อ้วนลิ่งฮวาแสดงจบแล้วก็คลายสีหน้า ยืนอยู่กลางห้อง ความทรงจำที่เธอถ่ายทอดเมื่อครู่ล้วนเป็นเรื่องจริง ในเทศกาลโคมไฟปีนั้น เขาก็ยืนรอเธอใต้แสงโคมเช่นนั้น จูงมือเธอไว้
ผู้กำกับสวี่รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง การแสดงของอ้วนลิ่งฮวาเมื่อครู่ทำได้ดีไม่น้อย โดยเฉพาะแววตาคู่นั้น เขาอดหันไปถามคนข้าง ๆ ไม่ได้ว่า “เธออายุเท่าไหร่?”
ผู้ช่วยผู้กำกับมองผู้กำกับอย่างงุนงง “ในประวัติเขียนไว้ว่า 38 ครับ”
ผู้กำกับสวี่พยักหน้า ก่อนจะพูดกับอ้วนลิ่งฮวาขึ้นมาทันทีว่า “แววตาเมื่อกี้ดีนะ เหมือนคนอายุ 18 เลย”
อ้วนลิ่งฮวารีบตอบ “ขอบคุณผู้กำกับค่ะ”
“เอาละ กลับไปรอฟังข่าวก่อน”
อ้วนลิ่งฮวาโค้งคำนับแล้วเดินออกไป
ตอนเดินถึงประตู เธอได้ยินคนข้างหลังพูดอะไรบางอย่างเป็นภาษากวางตุ้ง น่าจะเป็นเสียงของผู้กำกับสวี่ แต่เสียดายที่เธอฟังไม่เข้าใจ
จิวเพ่ย์เดินเข้ามาถาม “พี่ลิ่งฮวา เป็นยังไงบ้าง?”
อ้วนลิ่งฮวาส่ายหน้า “ไม่รู้เหมือนกัน บอกให้กลับไปรอฟังข่าว”
เห็นสีหน้าเธอสงบนิ่ง จิวเพ่ย์ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาพูดว่า “ไปกันเถอะ หาอะไรกินแถวนี้ก่อน”
ทั้งสองหาร้านเล็ก ๆ แถวนั้น จิวเพ่ย์กินอย่างรวดเร็ว พอกินเสร็จก็นั่งไถโทรศัพท์มือถือรออ้วนลิ่งฮวา พอเห็นเธอกินเสร็จ เขาก็วางโทรศัพท์ลงทันทีแล้วเริ่มถามรายละเอียดบางอย่างตอนออดิชัน เขารู้ว่าถามไปมากแค่ไหนก็เปลี่ยนผลลัพธ์ไม่ได้ แต่อย่างน้อยถ้ารู้รายละเอียดแล้วเกิดมีข่าวขึ้นมา คราวหน้าพบสถานการณ์คล้ายกันก็จะได้หลีกเลี่ยงตัวเลือกที่ผิดพลาดบางอย่าง
อ้วนลิ่งฮวานึกถึงรายละเอียดตอนทดสอบบทไปพลางเล่าให้เขาฟังไปพลาง แม้แต่ท่าทางมือบางอย่างที่เธอใช้แสดง รวมถึงเหตุผลที่ตอนนั้นเลือกแสดงแบบนั้นก็เล่าให้ฟังด้วย แน่นอนว่าเรื่องของผู้ชายต้องเก็บเป็นความลับ เธอจึงบอกเพียงว่าจินตนาการขึ้นมาเอง