อ้วนลิ่งฮวาแทบไม่เคยฝันถึงแม่ของตัวเอง
บ่อยครั้งในความฝันเกี่ยวกับวัยเด็ก เงาร่างของแม่จะอยู่ตรงนั้นเสมอ
แม่เหมือนต้นทับทิมในลานบ้าน เหมือนหม้อเหล็กใบใหญ่บนเตาที่มีน้ำอุ่นอยู่ตลอด หรือไม่ก็เหมือนกระดาษหน้าต่างบาง ๆ ที่ส่องแสงสว่างขึ้นเมื่อถูกแดด แม่เป็นดั่งอากาศและผืนดิน เป็นคนที่ไม่จำเป็นต้องนึกถึงก็ทำให้รู้สึกอุ่นใจได้เสมอ
เพราะมั่นใจเหลือเกินว่าแม่จะอยู่ตรงนั้น ในความฝันเธอจึงมักมองข้ามรูปร่างหน้าตาของแม่ไป จำได้เพียงความอบอุ่นที่โอบล้อมตัวไว้ คล้ายกลิ่นสบู่จากฝักส้มป่อยที่ปลายจมูกได้กลิ่นยามถูกแม่กอดไว้ในอ้อมแขนฟังนิทานตอนเด็ก
แต่ตอนนี้แม่กลับนั่งอยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน แม้แต่ปอยผมข้างขมับที่หวีอย่างไรก็ไม่เรียบยังมองเห็นได้ถนัดตา
น้ำตาของอ้วนลิ่งฮวาเอ่อทะลักออกมาทันที
แม่ไม่ได้ยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้ แค่สบตาเธอแล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “ตั้งแต่เด็กก็เป็นแบบนี้ นั่งไม่ติดที่ ให้เรียนเย็บปักถักร้อยยังนั่งไม่ถึง 15 นาทีก็วิ่งออกไปเล่นแล้ว พ่อเธอบ่นเรื่องนี้ ฉันก็บอกว่า ‘ถ้าไม่อยากเรียนก็ไม่ต้องเรียน ไว้แต่งงานไปแล้วค่อยหาทางเอา’”
น้ำตาไหลผ่านแก้มอ้วนลิ่งฮวาเข้ามุมปาก รสทั้งขมทั้งเค็ม แต่เธอไม่ได้เช็ด
แม่มองสะดึงบนโต๊ะ แล้วมองนิ้วมือของอ้วนลิ่งฮวา ก่อนจะถอนหายใจ
“ถ้าไม่ชอบก็อย่าฝืนทำเลย ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบงานเย็บปักถักร้อย ตั้งแต่เด็กก็ไม่ชอบแล้ว”
ในที่สุดอ้วนลิ่งฮวาก็เปล่งเสียงออกมาได้ เธอพูดเสียงแหบว่า “แต่แม่ในละครปักผ้าเก่งมาก นางเลี้ยงลูกสาวด้วยสิ่งนี้”
แม่มองเธอโดยไม่พูดอะไร ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “แม่คนนั้นไม่เหมือนเธอ เธอไม่มีทางเลือก แต่เธอมี”
อ้วนลิ่งฮวานิ่งงัน ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา
แม่ลุกจากเก้าอี้ เดินมาหาเธอ ก้มลงเก็บสะดึงที่เธอวางทิ้งไว้บนโต๊ะแล้วยื่นคืนให้ มือของแม่เย็นมาก ราวกับน้ำในบ่อช่วงฤดูร้อน