บนแอปตี้จ้านมีชาวเน็ตคนหนึ่ง ใช้ชื่อว่า “กู่ลูลู่” ปกติไม่ชอบดูหนังหรือซีรีส์ แต่ชอบไถดูคลิปตัดต่อและวิเคราะห์หนังซีรีส์ที่ยูพีคนอื่นทำขึ้นมา ทั้งยังชอบดูวิดีโอวิจารณ์หนังกับซีรีส์ด้วย
เที่ยงวันนั้น เธอถือชามข้าวนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ กำลังไถหน้าหลักหาคลิปไว้ดูตอนกินข้าว จู่ ๆ ก็เห็นชื่อคลิปหนึ่งเด้งขึ้นมา “【สัตว์ร้ายในเมือง: พอคุณยายคนนี้ปรากฏตัว น้ำตาฉันก็ไหลไม่หยุด】”
เธอกดเข้าไปดูตามใจนึก
เดิมทีก็กะดูไปเรื่อยเปื่อยระหว่างกินข้าวเท่านั้น แต่พอฟังยูพีเล่าเรื่องประกอบกับประโยคของคุณยายที่ว่า “ลูกเอ๊ย กินข้าวหรือยัง? แม่ตุ๋นน้ำซี่โครงไว้ให้” ดวงตาของเธอก็เอ่อคลอขึ้นมาทันที
กู่ลูลู่ขยี้ตาแรง ๆ เช็ดน้ำตาที่ไหลลงมา แล้วกดติดตามยูพีดังป้าบ เธอเลื่อนนิ้วไปที่ปุ่ม “1 เหรียญ” แล้วหยุดชะงัก ก่อนจะเหลือบมองจำนวนเหรียญตรงมุมขวาบนซึ่งมีอยู่ 4,682 เหรียญ เธอกัดฟันเลื่อนนิ้วไปที่ปุ่ม “2 เหรียญ” แล้วกดลงไป
หลังส่งเหรียญให้แล้ว เธอก็โทรหาแม่ “แม่ หนูคิดถึงแม่จัง”
แม่หัวเราะอยู่ปลายสาย “ลูกคนนี้นี่ ไปเจอคลิปซึ้ง ๆ อะไรเข้าอีกแล้วร้องไห้ใช่ไหม”
หวังเหลียนฮวาไม่รู้เรื่องพวกนี้ ชีวิตของเธอไหลผ่านไปอย่างเอื่อยเฉื่อยราวสายน้ำ
ทุกเช้า เธอไปวัดชิงเหลียน จุดธูป ทำบุญ เข้าร่วมสวดมนต์รอบเช้า และอ่านพระสูตรกับพระอาจารย์อู๋จู้ อ่านเสร็จก็นั่งพักในห้องปฏิบัติธรรม อ่านหนังสือ จิบชา
ตอนบ่าย เธอไปเรียนวาดกล้วยไม้ที่บ้านครูเสิ่น ยังคงฝึกวาดเส้นตรง พอข้อมือล้าแล้วก็พักสักครู่ ก่อนจะวาดต่อ ครูเสิ่นบอกเธอว่า “ถ้าวาดเส้นตรงยังไม่ตรง ก็วาดกล้วยไม้ไม่สวยหรอก ใบคือกระดูกสันหลังของกล้วยไม้ ถ้ากระดูกสันหลังไม่ตรง ต่อให้ดอกสวยแค่ไหนก็ยังดูบิดเบี้ยว”