“คนมา พาตัวนางกำนัลที่ยกชาในวันนั้นขึ้นมา!”
ไม่นานนัก หญิงรับใช้วัยกลางคนร่างกำยำสองคนก็ลากนางกำนัลตัวน้อยที่สั่นเทาเข้ามา แล้วโยนลงกลางท้องพระโรง
แม่นมเจียงมองนางกำนัลจากที่สูง สีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนเอ่ยสั้น ๆ ว่า “อุดปากนางไว้”
ทันใดนั้นก็มีคนก้าวเข้าไป ใช้ผ้ายัดปากนางกำนัลตัวน้อยอย่างชำนาญ แล้วกดนางไว้กับพื้นแน่น
ภายในท้องพระโรงไม่มีเสียงอื่นใด มีเพียงเสียงครางด้วยความหวาดกลัวจากลำคอของนางกำนัล
แม่นมเจียงเดินช้า ๆ ไปหยุดตรงหน้าพระสนมหลี่ รอยยิ้มอ่อนน้อมและนอบน้อมยังคงประดับอยู่บนใบหน้า “พระสนมลองดูสิ หากบ่าวไพร่ในวังไร้ระเบียบ แม้แต่เจ้านายก็ยังกล้าใส่ร้ายได้ วันนี้นางอาจใส่ร้ายเหนียงเหนียงเพื่อปัดความผิด วันหน้าก็ไม่แน่ว่าจะคิดเล่นงานพระสนมเพื่อผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ หรือเปล่า”
นางเอียงตัวเล็กน้อย พลางผายมือเชื้อเชิญ “เหนียงเหนียงของเรามีเมตตามาแต่ไหนแต่ไร ไม่อยากเห็นเลือด แต่กฎวังก็คือกฎวัง ในเมื่อนางบ่าวคนนี้ทำผิดข้อห้ามร้ายแรงอย่าง ‘ล่วงเกินผู้เป็นนาย’ บ่าวก็จะสั่งสอนนางแทนเหนียงเหนียง และแทนกฎระเบียบในวังของเราให้รู้จักวางตัวเสียหน่อย”
พูดจบ นางก็พยักพเยิดไปทางหญิงรับใช้ที่อยู่ข้างนางกำนัลตัวน้อย “ตบปาก ตบจนกว่าจะนึกได้ว่าตัวเองเป็นใคร”
“เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!”
เสียงตบหน้าดังกังวานและโหดเหี้ยมสะท้อนไปทั่วท้องพระโรงในชั่วพริบตา
แม่นมเจียงยืนอยู่ข้างพระสนมหลี่ มองนางกำนัลที่ถูกตบจนเลือดกลบปากอย่างเย็นชา
นางหันไปยิ้มอย่างอ่อนโยนให้พระสนมหลี่ “พระสนมเห็นไหม บ่าวไพร่ในวังถ้าไม่อบรมให้ดี ก็จะหันมากัดเจ้านายได้ หากคนเป็นนายใจดีเกินไป พวกบ่าวชั้นต่ำก็จะได้ใจจนปีนขึ้นมาขี่คอพระสนม แบบนี้จริงไหมเพคะ?”