ชิ่นเจาลืมตาขึ้น ณ ขณะนั้น ในสมองของเธอก็มี "โครงเรื่อง" ชิ้นหนึ่งที่ไม่ใช่ของเธอปรากฏขึ้นมา
ฟ้าถล่มแล้ว
— เธอถูกย้ายวิญญาณเข้าท้องมาตั้งแต่แรกเกิดในโลกนี้ ยี่สิบสามปีที่ฝึกฝนความสามารถพิเศษด้านเซียนตำรับอย่างขยันขันแข็ง ลำบากเพียงใดกว่าจะไต่จากชายขอบของตระกูลมาถึงแกนกลางของกองทัพที่ห้า และคู่สมรสที่เธอคัดเลือกมาอย่างดีที่สุดอย่างลู่ จื่อ
พลตรีที่อายุน้อยที่สุดของกองทัพจักรวรรดิที่ห้า อ่อนโยน น่าเชื่อถือ มีที่มาที่ไปชัดเจน ไม่มีบุพการีฝ่ายชาย มีแต่พี่น้อง อัตราความเข้ากันของความสามารถพิเศษสูงถึง 97% คู่ครองแบบสมบูรณ์—ที่ไหนได้กลับเป็นแค่ "ชายสำรองผู้รักลึกซึ้ง" เต็มขั้นในนิยายเรื่องนั้น
ชายร้ายคือจอมพลแห่งกองทัพจักรวรรดิที่สาม หญิงร้ายคือวิศวกรเครื่องกลอัจฉริยะจากดาวชนชั้นล่าง ผู้เป็นแสงจันทร์ขาวในยุคอาจารย์ของลู่ จื่อ
ตามโครงเรื่อง อีกสองวันหญิงร้ายจะพาชายร้ายมาที่กองทัพที่ห้าเพื่อเข้าร่วมการซ้อมรบ
เมื่อหญิงร้ายบังเอิญเจอลู่ จื่อ เธอจะขอยืมเงินดาวสัปดาห์หนึ่งร้อยล้านจากเขา และลู่ จื่อจะไม่ลังเลสักนิดในการระบายทั้งบัญชี
จากนั้นหญิงร้ายจะมายืมพลังหินพลังงาน หินแร่หายาก เส้นสายในกองทัพเป็นระยะ ๆ — จนกระทั่งสกัดเอาคะแนนสะสมความดีความชอบของลู่ จื่อให้แห้งเหี่ยว
ชิ่นเจาก้มมองท้องแบนราบของตัวเองชั่วหนึ่ง "ลูกตัวน้อย" ข้างในกำลังขดตัวนิ่งเงียบอยู่
ผู้ชายจะไม่เอาก็ไม่เป็นไร แต่เงินกับอำนาจ เธอขอทั้งคู่
ชิ่นเจาสูดลมหายใจลึก เปิดสมองส่องกลาง แล้วเรียกสัญญาบริหารทรัพย์ร่วมของการจดทะเบียนสมรสออกมาทันที
ทรัพย์สินของลู่ จื่อ กองทุนส่วนตัว อสังหาริมทรัพย์ในแถบดวงดาว คะแนนแลกเปลี่ยนที่สะสมจากความดีความชอบ โค้ดรายการต่าง ๆ ไหลผ่านตาเธอเป็นแนวยาว เหมือนเส้นกราฟการซื้อขายที่เธอคุ้นเคยในชีวิตแรก เหมือนบัญชีวัตถุดิบเซียนยาที่เธอเคยเผาในชีวิตที่สอง
ชิ่นเจาเลื่อนสายตาจากแถวโค้ดทรัพย์สินเหล่านั้น ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ที่ขอบจอสมองส่องกลาง สลับไปยังหน้าจอสื่อสาร
ช่วงเวลาที่คำขอเชื่อมต่อถูกส่งออกไป เธอไล่บทพูดในหัวไปแล้วสามรอบ
อีกฝ่ายรับสายเพียงสองเสียงกริป
ใบหน้าของลู่ จื่อปรากฏในภาพจำลองลอยตัว เขาเพิ่งเลิกซ้อม คอเสื้อชุดฝึกยังปลดกระดุมเปิดอยู่หนึ่งเม็ด ขมับเปียกเหงื่อ หน้าผากคมกริบ ทั้งตัวดูเหมือนดาบยาวที่เพิ่งเสียบกลับเข้าฝัก
แต่ดวงตาคู่นั้นอ่อนลงทันทีที่เห็นเธอ ปลายคิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย—
"เจาเจา? มาหาฉันเวลานี้ได้ไง"
น้ำเสียงของเขามีความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ถูกความยิ้มทับลงอย่างรวดเร็ว "ผมกำลังจะเข้าประชุมเล็ก ๆ สักหน่อย แต่ไม่เป็นไร เธอพูดมาเถอะ"
ชิ่นเจายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ทำให้น้ำเสียงนุ่มลงสามส่วน
ไม่ใช่การอ้อนแบบตั้งใจ แต่เป็นมุมยิ้มที่เธอฝึกกับลู่ จื่อมาหลายปีจนเป็นธรรมชาติ แฝงความลังเลอยากจะพูดแต่ยังไม่พูด
เธอไม่พูดอะไร แค่โค้งหัวลงเบา ๆ นิ้วมือวางบนตำแหน่งท้อง
ความคมชัดของภาพจำลองสูงมาก
สูงจนลู่ จื่อไม่มีทางมองข้ามท่าทีนั้นได้
สายตาเขาลงไปที่ตำแหน่งนั้น ตั้งไปสองวินาที
"เจาเจา?" น้ำเสียงหนักลง เหมือนกำลังยืนยันสิ่งที่แทบไม่กล้ายืนยัน
ชิ่นเจาเงยหน้าขึ้นมองเขา หางตาแดงจาง ๆ — ที่เธอเพิ่งขยี้ให้ตรงหน้าจอเมื่อครู่ ได้ที่สุด ๆ "ลู่ จื่อ" เธอเอ่ยเบา ๆ "ฉันท้องแล้วนะ"
ปลายสายเงียบกริบไป
ใช้เวลาแค่ราวสามวินาที แต่สามวินาทีถัดมา—
เสียงปังดังขึ้น
เก้าอี้หลังลู่ จื่อถูกท่าลุกขึ้นยืนทันทีของเขาโค่นล้ม ใบหน้าหล่อสูสีพุ่งเข้ามาใกล้จอภาพ รูม่านขยายออก
"พูดจริงเหรอ? แน่ใจนะ? เจาเจา มองหน้าผมแล้วพูดอีกครั้งสิ—"
"ผลตรวจทางการแพทย์จากสมองส่องกลาง ฉันส่งให้แล้ว"
น้ำเสียงของชิ่นเจาอ่อนหวานและอ่อนล้าอย่างมีชั้นเชิง ราวกับมองท่าทีละเลือดของเขาแล้วทั้งขำทั้งหมุดหม่น "ดูเองเลย"
ลู่ จื่อก้มหน้าไล่หน้าจอสมองส่องกลาง สองสามวินาทีต่อมาจึงเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยสุขุมเย็นชาเหมือนฟ้าแลบระเบิดขึ้นมา
เขาเป็นนักรบพลังพิเศษสายฟ้าระดับเอส อัตราการมีบุตรของผู้มีความสามารถพิเศษต่ำจนน่ากลัว โดยเฉพาะพลังระดับสูง กองทัพจักรวรรดิเคยสถิติไว้ว่าโอกาสตั้งครรภ์ตามธรรมชาติของนักรบระดับเอสไม่ถึง 3%
สองปีที่แต่งงานกับชิ่นเจา แม้ปากไม่เคยพูด แต่ในใจเขารู้ดี ว่าน่าจะไม่มีบุตรเป็นของตัวเองทั้งชีวิต
แล้วผลลัพธ์กลับเป็นแบบนี้—
"เจาเจา" น้ำเสียงของลู่ จื่อแหบพร่าขึ้นทันที
เขาสูดลมหายใจลึก กลืนน้ำลายลงคอแล้วยิ้ม ยิ้มจนหางตาย่นขึ้นเล็กน้อย
"เจาเจา เธออยากกินอะไร? ให้คนส่งมาจากดาวนครหลวงจักรวรรดิ—ไม่สิ ผมจะกลับไปเอง เดี๋ยวผมกลับไปหาเลย—เธออยากได้อะไร? มีอะไรอยากซื้อไหม?
ไม่ต้องสนใจเรื่องกองทัพเลย ผมขอลากลับไป—"
ชิ่นเจามองความดีใจแทบไม่รู้จะวางมือวางเท้าไว้ตรงไหนบนใบหน้าสุขุมเคร่งขรึมเมื่อไร ความรู้สึกในดวงตาลึกล้ำมาก แต่มุมปากไม่เปลี่ยน
เธอยิ้มออกมาหนึ่งครั้ง แล้วเอ่ยนุ่มนวล "เป็นพ่อเป็นแม่ครั้งแรกในชีวิต ฉันไม่ขาดอะไรเลย แค่..."
เธอหยุดไปพักหนึ่ง สายตาเหลือบไปทางอื่น เหมือนเขินที่จะพูด
ลู่ จื่อร้อนใจ "แค่อะไร? พูดมาสิ"
"ฉันอยากซื้อดาวเคราะห์หนึ่งดวงให้ทารก"
ชิ่นเจาเงยหน้ามองเขา น้ำเสียงเบาหวิว ราวกับแค่อยากได้กระโปรงทรงสวยหนึ่งชุด "ไม่ต้องใหญ่มาก อยู่ในแถบอยู่อาศัยได้ก็พอ เดี๋ยวลูกโตขึ้นจะได้วิ่งเล่นบนนั้น ปลูกอะไรบ้างบาง สร้างห้องทดลองเล็ก ๆ อะไรแบบนั้น
ฉันอยากจัดบ้านให้ลูกด้วยมือตัวเอง"
ในยุคดวงดาว ดาวเคราะห์ส่วนตัวไม่ใช่ว่าไม่มีใครซื้อได้ แต่เงื่อนไขการซื้อสูงมาก
ไม่ก็ต้องมีเงินดาวสัปดาห์มากพอจะเติมเต็มดาวแร่หนึ่งดวง ไม่ก็ต้องมีความดีความชอบมากพอจะแลกผ่านโควตาเกียรติยศของจักรวรรดิ
และลู่ จื่อ พลตรีที่อายุน้อยที่สุดของกองทัพจักรวรรดิที่ห้า รับราชการมา 12 ปี คะแนนสะสมความดีความชอบอยู่ในอันดับสามต้นของกองทัพที่ห้าทั้งหมด
เขามีครบทั้งสองอย่างพอดี
"ซื้อ" ลู่ จื่อตอบรับเรียบง่ายสั้น ๆ เหมือนรับปางจะซื้อดอกไม้ให้หนึ่งช่อ "เธอเลือกสถานที่ เลือกเสร็จบอกผม ผมจะทำขั้นตอนแลกเปลี่ยนด้วยคะแนนความดีความชอบเอง
หรือถ้าอยากใช้เงินดาวสัปดาห์ก็ได้ ผลประโยชน์จากดาวทรัพยากรในชื่อผมเพิ่งปิดงบไตรมาสนี้ พอซื้อดาวอยู่อาศัยขนาดกลางได้สบาย"
มุมยิ้มของชิ่นเจาลึกขึ้นทีละนิด
เธอก้มตาลง ตอบ "อือ" เบา ๆ ในน้ำเสียงแฝงความพึงพอใจและความคาดหวังที่พอเหมาะพอดี "งั้นฉันค่อย ๆ เลือกจากแถบดวงดาวที่เปิดขายบนสมองส่องกลางก่อนนะ... ลู่ จื่อ"
"อืม?"
"ขอบคุณนะ" เธอเงยหน้ามองเขา สายตานุ่มนวลราวกับปูด้วยแสงจันทร์
ลู่ จื่อยิ้มทั้งอ่อนล้าทั้งเอ็นดูอยู่อีกฝากของภาพ "ขอบคุณอะไรล่ะ คะแนนความดีความชอบกับเงินของผม ไม่ให้เธอกับลูกแล้วจะให้ใคร?
เธอพักผ่อนให้ดีนะ รอผมกลับไป นะ น่ารัก ๆ"
สองคนพูดคุยกันไปพักใหญ่ ลู่ จื่อจึงระบายสายอย่างไม่อยากจาก
หลังวางสาย ชิ่นเจาพิงพนักเก้าอี้ มือยังวางบนท้อง
หน้าจอสมองส่องกลางสลับกลับไปที่หน้าสัญญาบริหารทรัพย์ร่วม
เธอมองรายการทรัพย์สินยาวเหยียดในชื่อของลู่ จื่อ นึกถึงฉากในโครงเรื่องที่อีกสามวัน หญิงร้าย "แสงจันทร์ขาว" จะเปิดปากมาว่า "ขอยืมเงินหนึ่งร้อยล้าน" มุมปากของเธอจึงโค้งขึ้นเล็กน้อย
หนึ่งร้อยล้านงั้นเหรอ? เธออย่างมีจังหวะเพิ่มรายการ "ความตั้งใจซื้อดาวเคราะห์อยู่อาศัย" เข้าไปในคิวรอดำเนินการของบัญชีร่วม
เงินและโควตาความดีความชอบที่ต้องถูกระงับไว้ระหว่างขั้นตอนการซื้อดาวหนึ่งดวง พอดีจะมากกว่า "หนึ่งร้อยล้าน" อยู่แค่นิดหน่อย
ตอนนั้น เงินสดไหลเวียนในบัญชีของลู่ จื่อจะเหลือเป็นศูนย์
อยากยืมเงิน? หาจอมพลของเธอเองเถอะ
ชิ่นเจาลูบท้องเบา ๆ แล้วหัวเราะเบา ๆ หนึ่งครั้ง "คัพตัวน้อย เจ้ายังไม่ทันเกิด ก็ช่วยแม่รบชนะศึกสวยงามไปได้เต็ม ๆ แล้ว"
เธอปิดสมองส่องกลาง ลุกขึ้นเดินไปหน้าต่าง
ท้องฟ้าดวงดาวเหนือฐานทัพกองทัพที่ห้ากว้างใหญ่และเงียบสงบ ตรงนั้นมียานขนส่งกำลังทยอยลงจอดเข้าท่าเทียบเรืออย่างช้า ๆ
เธอหรี่ตามองไปสักพัก ในหัวเริ่มวางแผนเรื่องที่สองแล้ว—
การซ้อมรบอีกสามวันข้างหน้า เธอจะ "บังเอิญเจอ" หญิงร้ายคนนั้น
มารู้จักกันเสียก่อน จะได้วางหมากล่วงหน้าอีกชั้น