หญิงสาวไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา เพียงพลิกหน้าคัมภีร์เบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ว่า “เก็บไปเถอะ”
จื๋ออวี้เกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดีว่า “องค์หญิง เสวยสักหน่อยเถิดเพคะ เมื่อวานหมอหลวงมาตรวจชีพจร บอกว่าพระวรกายของพระองค์อ่อนแออยู่แล้ว หากยังเสวยแต่โจ๊กเปล่า เกรงว่าจะทนไม่ไหว เนื้อเจที่วัดชิงเหลียนส่งมานี้ เขาว่าคิดค้นสูตรขึ้นใหม่ ถึงจะมีคำว่าเนื้อ แต่ไม่ได้ปนของคาวแม้แต่น้อยเพคะ”
“เนื้อเจหรือ?”
หญิงสาวเงยหน้ามองกล่องอาหารลงรักสีแดงในมือจื๋ออวี้ กล่องนี้ดูเรียบง่ายไม่น้อย หากเป็นของดีจริง เหตุใดแม่ชีแห่งวัดชิงเหลียนจึงไม่ถวายให้ตั้งแต่ตอนที่นางอยู่ในวัด กลับรอจนออกจากวัดกลับจวนแล้วถึงค่อยรีบร้อนส่งมา?
เมื่อเห็นท่าทางคล้ายสนใจของนาง จื๋ออวี้ก็ยินดี รีบวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะข้าง ๆ เปิดชั้นบนแล้วหยิบจาน “หมูสามชั้น” ออกมา
“องค์หญิง เนื้อสามชั้นเจจานนี้ สามเณรีที่นำอาหารมาบอกว่าใช้ถั่วทำเป็นอาหารเจเพคะ ลองทอดูสิ เหมือนเนื้อจริงหรือไม่?”
หญิงสาววางคัมภีร์ลง นั่งตัวตรงแล้วกล่าวว่า “ยกมา”
จื๋ออวี้รีบประคองจานไปวางบนโต๊ะเตี้ยหน้าเตียงนุ่ม “องค์หญิง ลองชิมดูเพคะ?”
หญิงสาวไม่ได้หยิบตะเกียบขึ้นมาทันที เพียงมอง “หมูแดง” ในจานเงียบ ๆ อยู่นาน ก่อนจะเอื้อมมือหยิบตะเกียบเงิน
“มัน” สั่นระริก ดูแล้วมีความมันวาวชุ่มฉ่ำคล้ายเนื้อจริงอยู่หลายส่วน
เมื่อก่อนแค่นางได้กลิ่นของคาวก็คลื่นไส้แล้ว แต่ “เนื้อ” ตอนนี้ไม่มีกลิ่นคาว มีเพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเครื่องปรุง
เมื่อไม่รู้สึกคลื่นไส้ นางจึงส่งเนื้อเข้าปาก เพียงใช้ปลายลิ้นแตะเบา ๆ ก็ละลายในปาก
ส่วนที่เป็นมันละลายทันที ส่วน “เนื้อแดง” กลับมีสัมผัสเป็นเส้น ๆ เค็มกลมกล่อมด้วยน้ำพะโล้ ยิ่งเคี้ยวยิ่งหอม
ภายในห้องเงียบเสียจนได้ยินเสียงเข็มตก บ่าวไพร่ต่างกลั้นหายใจ ส่วนด้านนอกมีเสียงจักจั่นร้องระงม
หญิงสาวกลืน “เนื้อ” คำนั้นลงไปอย่างไร้อารมณ์ แล้วกล่าวว่า “ตักข้าวสวยมาให้ข้าชามหนึ่ง”
จื๋ออวี้ฟังแล้วรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา สาวใช้ที่ไหวพริบดีรีบไปสั่งให้ยกข้าวมาแล้ว