อ้วนลิ่งฮวาไม่คิดเลยว่าแต่เช้าตรู่จะมีคนโทรมาหา ชวนเธอไปออดิชันที่เมืองหลวง เพื่อรับบทหนึ่งในนางเอกของภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง
เธอเพิ่งล้างหน้าเสร็จ กำลังจะออกจากห้วงมิติไปกินมื้อเช้า โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น พอหยิบมาดูก็เห็นว่าเป็นเบอร์แปลก
เธอกดรับสาย อีกฝ่ายเป็นเสียงชายหนุ่ม ฟังสุภาพมาก “สวัสดีครับ ขอเรียนสายคุณอ้วนลิ่งฮวาใช่ไหมครับ ผมแซ่สือ เป็นผู้กำกับ ผู้กำกับสวี่จากเซียงกั่งแนะนำฉากที่คุณแสดงให้ผมดู ผมคิดว่าคุณเหมาะกับบทหนึ่งในหนังเรื่องใหม่ของผมมาก เลยอยากเชิญคุณมาที่เมืองหลวงเพื่อทดสอบหน้ากล้องครับ”
อ้วนลิ่งฮวาชะงักไปครู่หนึ่ง
เธอนึกถึงสายโทรศัพท์หลอกลวงที่จิวเพ่ย์พูดถึงบ่อย ๆ รวมถึงข้อความเตือนภัยมิจฉาชีพที่ได้รับทางโทรศัพท์มือถือ
“ใครก็ตามที่อ้างตัวเป็นผู้กำกับแล้วขอให้โอนเงิน ล้วนเป็นมิจฉาชีพ” “ใครก็ตามที่เรียกเก็บเงินก่อนแล้วค่อยให้ไปออดิชัน ล้วนเป็นมิจฉาชีพ”
เสียงเตือนภัยดังขึ้นในใจเธอ
“คุณเป็นผู้กำกับหรือ?” อ้วนลิ่งฮวาถาม
“ใช่ครับ ผมชื่อสือหยวนเหริน คุณลองค้นหาในอินเทอร์เน็ตได้ ผมเคยกำกับหนังเรื่อง ‘เส้นทางคืนถิ่น’ แล้วก็ได้รางวัลด้วยครับ”
“อ้อ... แล้วคุณรู้เบอร์โทรศัพท์ฉันได้ยังไง?”
“ผู้กำกับสวี่ให้มาครับ ผู้กำกับสวี่กังจากเซียงกั่งไงครับ คุณเคยแสดงหนังของเขา รับบทเป็นผีสาวอาเหิง”
เรื่องนี้มีจริง อีกฝ่ายก็ไม่ได้เรียกเก็บเงินจากเธอ ดูแล้วไม่น่าใช่มิจฉาชีพ
จิวเพ่ย์เคยบอกเธอด้วยว่า ถ้ามีคนโทรมาหาแล้วบอกว่าอยากชวนไปแสดง แต่เธอไม่รู้จะจัดการอย่างไร ก็ให้คนนั้นไปคุยกับเขา
อ้วนลิ่งฮวาพูดว่า “เอ่อ... ข้าไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้ หากท่านมีธุระกับข้าจริง ๆ ก็คุยกับจิวเพ่ย์เถิด ข้าจะให้เบอร์ท่านกับเขา แล้วให้เขาคุยกับท่าน ได้หรือไม่?”