วันนี้เป็นวันทดสอบบท หวังเหลียนฮวาเดินเข้าไปในห้องประชุม ก้มคำนับอาจารย์สามคนที่นั่งอยู่ตรงกลาง ก่อนแนะนำตัว
ตรงกลางคือเฟิ่งฉู่หง ผู้กำกับละครเรื่องนี้ ด้านขวามือของเธอคือโปรดิวเซอร์ ส่วนด้านซ้ายเป็นพี่สาวกู้ที่สำนักงานเขตส่งมา
ผู้กำกับเฟิ่งรอให้หวังเหลียนฮวาแนะนำตัวจบ แล้วพยักพเยิดไปทางเก้าอี้พับตัวหนึ่งกลางห้อง
“นั่งสิ”
หวังเหลียนฮวานั่งลง
ผู้กำกับเฟิ่งหยิบประวัติของเธอออกมา วางไว้บนโต๊ะ
“ฉากที่ 23 ตอนที่ 8 ของเรื่อง ‘ใต้ดาวแดง ท่ามกลางสายลมวสันต์’ อู๋เหลียนฮวาได้รับงานจากสายด่วน 12345 ว่าบ้านสองหลังในยูนิต 3 อาคาร 7 ของชุมชนหงซิงหลี่ทะเลาะกันเรื่องของที่กองไว้ตรงทางเดินมาสามเดือนแล้ว แต่ยังแก้ปัญหาไม่ได้ อู๋เหลียนฮวาจึงไปไกล่เกลี่ยถึงบ้าน
“ไม่มีบทพูด พูดเองตามสบาย เริ่มได้”
ภายในห้องเงียบลง ทุกคนหันไปมองหวังเหลียนฮวา
หวังเหลียนฮวาไม่ได้รีบพูด เธอก้มมองมือตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนลุกขึ้นยืน แล้วส่งยิ้มไปทางประตู
“พี่เหยา ฉันมาอีกแล้วค่ะ”
น้ำเสียงของเธอเจือความเกรงใจเล็กน้อย เธอเดินไปทางประตูสองก้าว ราวกับกำลังเข้าไปในบ้านใครสักคน
“โธ่ ไม่ต้องนั่งหรอกค่ะ ไม่ต้อง ๆ ยืนพักแป๊บเดียวก็พอ พี่ไม่ต้องลำบากหรอก จริง ๆ นะคะ...”
อู๋เหลียนฮวายื่นมือรับแก้ว “น้ำ” มาวางบนโต๊ะ แล้วค่อยนั่งลง ขณะนั่งเธอวางขาชิดกัน โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ประสานมือไว้บนตัก
“พี่เหยาก็รู้ว่าฉันมาทำไม สายด่วน 12345 โทรมาแจ้งตั้งสามรอบแล้ว ถ้ายังไม่แก้ ฉันโดนหักเงินเดือนแน่” อู๋เหลียนฮวาพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังล้อเล่น “พี่เห็นใจฉันหน่อยเถอะ ฉันก็เป็นยายแก่ใกล้เกษียณแล้ว อย่าทำให้โบนัสปลายปีฉันปลิวหายเลยนะ”
“พี่เหยา” พูดอะไรบางอย่าง อู๋เหลียนฮวาตั้งใจฟังจนจบ แล้วถอนหายใจ
เธอถอนหายใจยาวเล็กน้อย สีหน้าเผยความเห็นอกเห็นใจ