เป้สะพายที่หลินเจียวนำมายังคงวางอยู่ในห้องนั่งเล่น
อวี่เจาหยิบผ้าและของอื่น ๆ ออกมาจากข้างใน พลางครุ่นคิด
เธอต้องทำอย่างไรถึงจะถือว่าเป็นการ “ตีอาวุธ” อุปกรณ์ได้?
ลังเลอยู่ตั้งนานก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น อวี่เจาจึงได้แต่หยิบเข็มกับด้ายขึ้นมา แล้วเริ่มลงมือเย็บทีละเข็มทีละเส้น
ฝีมือเย็บปักถักร้อยของเธออยู่ในระดับธรรมดา พอหยิบของพวกนี้ขึ้นมา สิ่งแรกที่นึกถึงก็คือเย็บกระเป๋าสักใบ
เย็บไปไม่กี่ที กระเป๋าใส่เหรียญหน้าตาน่าเกลียดใบหนึ่งก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาในมืออวี่เจา
ทันทีที่กระเป๋าใส่เหรียญเสร็จ อวี่เจาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ
【ตีอุปกรณ์ชิ้นแรกสำเร็จ】
【ได้รับรางวัลมือใหม่: แท่นตีอาวุธ×1, แบบแปลนกระเป๋าใส่เหรียญพื้นที่ไม่มาก×1 (เรียนรู้อัตโนมัติแล้ว)】
อวี่เจารู้สึกเพียงว่าตาพร่ามัวไปชั่วขณะ ก่อนแท่นตีอาวุธจะปรากฏขึ้นในการรับรู้ของเธอ
มันคล้ายหน้าจอเกม เพียงแค่เธอต้องการ ก็เรียกแท่นตีอาวุธออกมาเพื่อผลิตอุปกรณ์ได้
ต่อให้มีแบบแปลนแล้ว ต่อไปเธอก็ไม่ต้องลงมือทำเองอีก
เรื่องนี้ทำให้อวี่เจาโล่งอกไปได้ เพราะเธอไม่ชอบเย็บ ๆ ปะ ๆ จริง ๆ
ยังไม่ต้องพูดถึงแท่นตีอาวุธ แค่แบบแปลนกระเป๋าใส่เหรียญก็ทำให้อวี่เจาตื่นเต้นมากแล้ว
แม้จะระบุว่า “พื้นที่ไม่มาก” แต่พอได้มันมา อวี่เจาก็พบว่ากระเป๋าใส่เหรียญ “พื้นที่ไม่มาก” ที่ว่านี้เป็นอุปกรณ์พื้นที่ส่วนตัวขนาดเล็ก ซึ่งมีพื้นที่ภายในครึ่งลูกบาศก์เมตร!
แถมยังจัดสรรพื้นที่ได้ตามใจ ข้อจำกัดเพียงอย่างเดียวคือห้ามเกินครึ่งลูกบาศก์เมตร
นั่นหมายความว่า อาวุธที่ใช้ประจำอย่างปืนไรเฟิลซุ่มยิงก็ใส่เข้าไปได้ แล้วหยิบออกมาใช้ได้ทันที...
ขายได้ราคาสูงแน่!
ความคิดแรกของอวี่เจาคือเอาไปขายแลกเงิน
เธอไม่จำเป็นต้องใช้พื้นที่ส่วนตัวเล็ก ๆ แบบนี้ แต่ขอเพียงมีผ้า เข็ม และด้าย เธอก็ผลิตได้ไม่จำกัด
สิ่งเดียวที่ต้องจ่ายคือเวลาแปดชั่วโมงบนแท่นตีอาวุธ นั่นหมายความว่าเธอผลิตกระเป๋าพื้นที่ส่วนตัวขนาดเล็กได้วันละสามใบ
ชาติที่แล้วเธอเคยเห็นอุปกรณ์พื้นที่ส่วนตัวในเกมเอาชีวิตรอดปลายโลกอยู่หลายครั้งในงานประมูล ทุกชิ้นล้วนมีราคาแต่หาซื้อไม่ได้
แต่ถ้าเธอขายได้วันละสามใบล่ะ...
รวยแล้ว!
“เงิน” ไม่จำเป็นต้องเป็นเงินตรา อาจเป็นอาวุธล้ำค่า อุปกรณ์ แบบแปลน หรือแม้แต่ไอเทมสารพัดชนิดก็ได้
อวี่เจาข่มความตื่นเต้นเอาไว้ แล้วป้อนเมลาโทนินให้ตัวเองครึ่งเม็ด ก่อนทิ้งตัวลงนอนทันที
เวลาเหลือไม่มากแล้ว อีกไม่นานก็ต้องเข้าเกมเอาชีวิตรอดปลายโลก เธอต้องรีบกักตุนเสบียงให้เร็วที่สุด
เมื่อมีพื้นที่ส่วนตัวอยู่ในมือ อวี่เจาไม่มีทางยอมเดินซ้ำรอยเดิม กลับไปใช้ชีวิตลำบากเหมือนชาติที่แล้วอีก!
เธอไม่เพียงจะแก้แค้น กำจัดหลินเจียวกับผู้ชายโง่เขลาทั้งสิบแปดคนนั่นให้สิ้นซาก แต่ยังต้องใช้ชีวิตในเกมเอาชีวิตรอดปลายโลกให้ดี ผ่านดันเจี้ยนทุกแห่งอย่างสมบูรณ์แบบ เดินไปให้ถึงจุดสุดท้าย เพื่อดูว่าเกมนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่
ชาติที่แล้ว อวี่เจาผ่านดันเจี้ยนมาสิบสองแห่ง ในดันเจี้ยนสุดท้าย เธอคลำหาเบาะแสบางอย่างได้ราง ๆ
น่าเสียดายที่ยังไม่ทันได้สืบให้ลึกซึ้ง เธอก็ตายไปเสียก่อน
คิดถึงตรงนี้ อวี่เจาก็รู้สึกโกรธจนแน่นอก
ไม่ว่ายังไง ตั้งเป้าหมายเล็ก ๆ ไว้ก่อน ชาตินี้ไม่ว่าใครก็ฆ่าให้หมด ปล้นให้เกลี้ยง ไม่มีใครขวางเธอไม่ให้ไปถึงจุดจบของเกมเพื่อดูฉากสุดท้ายได้!
อวี่เจาโพสต์ประกาศรับงานแบบมีค่าตอบแทนลงบนอินเทอร์เน็ตก่อน
“หาคนช่วยดาวน์โหลดคู่มือรับมือภัยพิบัติ รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงวิธีกรองน้ำหลังน้ำท่วม และวิธีเอาชีวิตรอดพร้อมทำความอบอุ่นในแถบขั้วโลกเหนือและใต้ มีค่าตอบแทน ติดต่อ 185...”
บางโลกเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตไม่ได้ ความจำของเธอก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น เพราะฉะนั้นแฟลชไดรฟ์ที่บรรจุข้อมูลไว้เต็มเปี่ยมจึงสำคัญมาก
จากนั้นก็เป็นการซื้อของครั้งใหญ่
เช้าวันต่อมา อวี่เจากรอกน้ำผสมยาให้หลินเจียวอีกแก้ว ตรวจดูประตูหน้าต่างทุกบานจนแน่ใจ แล้วหิ้วกระเป๋าออกจากบ้านทันที
เวลาเร่งรัด ภารกิจหนักหนา ไม่มีอะไรให้ลังเล
ก่อนหน้านี้เธอถูกลอตเตอรี่ จึงทำให้หลินเจียวหมายตาเธอไว้
แต่ที่จริงเงินรางวัลมีแค่สามล้านห้าแสน
สำหรับหลินเจียว นี่เป็นเงินก้อนโต แต่สำหรับอวี่เจาแล้ว ยังไม่นับว่าเป็นอะไร
หลังหักภาษี รวมกับเงินเก็บของตัวเองแล้ว เธอยังมีเงินอยู่ในมือกว่าสิบแปดล้าน หากจะเติมพื้นที่ส่วนตัวหนึ่งร้อยลูกบาศก์เมตรให้เต็มก็ง่ายดาย
อาหารกับน้ำกลับไม่ใช่ของจำเป็น
อวี่เจาสั่งอาหารที่ตัวเองชอบผ่านแอปเดลิเวอรี ทั้งยังซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป อาหารสำเร็จรูป และน้ำดื่มถังใหญ่ทางออนไลน์อีกส่วนหนึ่ง แล้วให้ส่งไปยังโกดังที่เช่าไว้ชั่วคราว
จากการทดสอบของเธอ เวลาในพื้นที่ส่วนตัวเดินอยู่ แต่ไหลช้ามาก จึงเก็บอาหารที่มีอายุสั้นไว้ได้บ้าง ขอแค่กินให้หมดก่อนหมดอายุ
ในเกม ยิ่งเข้าสู่ช่วงท้ายก็ยิ่งหาอาหารได้ยาก แต่ช่วงแรกกลับมีช่องทางมากมาย ตอนนี้กักตุนอาหารไว้จึงเป็นการเปลืองพื้นที่จำกัดเสียเปล่า
สิ่งสำคัญที่สุดคือข้าวของสารพัดชนิด
เสื้อผ้ากันหนาว ถ่านกัมมันต์สำหรับกรองน้ำขุ่น แท่งแมกนีเซียมสำหรับจุดไฟ หินจุดไฟ ไฟแช็ก...
รองเท้าบูตปีนเขาที่อบอุ่นและรองรับเท้าได้ดี ป้องกันเท้าจากอาการบาดเจ็บเพราะความหนาว
เสื้อกับกางเกงกันลมกันน้ำ แห้งเร็วและทนทาน แว่นกันลม 3M หน้ากากกันหนาว ที่คลุมรองเท้ากันหิมะ ถุงมือผ้าฝ้าย หมวกฟลีซ และถุงเท้าสกี
ถุงนอน เต็นท์ และแผ่นรองนอนที่เหมาะกับสภาพอากาศหนาวจัด
ถังออกซิเจนความจุสูง
ตะปูตะครุบรองเท้าน้ำแข็ง พลั่วน้ำแข็ง เหล็กเจาะน้ำแข็ง และสกีสำหรับรับมือกับสภาพอากาศหนาวจัด อวี่เจาดีใจที่ตัวเองไม่มีจุดอ่อน ไม่ว่าจะเล่นสเก็ตน้ำแข็ง ว่ายน้ำ หรือเล่นสกี ตอนเด็กเธอเคยเรียนเพื่ออวดเก่งทั้งนั้น โตขึ้นมาก็ยังไม่ลืม
ยังมีขวดเก็บความร้อน แท่งพลังงาน และไฟส่องสว่าง...
อวี่เจาเตรียมอุปกรณ์รับมืออากาศหนาวจัดทุกอย่างไว้หลายชิ้น แล้วส่งเข้าโกดัง
หน้ากากกันแก๊สพิษแบบธรรมดา แอลกอฮอล์ หน้ากาก N95 สบู่ ของใช้สำหรับอาบน้ำ และอื่น ๆ ก็เตรียมไว้เป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะของใช้แล้วทิ้ง ยิ่งเตรียมได้มากเท่าไรก็ยิ่งดี
ของพวกนี้อวี่เจาตรงไปที่ร้านขายอุปกรณ์เดินป่าและปีนเขา แล้วกว้านซื้อของในร้านจนหมด
ตอนแรกเจ้าของร้านดีใจที่ขายได้ไม่น้อย จากนั้นก็เริ่มสงสัย
“คุณซื้อของเยอะขนาดนี้ไปทำอะไรเหรอ?”
เขาสงสัยว่าอวี่เจาจะซื้อไปขายต่อ
อวี่เจากลอกตาใส่
“ซื้อไปกินไม่ได้หรือไง?”
“หึ ๆ...” เจ้าของร้านหัวเราะแห้ง ๆ แล้วก็ไม่ถามต่อ
ตอนช่วยอวี่เจาขนของขึ้นรถ สีหน้าเขาก็ดูไม่ดีนัก แต่อวี่เจาสนใจด้วยหรือ?
เธอขี้เกียจคุยเล่น และไม่อยากเปลืองสมองแต่งข้ออ้างด้วย
จากประสบการณ์ชีวิตของเธอ บางครั้งยิ่งทำตัวไม่น่าคบ ก็ยิ่งปฏิเสธเรื่องไร้สาระบางอย่างได้ง่าย
จากนั้นอวี่เจาก็แสดงบทบาทคนรวยนิสัยเสีย ปากร้ายสุดขีดได้อย่างเต็มที่
“คุณคนสวย ทำไมสั่งอาหารเดลิเวอรีเยอะขนาดนี้?”
“แล้วมันทำไม?”
“คุณซื้อแต่น้ำถังเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
“แล้วมันทำไม?”
“ช่วงนี้เห็นซื้อของออนไลน์เยอะเลยนะ เสี่ยวอวี่”
“แล้วมันทำไม?”
อวี่เจาทำให้ทุกบทสนทนาจบลงได้สำเร็จ
บางครั้งคำว่า “แล้วมันทำไม?” สามคำนี้ชวนให้คนหงุดหงิดจริง ๆ ทั้งยังทำให้คนพูดไม่ออก และไม่อยากเสียเวลาคุยกับเธออีก
การมีมนุษยสัมพันธ์แย่ลงสำคัญหรือไง?
อวี่เจามัวแต่ซื้อของ กักตุนของ ไม่สนใจเลยว่าคนอื่นจะมองเธออย่างไร
ต่อให้มีใครจินตนาการไปไกล เดาออกว่าเธอกำลังกักตุนของ และคิดว่าโลกอาจถึงกาลอวสาน อย่างที่เธอพูด แล้วมันทำไม?
เกมเอาชีวิตรอดปลายโลกจะทำให้ทุกคนกระจัดกระจาย แล้วพาเข้าไปในโลกของเกม
ถึงเวลานั้น คนพวกนี้จะมีชีวิตรอดมาเจอเธอหรือเปล่าก็ยังไม่แน่
ไม่พูดถึงเรื่องอื่น สิ่งที่ทำให้อวี่เจาประหลาดใจที่สุดคือเธอได้มีดถังลับคมเล่มหนึ่งมาจากผู้ขายรายย่อยคนหนึ่ง จากประสบการณ์ต่อสู้หลายปีของเธอ นี่เป็นมีดชั้นดี!
สี่หมื่น รับมาแล้ว
พื้นที่ส่วนตัวหนึ่งร้อยลูกบาศก์เมตรไม่พอใช้จริง ๆ
อวี่เจาใช้เวลาหลายวันซื้อของทุกอย่างที่นึกออกอย่างรวดเร็ว แล้วเก็บเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว พื้นที่กว่าร้อยลูกบาศก์เมตรอัดแน่นจนเต็ม แม้แต่พื้นที่ด้านบนก็จัดวางด้วยชั้นวางของเรียบร้อยแล้ว แต่ในมือเธอก็ยังเหลือเงินอีกเกือบสิบล้าน
ทั้งที่เธอเลือกซื้อของคุณภาพดีที่สุดแล้วแท้ ๆ
ไม่กี่วันมานี้ เธอทำกระเป๋าใส่เหรียญไปหลายใบ แล้วก็ยัดของใส่จนเต็มทุกใบ
กระเป๋าพื้นที่ส่วนตัวใส่ของจนเต็ม จากนั้นเอาไปใส่ในพื้นที่ส่วนตัวอีกที ซ้อนกันเป็นตุ๊กตาแม่ลูกดกอย่างสมบูรณ์แบบ
เงินที่เหลือ อวี่เจาก็ไม่ปล่อยให้เสียเปล่า
ตลอดหลายวันนี้ เธอหาแลกทองและโลหะมีค่าอื่น ๆ ผ่านช่องทางต่าง ๆ
ธนาคาร ผู้ขายส่วนตัว ร้านค้าออนไลน์...
ท้ายที่สุด ในมือเธอเหลือเงินแค่ไม่กี่แสน อวี่เจาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเก็บไว้ในบัญชีธนาคารโดยไม่แตะต้อง
เผื่อว่าเธอยังมีโอกาสกลับมาที่นี่ อย่างไรก็จะเป็นคนจนติดตัวไม่ได้ ควรระมัดระวังและเหลือหลักประกันให้ตัวเองไว้บ้าง
เธอทำเพื่อความสบายใจ
ซอกมุมสุดท้ายในพื้นที่ส่วนตัว อวี่เจาใช้หนังสือที่บ้านยัดจนเต็ม
ส่วนหลินเจียวตลอดหลายวันนี้ก็ทรมานไม่น้อย
เธอไม่เคยฟื้นขึ้นมาเลย
ทุกครั้งที่อวี่เจาสังเกตเห็นว่าเธอเริ่มขยับ ก็จะกรอกน้ำให้หนึ่งแก้ว
นอกจากน้ำผสมยาแล้ว เธอไม่ได้กินข้าวแม้แต่คำเดียว
อวี่เจาสงบนิ่งและเย็นชาอย่างยิ่ง
เธอต้องทำให้แน่ใจว่าตอนหลินเจียวปรากฏตัวในเกมเอาชีวิตรอดปลายโลก ร่างกายของหลินเจียวจะพิการมากที่สุด พละกำลังอ่อนแอที่สุด และโชคทั้งหมดของเธอจะกลายเป็นแรงผลักดันให้ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด
แต่แค่นี้ยังไม่พอ
ก่อนเข้าเกม อวี่เจาออกค้นถังขยะหลายแห่ง จนเจอเศษเหล็กชิ้นหนึ่งที่ถูกใจที่สุด บนนั้นมีสนิมขึ้นเต็มไปหมด เป็นแหล่งสะสมเชื้อบาดทะยักอย่างสมบูรณ์แบบ
จากนั้นเธอก็จัดการหลินเจียวไปหลายทีอย่างแรง
ถ้าเธอหาแหล่งเพาะเชื้อโรคติดต่อไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องทำให้หลินเจียวได้ลิ้มรสความทรมานนั้นให้ดี
จนถึงวินาทีสุดท้ายก่อนวันสิ้นโลกจะมาถึง หลินเจียวยังคงติดอยู่ในห้วงหลับใหลจากฤทธิ์ยาอันไร้จุดสิ้นสุด
อวี่เจายืนอยู่ในห้องเล่นเกม มองผู้หญิงที่ผอมลงมากในเวลาไม่กี่วัน นอนหมดสติอยู่บนพื้นสกปรก สีหน้าของเธอยิ่งเย็นชา
แค่นี้เองหรือ?
สิ่งที่หลินเจียวเคยทำกับเธอในชาติที่แล้วเลวร้ายกว่านี้มาก ตอนนี้เธอก็แค่ตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น
ประตูห้องเปิดอยู่ อวี่เจานั่งบนเก้าอี้เล่นเกม พลางคำนวณเรื่องต่าง ๆ ในใจ
ปฏิทินอิเล็กทรอนิกส์ในห้องนั่งเล่นทำหน้าที่ของมันอย่างขยันขันแข็ง พอถึงชั่วโมงตรงก็แจ้งเวลาอย่างตรงเป๊ะ
“ขณะนี้เวลาในกรุงปักกิ่ง เที่ยงคืน”
วินาทีถัดมา ผู้หญิงสองคนในห้องก็หายวับไปพร้อมกัน!