คำตอบโต้ของอวี่เจาชวนโมโหเสียจริง
คำนำกับฉันยิ่งอัดอั้นจนแทบระเบิด กัดริมฝีปากแน่น สูดหายใจลึก ๆ แล้วพิมพ์ลงช่องแชทผู้เอาชีวิตรอดด้วยน้ำเสียงรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
“คำนำกับฉัน: พวกเราก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ตอนแรกฉันไม่อยากพูดกับเธอแบบนี้หรอก แต่เธอไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดจริง ๆ เหรอ? พ่อแม่เธอสอนมายังไง? ฉันอุตส่าห์เคยซื้ออาหารจากเธอ น่าผิดหวังจริง ๆ!”
“คำนำกับฉัน: เขาว่าผู้หญิงต้องช่วยเหลือผู้หญิงด้วยกัน แต่คนอย่างเธอนี่มันตัวเสื่อมเสียของพวกผู้หญิงชัด ๆ เอาแต่ลงมือกับเพศเดียวกัน เธอไม่คู่ควรจะเป็นผู้หญิง!”
อวี่เจา: ?
เธอมองข้อความสองประโยคนั้น เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเหนือหัวสองตัว
ที่แท้คนอื่น ๆ ในบ้านเห็ดถูกคำพูดไม่กี่ประโยคของคำนำกับฉันเปลี่ยนเพศไปหมดแล้วสินะ
แน่นอนว่าเธอขี้เกียจอธิบายโต้ตอบทีละคำ
“พ่อค้าของดีอีซี: แล้วไง?”
อวี่เจาไม่คิดเลยว่าปัญหาอยู่ที่ตัวเอง
ถ้าจะให้พูดว่าเธอมีปัญหา ปัญหาเดียวของเธอก็คือตั้งราคาต่ำเกินไป ถึงปล่อยให้คนโง่แบบนี้มีชีวิตรอดออกมาได้
ไม่รู้ว่าประโยคไหนไปจี้จุดของคำนำกับฉันเข้า เธอกำลังด่าทออย่างบ้าคลั่งอยู่ในช่องแชทผู้เอาชีวิตรอด
อวี่เจาไม่ได้รู้สึกรำคาญกับเสียงด่าเหล่านี้ ไม่ว่าชาติไหน สิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดของเธอก็คือจิตใจ ส่วนอย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลัง
เพียงแต่ถ้าปล่อยให้เสียงด่าเหล่านี้บานปลายต่อไป บรรยากาศก็จะเละเทะ และมันก็ส่งผลต่ออารมณ์ของเธอจริง ๆ
ทั้งที่นี่เป็นกิจกรรมบันเทิงอย่างเดียวของเธอในตอนนี้
เธอกดบล็อกคำนำกับฉันอย่างลวก ๆ ไม่สนใจคำหยาบคายที่อีกฝ่ายสรรหามาได้มากมาย แล้วพิมพ์ข้อความหนึ่งส่งขึ้นไป