เฉินฮุ่ยหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย เขาเอามือไพล่หลัง คล้ายรวบรวมความกล้าอยู่พักใหญ่กว่าจะเอ่ยปาก
อ้วนลิ่งฮวาเห็นท่าทางอึกอักของเขาแล้วก็อดขำไม่ได้ จึงถามว่า “มีอะไรเหรอ?”
เฉินฮุ่ยยิ้มแห้ง ๆ ให้อย่างเขินอาย ไม่ตอบ แต่หันไปหยิบของบางอย่างออกมาจากใต้แผ่นเตียงที่เขานอน
มันเป็นห่อผ้าเก่า ๆ ข้างในเหมือนมีอะไรห่อไว้อีกที
เฉินฮุ่ยคลี่ห่อผ้าออก ข้างในเป็นเสื้อผ้าตัวเล็กขนาดเท่าฝ่ามือ
อ้วนลิ่งฮวารับเสื้อตัวจิ๋วที่เขายื่นให้มาเพ่งดูอย่างละเอียด
ต้องบอกเลยว่าทำออกมาได้ประณีตทีเดียว ผ้าเป็นสีฟ้าคราม คอเสื้อตั้ง บริเวณอกเย็บติดเม็ดลูกปัดเล็ก ๆ ไว้สองสามเม็ด ฝีเข็มสำหรับมือใหม่ก็ถือว่าใช้ได้ ดูเป็นทรงเป็นร่างดี
“ดูแล้วน่าเอ็นดูจัง นี่ทำเองจริง ๆ เหรอ?” อ้วนลิ่งฮวาถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว
เฉินฮุ่ยหน้าแดงนิด ๆ “พี่สี่ช่วยไว้เยอะเลย แบบก็เป็นความคิดของพี่เขา แถมยังสอนผมเก็บปลายแขนเสื้อ แล้วก็ช่วยดูขนาดให้ด้วย”
อ้วนลิ่งฮวาแปลกใจอยู่บ้าง ไม่คิดว่าเขาจะบอกเฉินไช่ เพราะก่อนหน้านี้แอบทำเงียบ ๆ มาตลอด
ยังไม่ทันที่เธอจะถาม เฉินฮุ่ยก็พูดอย่างหงุดหงิดตัวเองนิด ๆ ว่า “ผมเผลอทำให้พี่สี่จับได้เอง โชคดีที่พี่สี่ไม่ได้หัวเราะเยาะ แถมยังช่วยออกความคิดให้ด้วย” เขาชี้ไปที่คอเสื้อ “คอเสื้อตัวนี้พี่สี่ก็สอนผมทำแบบนี้”
อ้วนลิ่งฮวาดีใจที่ลูก ๆ เข้ากันได้ดี ยิ่งมองเสื้อตัวเล็กในมือก็ยิ่งรู้สึกว่าสวย