พอมาถึงตลาด อ้วนลิ่งฮวาก็เริ่มเดินดูจากฝั่งตะวันออก ไล่ดูทีละร้านและถามไปทีละร้าน
แถวนี้ไม่มีร้านที่ขายเข็มด้ายโดยเฉพาะ ปกติจะขายรวมกันอยู่ในร้านผ้าหรือร้านขายของชำ ตอนแรกอ้วนลิ่งฮวารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็เข้าใจ ผู้หญิงที่นี่ไม่ต้องเย็บปักถักร้อย เข็มด้ายจึงไม่ใช่ของที่ผู้หญิงต้องแย่งกันซื้อ
เสื้อผ้าพวกนั้นขายเป็นชุด แถมราคายังถูกมาก ร้านผ้าจึงมีไม่เยอะ
คราวนี้เธอยังแวะไปที่ร้านของคุณลุงคนนั้นเหมือนเดิม ก่อนอื่นก็ซื้อผ้าเนื้อละเอียดหลายชิ้น สีและลายต่างกัน ตั้งใจจะให้ไล้จิ้งฟางนำไปทำถุงหอม จากนั้นก็เหมาผ้าเศษทั้งหมด ส่วนเข็มด้ายที่แบ่งใส่ห่อเล็ก ๆ ไว้มีไม่มาก เธอจึงซื้อทั้งหมดเช่นกัน
แต่เธอไม่เห็นสะดึงสำหรับปักผ้า จึงถามคุณลุง คุณลุงบอกว่า สมัยนี้ยังจะมีใครปักผ้ากันอีก งานปักด้วยเครื่องทั้งถูกทั้งสวย ส่วนงานปักมือก็ถูกจัดให้เป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ รัฐบาลใช้งบสนับสนุนดูแลอย่างดี
อ้วนลิ่งฮวาฟังแล้วก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง คุณลุงเห็นเธอทำหน้าแบบนั้น จึงบอกอีกว่า “ถ้าอยากได้จริง ๆ ก็สั่งซื้อทางอินเทอร์เน็ตสิ มีขายทุกอย่างเลย”
อ้วนลิ่งฮวาพยักหน้า กล่าวขอบคุณคุณลุงแล้วถือของออกไป
พอเข้าไปในห้องน้ำและเก็บของทั้งหมดเข้าห้วงมิติแล้ว เธอก็พบร้านขายผ้าอีกแห่งที่อยู่อีกฟากของตลาด ที่นี่มีผ้าเศษมากกว่าเดิม แถมยังมีชุดอุปกรณ์เย็บผ้าบรรจุในกล่องสวย ๆ ทั้งเข็ม ด้าย และกรรไกรเล็ก ๆ วางขายด้วย
แต่อ้วนลิ่งฮวาซื้อของแบบนี้ไม่ได้ เพราะวัสดุที่ใช้ทำกล่องไม่ใช่สิ่งที่โลกของเธอจะมีได้