ชั่วขณะที่ไม่เห็นพ่อค้าเก็บของล้ำค่าตอบอะไร คำนำกับฉันก็คิดว่าเธอขี้ขลาดเสียแล้ว จึงหัวเราะเยาะเสียงหนึ่งและกำลังจะพูดต่อ แต่กลับเห็นแถบข้อความเสียงโผล่ขึ้นมาในช่องแชท
เธอชะงักไปเล็กน้อย
แต่มือกลับกดเปิดไปตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหญิงสาวที่เย็นชาและแฝงแววเยาะเย้ยดังขึ้น
“คุณพูดได้ดีมาก น่าเสียดาย อย่างแรก ของพวกนี้เป็นของฉัน ฉันอยากให้ใครก็ให้คนนั้น อย่างที่สอง ต่อให้คุณหน้าด้านมาขอร้องฉัน ฉันก็ไม่มีวันให้คุณหรอก”
“ส่วนเรื่องอื่น...สุนัขของฉันน่ะ คุณไม่อยากเป็น ก็มีคนอีกตั้งเยอะที่อยากเป็น”
ยังไม่ทันที่คำนำกับฉันจะฟังจบและโกรธจนเดือดดาล ช่องแชทผู้เอาชีวิตรอดตรงหน้าเธอก็มีซองอั่งเปาเด้งขึ้นมา และก่อนที่เธอจะได้กดเข้าไป เสียงคร่ำครวญระงมก็ถาโถมเต็มหน้าจอเสียแล้ว
“สามเดือนสิบสี่: อ๊าาา เท่สุดๆ เลย! รักพี่สาวที่สุดเลยค่ะ แล้วก็ ขอบคุณพี่สาวที่ให้กระเป๋ามานะคะ ชอบมากเลย qaq”
“น้ำผึ้งเกรปฟรุต: โฮ่งๆๆ ได้รับน้ำแร่หนึ่งถัง ขนาด 19.5 ลิตรแล้ว เย่! ราชินีผู้ยิ่งใหญ่ทรงอำนาจ ข้าเป็นเพียงสุนัขน้อยผู้ซื่อสัตย์ของคุณ โฮ่งๆๆ”
“อยากกลับบ้าน: เอ่อ ฉันขอเป็นปอมเมอเรเนียนได้ไหมคะ”
“กวนกวน: ฉันเป็นหมาบ้านก็พอแล้ว เจ้านายขอแค่ข้าวให้กินสักมื้อก็พอ โฮ่งๆ เด็กคนนี้แย่งอะไรมาไม่ได้เลย ฮือๆ”
“อยากระเบิดไปทั้งโลก: เป็นหมาแล้วมันไม่ดีตรงไหน? หมาไม่ได้ถูกเลือกเข้ามาในเกมเฮงซวยนี่นา ฉันยอมเป็นหมา ใครก็อย่ามาแย่งฉัน!”
“เจ้าชู้ตัวจริงไม่มีวันใส่รองเท้าหนังพื้นหนา: มาช้าไปหน่อย เมื่อกี้กำลังขับรถอยู่ ได้เจอพี่สาวพ่อค้าเก็บของล้ำค่าแล้ว เป็นระดับนายหญิงเลย ระดับแม่เลยจริงๆ เสียงก็เพราะมาก อื้อหือ พี่สาวคะ หนูคือคอร์กี้ตัวน้อยที่พลัดพรากจากพี่ไปหลายปีเองค่ะ แงๆ”