แสงสีขาวระเบิดวาบขึ้นในวินาทีสุดท้าย ส่องสว่างทั่วบริเวณราวกับเป็นเวลากลางวัน
ปีศาจร้ายสลายหายไปพร้อมกับแสงสีขาว ท่ามกลางเสียงกรีดร้องแหลมสูงที่ไร้สุ้มเสียง
ราวกับหิมะที่โปรยลงมา แต่กลับหายวับไปก่อนทันถึงพื้น
แสงจุดหนึ่งค่อย ๆ ร่วงลงมาแตะแก้มโจวปู้ทง เย็นนิด ๆ คล้ายปลายนิ้วของใครบางคนไล้ผ่านใบหน้าเขา
เสียงของอาเหิงดังขึ้นข้างหู «โจวปู้ทง ฉันบอกแล้วไงว่าชื่อนายตั้งไม่ดี ถึงได้ซวยง่าย»
เมื่อแสงจุดสุดท้ายสลายไป ก็เหลือเพียงโจวปู้ทงคนเดียว
โจวปู้ทงคุกเข่านั่งนิ่งอยู่บนพื้น ราวกับมีบางสิ่งแตกสลายอยู่ภายในร่าง
เขาเงยหน้าขึ้นพรวด ลูกตาทั้งสองข้างสลับไปมาระหว่างสีดำสนิทกับสีขาวบริสุทธิ์ในชั่วพริบตา ก่อนจะกลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ดวงตาหยินหยางที่เดี๋ยวใช้ได้เดี๋ยวใช้ไม่ได้มาตลอด ตอนนี้กลับมองเห็นฝุ่นผงและดวงวิญญาณนับไม่ถ้วนที่ล่องลอยอยู่ในอากาศได้อย่างชัดเจน
เขาไม่ใช่นักพรตจอมปลอมที่ต้องพึ่งดวงหาเลี้ยงชีพอีกต่อไปแล้ว
น้ำตาไหลรินจากหางตา หยดแรก หยดที่สอง ก่อนจะพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย
เขาก้มตัวลง กำหมัดทั้งสองข้างแล้วทุบพื้นอย่างบ้าคลั่ง
หนึ่งที สองที
พื้นเปียกชื้นเป็นหย่อมอย่างรวดเร็ว เขาอ้าปากกว้าง แต่กลับเปล่งเสียงอะไรไม่ออก
……
ยามเช้าในสวนสาธารณะ แสงแดดสดใส
โจวปู้ทงนั่งอยู่บนม้านั่ง รับรู้ถึงความอบอุ่นจากแสงแดดที่ส่องลงบนตัว
เด็กคนหนึ่งไถสกู๊ตเตอร์ผ่านมาพอดี พอเห็นเขาก็เหมือนตกใจ รีบหันกลับไปหาแม่ที่เดินตามหลัง
«แม่คะ คุณลุงคนนั้นแปลกจัง»
แม่ของเด็กรีบกระซิบว่า «พูดแบบนั้นกับคนอื่นไม่ได้นะ เสียมารยาทมาก»
สองแม่ลูกเดินห่างออกไป เสียงของเด็กดังขึ้นอีกครั้ง แต่ฟังไม่ค่อยชัดนัก
«ทำไมเขาต้องเอาผ้าดำมาปิดตาด้วยคะ?»
……
«อ๊ากกกกกกกกกก—!»
หลินเสี่ยวอวี่ร้องไห้น้ำตานองอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้านตัวเอง กอดหมอนวิ่งไปวิ่งมา
«ทำแบบนี้ไม่ได้นะ! ผู้กำกับทำแบบนี้ได้ยังไง!!» เธอร้องไห้โฮไปพลางใช้หมอนทุบเก้าอี้ไปพลาง «อ๊ากกกก คืนอาเหิงมาให้ฉันนะ!»
คุณยายที่กำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ในห้องยังตกใจกับเสียงดังจนต้องรีบออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น