ขณะที่โลกออนไลน์กำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือด คอมเมนต์มีแต่คำว่า “ร้องไห้หนักมาก” กับ “อยากส่งใบมีดไปให้คนเขียนบท” นักวิจารณ์ละครชื่อดังคนหนึ่งชื่อถันซ่งก็ได้โพสต์บทความลงเวยป๋อ
พาดหัวชวนตะลึงสะดุดตาเป็นอย่างมาก: “ผีมีวาสนาต่อกัน: การตายของอาเหิงอาจเป็นสัญญาณเริ่มต้นของตอนจบสุดห่วย”
ประโยคแรกในบทความของถันซ่งก็ชี้อย่างไม่ไว้หน้าว่า “การตายของอาเหิง ดูเผิน ๆ เหมือนเป็นตัวเร่งให้โจวปู้ทง ‘ตื่นรู้’ แต่ความจริงแล้วกลับเป็นความผิดพลาดร้ายแรงอีกครั้งของผู้กำกับกับคนเขียนบท เพราะ ‘ความหยิ่งผยอง’!”
ถันซ่งยกเหตุผลหลายข้อมาอธิบายข้อสรุปนี้ในบทความ
ข้อแรก จุดที่ทำให้สี่ตอนแรกน่าติดตาม ไม่ใช่แค่ปฏิสัมพันธ์ตลก ๆ ในชีวิตประจำวันระหว่างคนกับผีเท่านั้น สิ่งสำคัญที่สุดคือปฏิกิริยาเคมีละเอียดอ่อนระหว่างเขากับเธอ ซึ่งจะว่าโรแมนติกก็ไม่เชิง แต่ก็มีอะไรเกินกว่าคนธรรมดาอยู่หน่อย ๆ
ที่บอกว่าละเอียดอ่อน เพราะปฏิกิริยาเคมีแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นตั้งแต่แรก ต้องยอมรับว่าคนเขียนบทกับผู้กำกับมีฝีมือมาก เป็นมืออาชีพที่ถนัดถ่ายทำแนวนี้อยู่แล้ว
ตอนแรกโจวปู้ทงกับอาเหิงแค่มีปฏิสัมพันธ์ชวนขำ ก่อนจะค่อย ๆ สร้างความผูกพันกันขึ้นมาจากการใช้ชีวิตร่วมกัน เธออยากทำอาหารให้เขา แต่กลับทำเละเทะไปหมด ส่วนเขาทั้งขี้เหนียวและจนกรอบ แต่ก็ยังยอมตามตื๊อต่อรองราคาซื้อกระโปรงให้เธอ
ปฏิกิริยาเคมีระหว่างพวกเขาค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ
คนดูก็จมดิ่งไปกับปฏิกิริยาเคมีนี้ทีละน้อย โดยไม่รู้ตัวเลยว่านี่เท่ากับยื่นมีดให้คนเขียนบทเอง ต้องพูดอย่างเป็นกลางว่า ในสองตอนครึ่งแรก คนเขียนบทกับผู้กำกับวางพื้นเรื่องได้อย่างงดงามมากจริง ๆ (ถ้าละครเรื่องนี้มีแค่สี่ตอน)
ข้อสอง และเป็นข้อที่สำคัญที่สุด อาเหิงคือ “หัวใจของเรื่อง” ในสี่ตอนแรก ในมุมมองของผม เธออาจเรียกได้ว่าเป็น “หัวใจของเรื่อง” ทั้งเรื่องเลยก็ได้ (ถึงจะยังไม่ได้ดูตอนหลัง ๆ แต่ผมกล้ารับประกันเต็มอก)
ทำไมถึงพูดแบบนั้น? เพราะการมีอยู่ของเธอทำให้ตัวละครโจวปู้ทง ซึ่งเดิมเป็นนักพรตเถื่อนจอมขี้เหนียวธรรมดา ๆ ที่น่าเบื่อและติดดิน ค่อย ๆ มีเลือดเนื้อขึ้นมา ภาพลักษณ์ของเขาเริ่มมีมิติ