็บในห้องส้วม?”
พอได้ยินคำถามนี้ เฉินฮุ่ยก็แอบภูมิใจขึ้นมา “แม่ ผมบอกให้ก็ได้ ทำแบบนี้เพื่อนร่วมชั้นก็ไม่รู้ แล้วบางคนยังคิดว่าผมปวดท้อง มาถามว่าจะให้เรียกหมอไหม ฮ่า ๆ ๆ...”
เฉินไช่หัวเราะเยาะเบา ๆ จากข้าง ๆ “เสื้อผ้าตัวเล็ก ๆ ที่ทำแบบนี้เหม็นไปหมด ใครจะอยากซื้อ?”