หวังเหลียนฮวามองสัญลักษณ์คำว่า “แฉ” ที่อยู่ท้ายข่าวซุบซิบ ใจก็รู้สึกซับซ้อนจนบอกไม่ถูก
เมื่อครู่เธอเพิ่งค้นดูความหมายของคำว่า “ข่าวฉาว” พอเข้าใจก็อดหน้าแดงนิด ๆ ไม่ได้
ถ้าเป็นโลกที่เธอจากมา ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพังแล้วถูกลือกันขนาดนี้ ไม่รู้จะเกิดเรื่องใหญ่ถึงชีวิตอะไรขึ้นบ้าง
แต่ในวงการบันเทิงที่นี่ เรื่องแบบนี้กลายเป็นเรื่องธรรมดา แถมยังใช้เป็นวิธีโปรโมตได้อีกด้วย
เมื่อครู่เถียนรุ่ยยังเล่าให้เธอฟังว่า ดาราระดับจักรพรรดิภาพยนตร์อย่างเผยลั่วเหริน ตอนหนุ่ม ๆ ก็มีข่าวฉาวตามติดไม่ขาด ตอนนั้นเพื่อโปรโมตละครเรื่องใหม่ หรือไม่ก็เพราะสื่อจับแพะชนแกะ แค่ได้เข้าฉากกับนักแสดงหญิงคนไหน ก็มักมีข่าวว่า “รักกันเพราะเล่นละคร” ตามมา
กฎของวงการบันเทิงนี่ช่างเปิดหูเปิดตาเธอจริง ๆ
หวังเหลียนฮวาส่ายหน้า แม้จะรู้สึกว่าเรื่องนี้ชวนงง แต่ก็ไม่ได้โกรธ แถมยังแอบสงสัยจนลอบเข้าไปอ่านความคิดเห็น
ขณะที่กำลังจิบชา โจวเผยก็ถือโทรศัพท์มือถือเดินเข้ามา
“พี่ ยังมีอารมณ์จิบชาอีกเหรอครับ! พวกนี้ใจร้ายเกินไปแล้ว นี่คิดจะผลักพี่ลงเหวชัด ๆ!”
เขาเลื่อนหน้าจอไปมา พลางกัดฟันพูด “พี่ดูพาดหัวนี่สิ ‘ป้าละครสั้น’ ‘ค้านเสียงส่วนใหญ่’ เลือกใช้คำได้เจ็บแสบสุด ๆ พวกนั้นกำลังจ้องโจมตีจุดอ่อนเดียวที่เรามีอยู่ตอนนี้เลย!”
หวังเหลียนฮวาถาม “จุดอ่อนอะไร?”
โจวเผยตอบ “ก็คือเรื่องลำดับชั้นในวงการไงครับ! ในแวดวงละครสั้น พี่เรียกตัวเองว่าราชินีก็ยังไม่เกินจริง แต่พออยู่ในสายตาพวกวงการภาพยนตร์กับละครจริงจัง พวกเราก็เหมือน ‘โจมตีข้ามมิติ’—แต่เป็นฝ่ายถูกพวกเขากดข้ามมิติน่ะครับ พวกเขาคิดว่าละครสั้นเป็นแค่อาหารจานด่วน ไม่ได้อยู่ระดับเดียวกับละครคุณภาพ
“พี่ถ่ายละครสั้นดัง ๆ มาตั้งเยอะ แถมยังมีเรื่อง ‘ใต้ดาวแดง ท่ามกลางสายลมวสันต์’ ที่ได้รับการรับรองจากทางการ ยอดรับชมก็กลายเป็นกระแสระดับปรากฏการณ์แล้ว แต่...”