หวังเหลียนฮวาไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร
ผู้ชายคนนั้นดูจะเป็นคนพูดมาก เขาเปิดกระเป๋าเครื่องสำอางไปพลาง พูดจ้อไปพลาง “พวกเราผู้หญิงน่ะ พออายุเกินสามสิบก็ต้องบำรุงผิวแล้ว ดูผิวเธอสิ แห้งจนลอกเป็นขุยแล้ว รู้จักเติมความชุ่มชื้นไหม? ทั้งน้ำตบ อิมัลชัน เซรั่ม ครีมบำรุง ต้องทาทีละอย่าง จะขี้เกียจไม่ได้ ครีมบำรุงรอบดวงตาก็ต้องใช้ ดูรอบดวงตาเธอสิ มีริ้วรอยเล็ก ๆ แล้ว แล้วก็กันแดด การกันแดดสำคัญที่สุด ถ้าไม่กันแดด ต่อให้บำรุงยังไงก็เสียเปล่า ฉันบอกเลยว่าปกติฉันกันแดดดีมาก...”
หวังเหลียนฮวาฟังเขาพูดแล้วรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง เฉียนจินยวี่ก็เคยบอกให้เธอบำรุงผิวเหมือนกัน แต่ไม่ได้ละเอียดเท่าผู้ชายคนนี้พูด หลายอย่างเธอฟังไม่เข้าใจ ทว่าก็ตั้งใจฟังและจำไว้
ผู้ชายคนนั้นพูดจ้ออยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็เริ่มแต่งหน้า
หวังเหลียนฮวาไม่เข้าใจเรื่องเทคนิคอะไรพวกนั้น รู้แค่ว่าเขาเก่งมาก เขาลงรองพื้นให้เธอ ทั้งที่ทาซ้อนกันทีละชั้น แต่กลับไม่ดูหนาหนัก แถมยังบางเบาเป็นธรรมชาติ ปกปิดทั้งฝ้าและผิวหมองคล้ำบนใบหน้าได้หมด จากนั้นก็ลงอายแชโดว์ เขียนคิ้ว แล้วทาลิปสติก หวังเหลียนฮวาหลับตา ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว
“เรียบร้อยแล้วค่ะพี่ ลืมตาดูสิ”
หวังเหลียนฮวาลืมตาขึ้นแล้วชะงักไป
ใบหน้าในกระจกขาวซีด เบ้าตาดำลึก ริมฝีปากเขียวคล้ำ ผมเปียกลู่แนบแก้ม นี่คืออาเหิงที่คลานขึ้นมาจากน้ำ เหมือนผีในจินตนาการของเธอไม่มีผิด
ยังดีที่เธอไม่กลัวผี ไม่อย่างนั้นคงตกใจตัวเองจนสะดุ้งโหยง
ช่างแต่งหน้าช่วยเปลี่ยนชุดให้เธอ เป็นกระโปรงยาวสีขาว ชายกระโปรงขาดรุ่งริ่ง ส่วนปลายแขนเสื้อก็ถูกฉีกเป็นริ้ว ๆ ไว้ตั้งใจ หวังเหลียนฮวาสวมชุดเสร็จ ช่างแต่งหน้าถอยไปสองก้าว มองสำรวจแล้วพยักหน้า พอใจกับผลงานของตัวเองมาก