“ในเรื่อง ‘เกิดใหม่คราวนี้ ฉันพาท่านแม่ถล่มญาติสารเลว’ หวังเหลียนฮวากลับมารับบทป้าสะใภ้ใหญ่ใจร้าย ซึ่งมีอาชีพเป็นแม่ม่ายร้องไห้เรียกคนตายอีกครั้ง
“ครั้งนี้เธอผสานลักษณะเฉพาะของอาชีพร้องไห้เรียกคนตายเข้ากับบุคลิกของตัวละครอย่างลึกซึ้ง ยามร้องไห้เรียกคนตายให้คนอื่น เธอแสดงความเวทนาต่อโลก แต่ยามเผยด้านใจร้ายภายในกลับเย็นชาไร้ความรู้สึก ความขัดแย้งของตัวละครที่ ‘เลี้ยงชีพด้วยงานศพและสวมหน้ากากเข้าหาผู้คน’ เช่นนี้ นับว่ายังไม่เคยมีมาก่อนในละครแนวเดียวกัน
“นักแสดงไม่ได้ถ่ายทอดการร้องไห้เรียกคนตายอย่างง่าย ๆ ว่าเป็นเพียง ‘การโชว์ทักษะ’ แต่หลอมรวมมันเข้ากับวิถีการเอาตัวรอดของตัวละคร ซึ่งนับเป็นการผสานขนบพื้นบ้านกับศิลปะการแสดงได้อย่างลงตัว
“เมื่อมองจากมุมมองคติชนวิทยา การร้องไห้เรียกคนตายไม่ใช่แค่พิธีกรรม แต่ยังเป็นกลยุทธ์เอาตัวรอดของผู้หญิงชนชั้นล่างในสภาพแวดล้อมเฉพาะ หวังเหลียนฮวาถ่ายทอดแก่นแท้ข้อนี้ได้อย่างแม่นยำ”
ท้ายบท ศาสตราจารย์ฟ่านเขียนไว้ว่า “ขอเสนอให้สถาบันการศึกษาด้านภาพยนตร์และโทรทัศน์ที่เกี่ยวข้อง นำฉากร้องไห้เรียกคนตายของหวังเหลียนฮวาในเรื่อง ‘ผู้พลิกเกม’ ไปใช้เป็นกรณีศึกษาสำหรับการเรียนการสอนหัวข้อคติชนวิทยาในภาควิชาการแสดง”
หลังบทความนี้เผยแพร่ออกไป ตอนแรกก็ไม่มีอะไรเคลื่อนไหว แต่ไม่นานฉู่หยุนอิงก็เห็นเข้า เธอรีบแชร์ต่อในกลุ่มพันธมิตรเหลียนทันที
อวิ๋นหยิงหยิงหยิง: “อาจารย์ของเราลงบทความชมพี่เหลียนฮวาแล้ว! วิเคราะห์การแสดงเป็นแม่ม่ายร้องไห้เรียกคนตายของเธอโดยเฉพาะเลย! แถมยังเสนอให้ใช้เป็นกรณีศึกษาด้วย!!!”
ในกลุ่มมีเครื่องหมายคำถามเรียงเป็นแถวยาวโผล่ขึ้นมาทันที
ดื่มวาฮาฮ่าไม่หยุด: “กรณีศึกษาเหรอ? พี่เหลียนฮวากำลังจะกลายเป็นตำราเรียนแล้วงั้นสิ? โอ้โห!!!”
อวิ๋นหยิงหยิงหยิง: “ถึงจะเป็นแค่ข้อเสนอ แต่สายตาของศาสตราจารย์พวกเราสูงขนาดไหนล่ะ? ในเมื่อเธอบอกว่าได้ ก็ต้องได้แน่นอน! รู้ไหมว่านี่มีน้ำหนักแค่ไหน นี่มันฟันธงชัด ๆ ไปเลย!”