บทความเขียนต่อว่า:
“ขอออกตัวก่อนนะ ฉันไม่ได้เขียนเพื่อแก้ต่างให้คุณอ้วนลิ่งฮวา ในฐานะคนที่เห็นผู้กำกับสือตั้งแต่ทำหนังอิสระจนมาถึงวันนี้ สิ่งที่ฉันสนใจมากกว่าคือหนังเรื่องนี้ ไม่ใช่ ‘ที่มาที่ไป’ ของนักแสดง
“แต่ฉันก็ยอมรับว่า ตอนเห็นชื่อ ‘อ้วนลิ่งฮวา’ อยู่ในรายชื่อนักแสดงนำ ปฏิกิริยาแรกของฉันก็เหมือนทุกคน คือ ‘เลือกผิดหรือเปล่า?’
“ก็ผลงานก่อนหน้านี้ของคุณอ้วนลิ่งฮวาส่วนใหญ่เป็นบทสมทบในละครสั้น เป็นนักแสดงรับเชิญ บางทีก็รับบทศพหรือคนเดินถนน ตัวละครแบบนี้ไม่มีบทพูด แน่นอนว่าย่อมไม่มีพื้นที่ให้แสดงฝีมือมากนัก
“แต่ฉันอยากถามทุกคนสักข้อว่า ที่เราชอบผู้กำกับสือ เป็นเพราะเขา ‘เลือกแต่ดาราดัง’ หรือไง?
“ไม่ใช่อยู่แล้ว
“เป็นเพราะเขากล้าใช้นักแสดงหน้าใหม่ หนังเรื่องแรกที่ผู้กำกับสือกำกับก็ได้รางวัลระดับนานาชาติ นางเอกในเรื่องนั้นเป็นคนธรรมดาที่ไม่เคยแสดงหนังมาก่อนด้วยซ้ำ แต่กลับได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ นี่ก็พิสูจน์แล้วว่าสายตาของผู้กำกับสือเป็นมืออาชีพแค่ไหน
“เพราะงั้นฉันยินดีจะ ‘รอ’ รอจนหนังเข้าฉาย ดูหนังเต็มเรื่องก่อน แล้วค่อยตัดสินว่าฝีมือการแสดงของคุณอ้วนลิ่งฮวาคู่ควรกับฉากของผู้กำกับสือหรือเปล่า
“แต่การยินดีรอไม่ได้แปลว่า ‘ไม่มีความเห็น’
“พูดตามตรง ในฐานะแฟนที่สนับสนุนผลงานของผู้กำกับสือ ฉันคาดหวังกับหนังเรื่องนี้มาก ฉันหวังว่า《ไร้ใจให้สงบ》จะเล่าเรื่องการ ‘ปล่อยวาง’ ผ่านภาษาภาพอันละเอียดอ่อนเหมือนหนังเรื่องก่อน ๆ ของผู้กำกับสือ ถ่ายทอดความขัดแย้งในใจของตัวละครผ่านแววตานักแสดง ไม่ใช่เรียกความสนใจด้วยกระแส
“แต่ตอนนี้ฉันเริ่มกลัวนิด ๆ
“กลัวว่าผู้กำกับสือจะถูกนายทุนกดดัน พวกคุณก็รู้ว่าตอนนี้หนังศิลปะหาทุนยากแค่ไหน…