คืนนั้นหวังเหลียนฮวากลับมาที่ร้านเหลียนเซียงฟาง และได้รู้จากเฉินฮวาว่าเจ้าอาวาสวัดชิงเหลียน พระอาจารย์อู๋จู้ กลับมาจากการจาริกแล้ว อยากเชิญเธอไปพบที่วัด
เมื่อกลับมาสู่ยุคปัจจุบัน หวังเหลียนฮวาดูตารางงานที่แน่นเอี้ยด แล้วถามจิวเพ่ย์ว่าพอจะหาเวลาว่างให้เธอได้ไหม เธอต้องการเว้นวันหนึ่งกลับไปดูบ้านเกิด
จิวเพ่ย์ไม่ได้ถามอะไรมาก รีบปรับเวลาให้กิจกรรมบางอย่าง แล้วฝืนจัดเวลาว่างให้เธอได้หนึ่งวันในสัปดาห์นี้
ดังนั้นในวันหยุด หวังเหลียนฮวาจึงขึ้นเขาไปพร้อมกับเจิ้งเสี่ยวหมาน โดยนำอาหารเจและเนื้อเจที่เพิ่งทำเสร็จไปด้วย
ที่แท้ร้านเหลียนเซียงฟางได้ทำข้อตกลงเป็นลายลักษณ์อักษรกับวัดชิงเหลียนแล้ว วัดชิงเหลียนไม่เพียงอนุญาตให้ร้านเหลียนเซียงฟางตั้งแผงขายอาหารเจที่เชิงเขาในวันขึ้นหนึ่งค่ำและวันขึ้นสิบห้าค่ำตามธรรมเนียม แต่ยังตกลงให้เจิ้งเสี่ยวหมานขึ้นเขาเป็นระยะ เพื่อแนะนำพ่อครัวในครัวของวัดให้พัฒนาฝีมือทำอาหารเจ
ส่วนวิธีทำเนื้อเจที่เป็นหัวใจสำคัญ หวังเหลียนฮวาก็คิดเผื่อไว้แล้ว
เธอไม่ได้ถ่ายทอดวิธี “ทำเนื้อพื้นฐาน” ซึ่งเป็นเคล็ดลับสำคัญที่สุดของเนื้อเจออกไป แต่ให้พ่อครัวของร้านเหลียนเซียงฟางทำเนื้อเจเป็นผลิตภัณฑ์กึ่งสำเร็จรูปไว้ล่วงหน้า จากนั้นให้เจิ้งเสี่ยวหมานนำไปส่งที่วัดโดยตรง