แบกกระบุงใส่เสื้อผ้า อ้วนลิ่งฮวาก็มาที่ร้านขายผ้าซึ่งขายผ้าให้เมื่อวานอีกครั้ง นางคำนวณขนาดตัวที่เพิ่มขึ้นของหลานชายสามคนกับหลานชายอีกคน ก่อนตัดผ้าไปหลายเมตร
เพราะเด็ก ๆ โตไว แถมส่วนใหญ่เกิดปีวอก เสื้อผ้าที่สวมได้ไม่นานก็สกปรกและขาด ดังนั้นพออากาศร้อน เด็ก ๆ ในหมู่บ้านจึงมักวิ่งแก้ผ้าไปทั่วภูเขา
แม้แต่เฉินฮุ่ย ลูกชายคนเล็กของนาง ก็เพิ่งได้เสื้อผ้าขาด ๆ ของพี่ชายมาปะชุนจนพอมีชุดใส่ตอนอายุสิบขวบ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังใส่ชุดนี้ตลอดไม่ได้ พอถึงฤดูร้อนก็ยังต้องแก้ผ้าอยู่ดี
ซื้อผ้าเสร็จ อ้วนลิ่งฮวาก็กลับไปยังตรอกแห่งนั้น พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น นางก็กลับบ้านผ่านห้วงมิติสีขาว
นางไม่รู้เลยว่าตรงปากตรอกมีสิ่งที่เรียกว่ากล้องวงจรปิดติดอยู่ และเลนส์กล้องก็หันมาทางนางพอดี แต่เรื่องแปลกคือ หากตอนนี้มีใครกำลังจ้องดูภาพจากกล้องอยู่ ในจอจะเห็นเพียงตรอกว่างเปล่า
อ้วนลิ่งฮวาไม่รู้เรื่องทั้งหมดนี้ พอยืนอยู่ในลานบ้านตัวเองแล้วถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ไม่จำเป็นต้องกลับมานี่นา เอาของใส่ไว้ในห้วงมิติสีขาวก็สิ้นเรื่อง
คงยังไม่ชินกับเรื่องนี้ คราวหน้าต้องจำให้ได้
ไหน ๆ ก็กลับมาแล้ว อ้วนลิ่งฮวาจึงส่งผ้ากับเสื้อผ้าให้สะใภ้คนโตที่เดินเข้ามาหา กำชับสั้น ๆ สองสามคำแล้วก็กลับไปยังตรอกเล็ก ๆ แห่งนั้นอีกครั้ง
นางไป ๆ มา ๆ อย่างรวดเร็ว เจิ้งเสี่ยวหมานอยากถามสักสองคำก็ไม่ทัน ได้แต่หอบเสื้อผ้ากับผ้าที่วางอยู่บนพื้นไปเก็บในห้องโถง พอนึกถึงเสื้อผ้าชุดใหม่ที่แม่สามีพูดถึง แล้วมองของเหล่านั้น ใจก็พลันร้อนรุ่มขึ้นมา
แม้จะอยากหยิบออกมาดูมาก แต่ก็ยังอดใจไว้ได้ เพียงยื่นมือไปลูบผ้าเนื้อนุ่ม ก่อนออกไปทำงานต่อ
ที่อ้วนลิ่งฮวากลับมายังยุคปัจจุบันอีกครั้ง เพราะนางยังอยากซื้อแอปเปิลกับของอย่างอื่นด้วย
ตอนกองถ่ายแจกอาหารกลางวันวันนี้ นางเห็นสาววัยรุ่นคนหนึ่งหยิบแอปเปิลแดงลูกโตออกมาจากกระเป๋า แล้วกัดกินดังกรอบ ๆ เสียงนั้นกรุบกรอบชวนให้น้ำลายสอ
มีคนข้าง ๆ ถามหญิงสาวว่าซื้อมาจากไหน เธอบอกว่าแผงผลไม้หน้าตลาดสดแถวนี้ โลละ 3.5 หยวน