“ที่ฉันเอาของพวกนี้ออกมา ก็เพราะอยากให้พวกเธอเข้าใจเรื่องหนึ่ง” อ้วนลิ่งฮวาพูดอย่างจริงจัง “วิชาชีพพวกนี้ พอเรียนจนเป็นแล้วก็เป็นของเราเอง ไม่ว่าจะทำอาหารหรือเย็บปัก ถ้ามีฝีมือติดตัวสักอย่าง ต่อให้ไปที่ไหนก็ไม่ต้องกลัวอดตาย”
เธอมองเจิ้งเสี่ยวหมาน “เสี่ยวหมาน อาหารพวกนั้นที่แม่เธอสอนให้ทำก็เป็นฝีมืออย่างหนึ่ง ของในวิดีโอพวกนี้ก็เหมือนกัน ไม่ต้องแยกว่าดีหรือไม่ดี เรียนให้หมด พอเรียนเป็นแล้วก็จะเป็นของเธอเอง”
เจิ้งเสี่ยวหมานพยักหน้า
อ้วนลิ่งฮวาหันไปมองไล้จิ้งฟางอีกครั้ง “จิ้งฟาง ลวดลายที่เธอคิดขึ้นมาเองก็เป็นฝีมือเหมือนกัน วิธีปักแบบใหม่พวกนี้ก็เรียนไว้ พอเรียนเป็นแล้วก็เป็นของเธอเหมือนกัน ฝีมือมีมากไม่เป็นไร แค่ต้องฝึกให้เชี่ยวชาญ”
ไล้จิ้งฟางพยักหน้าเช่นกัน
อ้วนลิ่งฮวามองไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนเอ่ยว่า “ทุกคนดูให้ดีนะ อยากดูของพวกนี้เมื่อไหร่ก็บอกให้ฉันเปิดให้ดู จะเรียนได้มากแค่ไหนก็แล้วแต่พวกเธอ แต่ฉันมีโทรศัพท์มือถือแค่เครื่องเดียว ถ้าต้องไปทำงานที่นั่น ก็เอามาให้ดูไม่ได้ พวกเธอจัดเวลาให้ดีล่ะ”
ทุกคนยังอยากดูต่อ จึงนั่งดูด้วยกันอีกครั้ง
อ้วนลิ่งฮวาเปิดให้ดูซ้ำอีกเที่ยว เฉินฮวาพูดว่า “อันนี้ดีนะ ถ้าทุกคนเรียนจนเป็นแล้ว ไม่ว่าเสี่ยวหมานจะทำอาหารอะไร ก็ช่วยกันได้”
อ้วนลิ่งฮวาพูดว่า “งานปักก็เหมือนกัน”
เฉินฮุ่ยปากไวพูดขึ้นว่า “แม่ ผู้ชายที่ไหนเขาปักผ้ากัน”
อ้วนลิ่งฮวามองเขาแวบหนึ่งแล้วบอกว่า “ที่นั่นมีเสื้อผ้าเด็กตัวเล็ก ๆ ขนาดเท่าฝ่ามือ เสื้อหนึ่งตัวขายได้ 380 หยวน ถูกหน่อยก็ยังขายได้หลายสิบหยวน”
เธอเล่าราคาข้าวของที่นั่นคร่าว ๆ โดยเฉพาะราคาขนมกับผลไม้ แล้วให้เฉินฮุ่ยลองคำนวณดูว่าเสื้อผ้าแบบนั้นหนึ่งตัวซื้อของได้มากแค่ไหน